สงครามระหว่าง ยิว-อเมริกัน กับ อิหร่าน ยังพันพัวนัวเนียหาทางลงไม่เจอ โดนัลด์ ทรัมป์ ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา และ เบนจามิน เนทันยาฮู นายกรัฐมนตรีอิสราเอล ประกาศชัยชนะทุกวันมานาน 2 สัปดาห์แล้ว

แต่อิหร่านที่ว่ากันว่าบอบช้ำหนักก็ยังมีแรงตอบโต้ได้เป็นระยะ แถมยังประกาศไล่ล่า เนทันยาฮู จะเอามาเป็นๆ หรือใส่กล่องมาได้ทั้งสิ้น และประกาศให้ยูเครนเป็นเป้าหมายที่ชอบด้วยเหตุผลที่จะต้องโดนโจมตี ในฐานะที่ผลิตโดรนส่งให้ศัตรู ประการหลังนี่ถ้าทำจริงก็คือการขยายขอบเขตของสงคราม

ตอนนี้มีข่าวเกี่ยวกับสงครามครั้งนี้ออกมาทุกทิศทุกทางจนไม่รู้ข่าวไหนจริง-ไม่จริง แต่ที่แน่ๆ เดือดร้อนกันทั้งโลก

คนส่วนใหญ่ย่อมมีความหวาดวิตกเป็นธรรมดา การเตรียมตัวไว้เผื่อสถานการณ์เป็นเรื่องสมควรทำ (แต่คิวยาวๆตามปั๊มน้ำมันในบ้านเราสองสามวันแรกของการยิงกันอันนั้นเรียกว่าตื่นตูม) ส่วนตัวผมเชื่อว่า หากสงครามขยายตัวไปเป็นสงครามโลกขึ้นมาจริงๆ สิ่งที่จะช่วยให้ประเทศไทยยืดระยะเวลาของการดำรงอยู่ในสภาวะวิกฤต หรือพาให้ผู้คนผ่านความยากลำบากไปได้
ก็คือทฤษฎีเศรษฐกิจพอเพียง

เอาล่ะ เครียดกันมา 2 สัปดาห์แล้ว คนตัวเล็กตัวน้อยอย่างพวกเราจะเครียดต่อไปก็ไม่เกิดประโยชน์ จะไปเปลี่ยนแปลงแก้ไขอะไรก็ไม่ได้มาคุยเรื่องเบาๆ ในบ้านเราดีกว่า

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา หลังจากคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ประกาศรับรองความเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และในหลวงเสด็จพระราชดำเนินทรงรัฐพิธีเปิดประชุมรัฐสภาเรียบร้อยแล้ว ก็มีการเลือกประธานและรองประธานสภาฯ ตอนแรกคาดกันว่าจะเลือกกันเสร็จเร็วหน่อย เพราะมีชื่อ โสภณ ซารัมย์ โดดเด้งมาหลายวัน

แต่ปรากฏว่าไม่เร็วอย่างที่คิด เมื่อพรรคประชาชนเสนอชื่อ พริษฐ์ วัชรสินธุ หรือ ไอติมเข้าแข่งด้วย ถือเป็นเรื่องดีในระบอบประชาธิปไตยควรจะมีตัวให้เลือกสรรมากกว่าหนึ่ง เพียงแต่นอกจาก ไอติม แล้ว ถ้ามี เจลาโต, โยเกิร์ต หรือสมู้ทตี้ เข้ามาเป็นตัวเลือกด้วย จะสนุกกว่านี้และกว่าจะได้ประธานสภาก็น่าจะเฉียดๆ เที่ยงคืนถึงจะยังไม่คุ้มเงินเดือนก็ถือว่าทำงานมากขึ้นมาอีกนิด

