“ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย”
เสียงสดใสในแสงเงายามเช้าตรู่
ลมกรรโชกโยกฝนหล่นกราวกรู
เสาไม้ไผ่ไม่อาจสู้พายุร้าย

ฉีกหักปักลำลงกรำโคลน
คว่ำโยนจนธงขาดพลัดจากสาย
แช่น้ำครำคล้ำหม่นจนสีกลาย
น้ำเน่าป้ายทับลายเส้นอันเจนตา

ลูกสาวช่างเย็บผ้าอาสาครู
ขอเป็นผู้ซ่อมใหม่ให้ดีกว่า
หากคราบยังฝังลึกผนึกคา
ต้องเปลี่ยนผ้าอีกผืนหนึ่งจึงเหมาะใช้

ขอให้แม่มาช่วยเย็บด้วยกัน
ถักทอต่อความฝันอันยิ่งใหญ่
ทุกฝีเข็มจะเต็มเติมเพิ่มดอกไม้
ร้อยรัดไว้ในนามของความรัก

เพื่อนบ้านใกล้ให้ผ้า -ฟาติมะห์
สีขาวสะอาดสวยช่วยด้นปัก
ด้วยอาศัยร่วมชายคามานานนัก
แม้ต่างหลักศาสนาระหว่างกัน

ผ้าสีแดงแต่งธงตรงริมชาย
นิยามความหลากหลายในเธอฉัน
คนทุกภาคคือรากฐานอันสำคัญ
เพื่อผลักดันวันข้างหน้าประชาชน

แม่จับมือสื่อความตามเนื้อผ้า

กี่เส้นทอต่อเรียงมากว่าเกิดผล
จากทุกแหล่งมิแบ่งแยกไม่แปลกปน
จุดเริ่มต้นหนทางอยู่ทั้งปวง

เคยติดคาตรงตะเข็บเย็บไม่คล่อง
ตกร่องช่องขัดแย้งแห่งโซ่บ่วง
ชื้นธงชาติหยาดพร่าทาบทาดวง
บ้างหล่นร่วงในห้วงเหวสู่เปลวไฟ

พบความจริงนิ่งน้ำตาระยะหนึ่ง
แล้วจึงเตรียมเข็มสอยร้อยด้ายใส่
ผ้าสีหนึ่งซึ่งจัดวางกลางหัวใจ
ขึ้นศกใหม่ในกษัตริย์อีกรัชกาล

นิ้วน้อยค่อยแตะไต่ไล้ลูบผ้า
ผืนธงดำรงค่ามหาศาล

เรียนรู้สู่ชีวิตจิตวิญญาณ
พบพานผ่านมือสองของตนเอง

“เจริญขวัญ”