สังคมไทยคาดหวังไว้สูงมากว่า ปัญหาการโกงสอบข้าราชการท้องถิ่นที่กำลังเป็นข่าวครึกโครมอยู่เวลานี้ จะได้รับการสอบสวนขยายผลเอาผิดขบวนการทุจริตตั้งแต่ต้นน้ำยันปลายน้ำ สาวไปถึงตัวบงการใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังหรือถ้าถึงขั้นขุดรากถอนโคนได้ก็ยิ่งเป็นเรื่องดีอย่างน้อยๆ จะช่วยสร้างความเชื่อมั่นและกอบกู้ศักดิ์ศรีของข้าราชการท้องถิ่นกลับคืนมาได้บ้าง

เหตุที่สังคมคาดหวังไว้สูง เนื่องจากเป็นเรื่องใหญ่ที่กัดกร่อนประเทศชาติร้ายแรง จึงต้องการเห็นการจัดการปัญหาอย่างเด็ดขาด ไม่ว่าจะโดยฝ่ายรัฐบาล หน่วยงานภาครัฐ หรือองค์กรอิสระที่เกี่ยวข้องกับการปราบปราบการทุจริตก็ตาม ควรใช้โอกาสนี้เข้าไปสะสางความเน่าเฟะที่ซุกซ่อนอยู่อย่างจริงจัง เพราะไม่รู้ว่าวงจรปีศาจพวกนี้แฝงตัวชอนไชหากินกันมานานเท่าไหร่แล้ว

การทำคดีหลักๆ ส่วนหนึ่งเป็นคดีอาญาอยู่ในมือกองปราบปราม หลังจากกระทรวงมหาดไทยได้เข้าแจ้งความเพื่อดำเนินคดีกับผู้กระทำความผิด อยู่ระหว่างประสานกับคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) กรมการปกครองส่วนท้องถิ่น(สถ.) และมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ(มศว) เพื่อขอข้อมูลพยานหลักฐานประกอบการดำเนินคดี

คดีอีกส่วนหนึ่ง อันนี้สำคัญมากคือในส่วนของ ป.ป.ช. คาดว่าอีกประมาณ 1-2 สัปดาห์จากนี้ไป น่าจะสรุปสำนวนการสอบสวนได้แล้ว หลังจากตรวจเช็คหลักฐานเบื้องต้นที่ยึดมาได้มากมายก่ายกอง กับสอบปากคำพยานที่เกี่ยวข้องทั้งหมดไปแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการเสนอต่อที่ประชุมใหญ่ ป.ป.ช. หรือบอร์ดชุดใหญ่ เพื่อตั้งคณะกรรมการไต่สวนคดีนี้

ที่น่าสนใจก็เพราะว่า ตามขั้นตอนของ ป.ป.ช.นั้น หากถึงขั้นแต่งตั้งคณะกรรมการไต่สวนแสดงให้เห็นว่า มีพยานหลักฐานเพียงพอ รวมถึงพยานวัตถุและพยานบุคคลที่เกี่ยวข้อง นั่นก็เท่ากับมีการชี้ประเด็นความผิดเบื้องต้นแล้ว ส่วนจะสาวไปถึงใครบ้างนั้น ก็ต้องขึ้นอยู่กับพยานหลักฐาน จากนั้นก็จะเรียกผู้ถูกกล่าวหามาแจ้งข้อกล่าวหา และรับการชี้แจงแก้ข้อกล่าวหา

กระบวนการทั้งหมดนี้ ทาง ป.ป.ช.คาดว่าจะใช้เวลาประมาณ 3-6 เดือน ก่อนพิจารณาว่าจะชี้มูลหรือไม่ ซึ่งก็ไม่มากไป หรือน้อยไป เนื่องจากคดีนี้อย่างที่บอกคือ เป็นเรื่องใหญ่ระดับชาติ เกี่ยวพันยึดโยงกับอีกหลายหน่วยงานรวมทั้งมีผู้เกี่ยวข้องนับพันๆ คน พยานหลักฐานที่เก็บยึดมาได้ก็ไม่ใช่น้อยๆ

อีกเรื่องที่น่าจับตาไปด้วยคือ กรณีที่นายกรัฐมนตรีมีคำสั่งให้สำนักนายกรัฐมนตรี (สปน.) เปิดรับเรื่องร้องเรียนและแจ้งเบาะแสการโกงสอบท้องถิ่นครั้งนี้ควบคู่ไปด้วย ซึ่งน่าสนใจ และมองข้ามไปไม่ได้ เนื่องจากเป็นช่องทางพิเศษที่จะได้ข้อมูลจากประชาชนโดยตรง คำถามจึงอยู่ที่ว่าเมื่อได้ข้อมูลไปแล้ว รัฐบาลจะเอาไปทำอย่างไร และกล้าทำโดยไม่ลูบหน้าปะจมูกหรือไม่

เรื่องระยะเวลาการสอบสวนไม่ว่าของตำรวจ หรือ ป.ป.ช. รวมทั้งการเปิดรับแจ้งเบาะแสก็ตามที ไม่ใช่ประเด็นสำคัญเท่ากับผลลัพธ์ที่จะออกมาว่าจะตอบกระแสความหวังของสังคมได้ในระดับไหน โดยเฉพาะรัฐบาลที่กำลังต่อสู้กับความน่าเชื่อถือ ถึงเวลาที่ต้องพิสูจน์ฝีมือทำให้ประชาชนมั่นใจด้วยผลลัพธ์ ไม่ใช่มาขอความมั่นใจจากประชาชนด้วยปากเปล่า