สร้อยเพชรซึ่งมีจี้เพชรสีน้ำเงินขนาดเท่าไข่ไก่ล้อมรอบด้วยเพชรขาวใสเจียรนัยวาววับโชว์เด่นเป็นสง่าอยู่บนแท่นเตี้ยๆ ที่หมุนช้าๆ  ในตู้กระจก ดึงดูดสายตาทุกคู่   น้อยครั้งจะเห็นเพชรขนาดใหญ่งามแปลกตาแบบนี้ อีกทั้งยังเป็นเพชรสีน้ำเงินที่ได้ชื่อว่าหายากนักหนา   จับตาด้วยประกายจากเหลี่ยมการเจียรนัยอย่างวิจิตรบรรจงมานานนับศตวรรษ กว่าจะมาตั้งวางให้ผู้คนในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติสมิธโซเนี่ยนในวอชิงตันดีซี ได้ชื่นชมความงาม

เพชรขนาด  45.52 กะรัตเม็ดนี้  ไม่เพียงแต่ราคามหาศาลเท่านั้น  หากความเป็นมาก็น่าสนใจ  เพราะเชื่อว่าใครครอบครองต้องประสบความหายนะ ราวกับต้องคำสาปลึกลับที่ส่งต่อมาหลายศตวรรษ

เรื่องราวของเพชรปริศนาได้รับการบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรครั้งแรกในปีค.ศ.  1660 ว่าเพชรโฮปมาจากพระนลาฏเทวรูปในวัดริมแม่น้ำโคเลอรูน ในอินเดีย  พ่อค้าฝรั่งเศสลักลอบนำเข้าปารีสใน ค.ศ. 1668 และนำมาขายพระเจ้าหลุยส์ที่ 14  ซึ่งยินดีซื้อเพชรเม็ดงามนี้ไว้อย่างเต็มพระทัย

แต่พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 มีโอกาสใส่เพชรนี้เพียงครั้งเดียวก่อนสิ้นพระชนม์ด้วยโรคระบาด    ทรงมอบเพชรให้แก่มาดาม เดอ มงเตสปอง   แต่ไม่นานนางกลายเป็นที่เกลียดชังของราชสำนักจนท้ายที่สุดถูกขับออกจากราชสำนัก    หลังจากขายเพชรให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แล้ว   ฌอง แบ็ปติส ตาแวร์นิเยร์  พ่อค้าก็เสียชีวิตอย่างลึกลับที่รัสเซีย นับเป็นการสังเวยครั้งแรกให้แก่อาถรรพ์เพชรน้ำงามสีน้ำเงินเม็ดนี้

ปี ค.ศ. 1792 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส      หัวขโมยบุกเข้าปล้นเพชรบางส่วนที่เหลืออยู่จากราชวังที่ปิดตาย     เพชรถูกตัดให้เล็กลงอีกเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอย   จากนั้นสูญหายไปในเดือนกันยายน ค.ศ. 1792 หลังการปล้นเพชรครั้งประวัติศาสตร์ที่คลังเก็บสมบัติแห่งชาติ

เพชรถูกขายต่อให้กับช่างเจียระไนเพชรในอัมสเตอร์ดัมส์   ลูกชายของช่างคลุ้มคลั่งจนฆ่าตัวตาย   ช่างคนนั้นคือ วิลเฮล์ม ฟาลส์  ซึ่งมีจุดจบอย่างน่าเศร้าเช่นกันหลังมรณกรรมของลูกชายตัวเอง

จากนั้นเพชรถูกเปลี่ยนมือไปเรื่อยๆ จนในปี ค.ศ. 1939 เฮนรี ฟิลิปโฮป เจ้าของมรดกบริษัทการธนาคารซื้อเพชรสีน้ำเงินเม็ดนี้ไว้     จึงกลายเป็นเพชรประจำตระกูลโฮป และได้ชื่อว่า "เพชรโฮป" นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ลอร์ดฟรานซิส เพลแฮม คลินตัน โฮป รับมรดกตกทอดมาจากพ่อ   แต่กลับล้มละลายสิ้นเนื้อประดาตัว ภายหลังภรรยาหย่ากับฟรานซิสและใช้ชีวิตอย่างแร้นแค้นจนเสียชีวิต   เธอกล่าวโทษว่าเคราะห์ร้ายของตัวเองเป็นเพราะเพชรโฮปนั่นเอง