หลังจากนี้ ในการประชุมสภาครั้งต่อไปก็คงเป็นการเสนอชื่อคนที่จะเป็นนายกรัฐมนตรีสำหรับรัฐบาลชุดใหม่ ซึ่งน่าจะไม่รวดเร็วแบบม้วนเดียวจบอีกเช่นกัน เพราะมีข่าวว่า พรรคประชาชนพร้อมจะส่งณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ หัวหน้าพรรคของตนลงมาเป็นตัวเลือกด้วย อย่างน้อยก็ต้องมีการสำแดงวิสัยทัศน์ จะสั้นจะยาวแค่ไหนก็ต้องใช้เวลา

แต่ยังไงก็ตาม ถ้าไม่มีการพลิกล็อกแบบโลกถล่มแบบว่า พรรคเพื่อไทย ลักลอบไปจับมือกับ พรรคประชาชน และ พรรคกล้าธรรม รวมกับพรรคเล็กพรรคน้อยอีกจำนวนหนึ่ง อนุทิน ชาญวีรกูลคงได้เป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย แต่ก็ถือว่าเป็นทุกขลาภอย่างหนึ่ง เพราะขึ้นมาในสภาวการณ์ที่หนักหนาสาหัสรอบด้าน

ถ้าพรรคต่างๆ ที่ทำสัญญาใจกันไว้ยังเหมือนเดิมและ อนุทิน ได้เป็นนายกฯ ฝ่ายค้านเบอร์ใหญ่ๆก็จะต้องเป็น พรรคประชาชน, พรรคกล้าธรรม และ พรรคประชาธิปัตย์ แค่เห็นชื่อก็สนุกแล้ว เหมือนมีสามก๊กในฝ่ายค้าน และในสามก๊กก็อาจจะมีก๊กเล็กก๊กน้อยรอเรียกเป็นฝ่ายรัฐบาลซุ่มซ่อนอยู่

สองในสามก๊กคือ พรรคประชาชน กับ พรรคประชาธิปัตย์ คงไปด้วยกันได้ เพราะแม้ว่าศาลฎีกาจะประทับรับฟ้องคดีที่ป.ป.ช. มีมติชี้มูลความผิดอดีต 44 สส. พรรคก้าวไกล (หรือ พรรคประชาชน ในปัจจุบัน) กรณีเสนอร่างแก้ไข ม.112 ว่าฝ่าฝืนมาตรฐานจริยธรรมร้ายแรง พรรคประชาธิปัตย์ก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรต่อเรื่องนี้

แต่ขณะเดียวกัน ถ้าศาลฎีกาจะประทับรับฟ้องคดีเสนอร่างแก้ไข ม.112 จะทำให้สส. พรรคประชาชนชุดปัจจุบันราว 10-15 คน รวมถึงระดับแกนนำ ต้องหยุดปฏิบัติหน้าที่และถูกตัดสิทธิทางการเมือง บรรดาตัวตึงฝีปากจัดก็จะหายไปเยอะทีเดียว กำลังของฝ่ายค้านในสภาก็จะเหลือ พรรคประชาธิปัตย์ เป็นฝ่ายค้านอาชีพเพียงหนึ่งเดียว นอกนั้นก็เป็นพรรคเล็กพรรคน้อยสอดแทรกมาบ้าง

ส่วน พรรคกล้าธรรม ไม่เคยเป็นฝ่ายค้านมาก่อนยังไม่รู้จะจัดจ้านแค่ไหน แต่ในฐานะฝ่ายค้านด้วยกันก็น่าจะคุยกันยากหน่อย เพราะ พรรคประชาธิปัตย์ ไปตั้งข้อรังเกียจเดียดฉันท์เขาไว้ตั้งแต่ก่อนเลือกตั้ง บางทีเผลอๆยังไม่ทันได้ค้านรัฐบาล หันมาด่ากันเองก่อน

ประเทศไทยก็มีอะไรให้เชิญยิ้มอย่างนี้อยู่เรื่อยๆ

ทิวา สาระจูฑะ