ตอนที่ลงมือเขียนต้นฉบับชิ้นนี้เป็นเวลา 3 ทุ่มกว่าของคืนวันอาทิตย์ที่ 8 กุมภาพันธ์ การเลือกตั้งใหญ่พ.ศ. 2569 ของประเทศไทยเสร็จสิ้นลงเรียบร้อยแล้ว และเป็นช่วงที่หน่วยเลือกตั้งทั่วประเทศกำลังนับคะแนนไปถึงระดับหนึ่ง แต่ก็พอเห็นภาพคร่าวๆว่าพรรคไหนเป็นเบอร์1, 2, 3 ...

ผมย้อนกลับไปอ่านที่ตัวเองเขียนบทความชื่อ “คาดคะเนเลือกตั้งแบบบ้านๆ” ไว้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว พบว่ามีทั้งที่คาดถูก, คาดผิด และคาดไม่ถึง

ก่อนหน้านี้ผมเริ่มด้วยการคาดหมายว่า “พรรคหลักๆที่คาดกันว่าจะได้คะแนนเสียงมากเป็นกอบเป็นกำคงหนีไม่พ้น 3 พรรคนี้ : พรรคเพื่อไทย,พรรคภูมิใจไทย และ พรรคประชาชน” อันนี้เป็นไปตามคาด แม้ยังนับคะแนนไม่ครบทุกเขต โดยมี พรรคภูมิใจไทย นำหน้ามา

สองพรรคในลำดับถัดมา ผมคาดคะเนว่าจะเป็น พรรคประชาธิปัตย์ และ พรรคกล้าธรรม ซึ่งออกมาตามนั้น

แต่ที่ผิดคาดคือ พรรคประชาธิปัตย์ แม้จะเดาถูกเรื่องจำนวนที่นั่งรวมจะได้เข้ามาลำดับ 4 หรือ 5 แต่ผิดคาดตรงที่ พรรคประชาธิปัตย์ ได้จำนวนสส.เขตน้อย น้อยมากจนน่าตกใจเมื่อรวมกับสส.บัญชีรายชื่อ อาจจะน้อยกว่าการเลือกตั้งปี 2566 ซึ่ง พรรคประชาธิปัตย์ได้สส.รวมทั้งเขตและบัญชีรายชื่อ 25 คน

ความหวังของบรรดากองเชียร์ที่เชื่อมั่นว่ามนต์ขลังของ พี่มาร์ค-อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ จะนำพรรคกลับสู่ความนิยมระดับสูงเหมือนอดีต ก็ไม่เป็นไปอย่างที่หวัง และการฟื้นตัวของ พรรคประชาธิปัตย์ ในอนาคต น่าจะเป็นไปอย่างยากลำบากขึ้นอีก

สำหรับ พรรคกล้าธรรม แม้ไม่ผิดคาด แต่ก็คาดไม่ถึง ผมเขียนไว้คราวก่อนว่า “ถึงผู้คนในสังคมส่วนหนึ่งยังข้องใจกับอดีตชุบแป้งทอดของ ร.อ.ธรรมนัส พรหมเผ่า ผู้นำพรรค แต่ก็จะไปประมาทวิธีหาเสียงแบบเดินลึกไม่ได้ และพรรคนี้ก็ได้นักการเมืองมีชื่อเสียงหลายคนเข้ามาร่วม” และ พรรคกล้าธรรม ก็ได้สส.มาอย่างน่าตื่นตะลึงจริงๆ

อีกหนึ่งพรรคที่คาดไม่ถึงคือ พรรคไทรวมพลัง คราวที่แล้วใช้ชื่อ เพื่อไทรวมพลัง ได้สส.เขตมา2 ที่นั่ง แต่คราวนี้ดูท่าน่าจะได้มากกว่าเดิม

ส่วนพรรคอื่นๆ นอกนั้นก็ไม่มีอะไรต่างจากที่คาดไว้มาก พวกที่เป็นพรรคหลักสิบและต่ำสิบก็ออกมาทำนองนั้น

ขอย้ำอีกทีว่า ผลอย่างเป็นทางการยังไม่ออกมาขณะที่ผมเขียนต้นฉบับชิ้นนี้

แต่สิ่งที่ผมอยากพูดถึง หรือจะเรียกว่าเป็นควันหลงจากการเลือกตั้งคราวนี้ก็คงได้ นั่นคือการแสดงออกของกองเชียร์ของบรรดาพรรคการเมืองต่างๆ

ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่คนเราจะคิดไม่เหมือนกันในทางการเมือง เพราะแม้แต่คนในครอบครัวเดียวกัน หรือเพื่อนที่เคยเรียนหรือเติบโตมาด้วยกันก็ยังไม่ได้คิดเหมือนกันหมด การแสดงออกที่แตกต่างจึงเป็นเรื่องปกติ และยิ่งในยุคโซเชียลมีเดีย ที่ทุกคนเป็นเจ้าของสื่อโดยตัวเอง การเสนอความคิดเห็นหรือจะเชียร์พรรคใดออกหน้าออกตาขนาดไหนก็ย่อมได้

ไม่ผิดธรรมชาติแต่อย่างใดที่คนจำนวนไม่น้อยทำตัวเป็นกองเชียร์ผู้ซื่อสัตย์ หรือเชื่อมั่นในสติปัญญาในการเลือกของตนว่าถูกต้องที่สุด แต่สิ่งที่แย่คือ การแสดงออกที่เหยียดหยามความเป็นคน ดูถูกดูแคลนคนที่ไม่ได้มีความคิดเห็นเหมือนตน หรือด้อยค่าคนที่มีแนวโน้มจะไม่เลือกพรรคการเมืองเดียวกับตน

อีกอย่างหนึ่งคือ การใช้ถ้อยคำหยาบคาย ถ่อยสถุลสิ่งเหล่านี้อาจจะเป็นสันดานดิบของแต่ละคนที่มีอยู่ในตัวอยู่แล้ว การเมืองเป็นเพียงเชื้อกระตุ้นให้เปิดเผยออกมา แต่ก็จะทำให้ความแตกต่างที่มีอยู่ตามธรรมชาติ เลยเถิดกลายเป็นแตกแยกร้าวลึก และย่อมตามมาด้วยการตอบโต้ในระดับเดียวกันทั้งๆ ที่นักการเมืองที่เชียร์กัน เหล่านั้นไม่ได้มาดูดำดูดีอะไรเวลาถูกฟ้องเป็นคดีหมิ่นประมาท

และชั่วร้ายที่สุดคือ การบิดเบือนข้อมูลโดยคนจำนวนหนึ่งโดยใช้สถานะเป็นสื่อมวลชน ซึ่งมีส่วนอย่างมากในการสร้างความแตกแยกในประเทศ แต่น่าเศร้าที่ประเทศเราไม่มีบทลงโทษทางกฎหมายกับสื่อมวลชนเหล่านั้น และกฎแห่งกรรมก็ทำงานช้าและไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่

ตอนนี้ก็ถือว่าหมดหน้าที่ของประชาชนอย่างเราๆ แล้ว ประชาชนที่นักการเมืองทุกพรรคบอกว่ารักนักรักหนานั่นแหละ หลังจากนี้เป็นเรื่องของพวกเขาโดยไม่มีพวกเราอยู่ในสมการแต่อย่างใด

ทิวา สาระจูฑะ