ต่อมา เพชรเม็ดนี้ตกอยู่ในมือของพ่อค้าเพชรในลอนดอนชื่ออดอฟล์ เวล ซึ่งอดอฟล์ก็ขายต่อให้กับไซมอน แฟรงเกล พ่อค้าเพชรชาวอเมริกาอีกทีหนึ่ง  อีกครั้งที่เพชรโฮปได้เดินทางไปทั่วโลก  ผ่านพระหัตถ์ของเจ้าชายคานิตอฟสกีแห่งรัสเซีย  ซึ่งทรงได้มอบเพชรเป็นของกำนัลแก่นางละครที่โฟลีส์ แบแย แต่อีกไม่กี่วันต่อมา พระองค์ก็ยิงนางจนเสียชีวิต  ส่วนเจ้าชายถูกพวกกบฏแทงสิ้นพระชนม์ตามไปติดๆ

หลังจากนั้นเพชรไปอยู่ในครอบครองของชาวกรีกคนหนึ่งชื่อ ไซมอน มอนธะริเดส  สุดท้ายประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเสียชีวิตทั้งครอบครัว ถึงปี ค.ศ. 1908 ปีแยร์ การ์ตีเย พ่อค้าเพชรชาวปารีสขายเพชรโฮปผ่านทางสุลต่านอับดุล-ฮามิด

สุลต่านแห่งตุรกีทรงมอบเพชรเม็ดนั้นให้แก่พระสนม  แต่ไม่นานนักอาณาจักรของพระองค์ถึงกาลล่มสลาย  ตอนทหารของพระองค์กระทำรัฐประหารนั้น กระสุนปืนพลาดไปถูกสนมนางนั้นจนตาย ส่วนสุลต่านถูกเนรเทศ    ขันทีผู้มีหน้าที่ดูแลรักษาเพชรเม็ดดังกล่าวถูกจับแขวนคอ พระองค์จึงถูกเรียกว่าเป็น"ราชาที่ถูกเพชรสาป"

จากนั้นพ่อค้าเพชรแฟรงเกลก็ขายเพชรให้กับโซโลมอน ฮาบิบ ชาวกรีก เป็นเงิน 400,000 ดอลล่าร์  ฮาบิบเอาเพชรออกขายในงานประมูลเพื่อหาเงินมาใช้หนี้     พ่อค้าเพชรโรสนัวเป็นผู้ซื้อไป ปลายปีถัดมา ฮาบิบเสียชีวิตจากเรืออัปปาง

ในปีค.ศ.1910 เพชรเม็ดนี้ถูกนำไปเสนอขายให้แก่เอวาลีน แมคลีน  ภรรยาของเจ้าของหนังสือพิมพ์วอชิงตันโพสต์  เธอดัดแปลงตัวเรือนโดยล้อมเพชรสีขาวขนาดใหญ่รอบเม็ด และสามารถใส่เป็นทั้งจี้และเข็มกลัดได้ และขายในราคา 154,000 ดอลลาร์สหรัฐ

แม่สามีของเธอเสียชีวิตหลังจากซื้อเพชรมาได้ไม่นาน  ใน ค.ศ. 1918 ลูกชายวัย 9 ขวบถูกรถชนเสียชีวิต นายแมคลีนกลายเป็นคนติดเหล้า  หลังเหตุการณ์นี้ เธอจึงหย่าขาดจากสามี    ส่วนสามีเองมีอาการทางจิต  เข้าโรงพยาบาลและเสียชีวิตที่นั่น หลังจากนั้นไม่กี่เดือนลูกสาวคนเดียวของครอบครัวนี้ปลิดชีพตัวเองโดยใช้ยานอนหลับ

บริษัทเครื่องประดับแฮร์รี่ วินสตัน เป็นผู้ซื้อเครื่องเพชรทุกชิ้นของเธอต่อจากทายาทรวมถึงเพชรโฮปด้วย  ต่อมาปี ค.ศ. 1958  ได้บริจาคเพชรเม็ดนี้ให้แก่สถาบันสมิธโซเนียนในวอชิงตัน  เพชรเม็ดนี้จึงถูกนำมาจัดแสดงในตู้โชว์จนถึงปัจจุบัน