สามสี่วันที่ผ่านมา ผมออกนอกบ้านและสำนักงาน เดินทางไปโน่นมานี่ตามธุระปะปังที่มีอยู่ พบรถราแน่นขนัดบนถนน ผู้คนมากมายบนรถไฟฟ้า และตามห้างสรรพสินค้า เหมือนว่าโลกนี้ไม่มีวิกฤตการณ์ใดๆเกิดขึ้น หรือประเทศไทยเป็นยูโทเปียที่ไม่เกี่ยวข้องกับใคร เพื่อนที่นัดหมายมาพบกันในกิจกรรมอย่างหนึ่งบอกว่า เขาก็รู้สึกคล้ายๆกับที่ผมรู้สึก

หน้าตาคนไทยที่เจอตามที่ต่างๆ ไม่ได้มีอาการอมทุกข์ หรือเคร่งเครียดแต่อย่างใด จับจ่ายใช้สอยกันเป็นปกติ ตรงข้ามกับเสียงในโลกโซเชียลก่นด่าเรื่องน้ำมันแพง คร่ำครวญเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้ จนผมชักสงสัยว่าเราอยู่ในโลกแบบไหนกันแน่

เทศกาลงานรื่นเริงต่างๆ ยังจัดกันอย่างคึกคัก คอนเสิร์ตใหญ่ๆ ราคาบัตรแพงลิบลิ่ว คนก็จองหมดเกลี้ยงภายในไม่กี่นาที ฟังวิทยุรายงานจราจรในแท็กซี่ มีคนเข้าไปพูดคุยกันในรายการว่า ตอนนี้น้ำมันแพง แผนการที่วางไว้ว่าจะไปหัวหิน คงต้องขยับเข้ามาใกล้หน่อยเป็นบางแสนหรือพัทยา บางคนบอกว่าจะเปลี่ยนแพลนไปจีนแทนยุโรป ซึ่งไม่มีตรงไหนบอกว่าจะเลิกเที่ยว

ทำให้นึกย้อนไปสมัยโรคระบาดจากโควิด-19 แม้จะมีกฎเกณฑ์ห้ามทำกิจกรรมต่างๆมากมายออกมา แต่ก็ห้ามคนไทยเล่นสงกรานต์ไม่ได้ ห้ามคนไทยจับกลุ่มกินเหล้าร้องเพลงไม่ได้

ถ้าไม่นับบรรดากูรูกูเรื้อนที่ออกรายการตามสื่อทั้งหลาย รัฐบาล, สมาคมหรือองค์กรทางเศรษฐกิจ และนักเศรษฐศาสตร์ตัวจริง ที่ออกคำเตือนแสดงความกังวลว่า แม้วิกฤตการณ์ในตะวันออกกลางจะจบลงเร็วๆ นี้ แต่ผลพวงที่ตามมาก็ยังจะสร้างความยากลำบากอีกระยะยาว แต่ทำไมผมไม่เห็นความกังวลใดๆ ในสีหน้าคนไทย

ผมบอกเพื่อนว่า คงเป็นลักษณะเฉพาะของคนไทยที่ชอบความสนุกสนานบันเทิง ท่องเที่ยวดูหนังดูละคร ดูตัวอย่างที่นักการเมืองก็ได้ บางคนไม่ได้มีความรู้ความสามารถอะไร พูดจาไม่มีหลักฐานข้อเท็จจริงใดๆ แต่ลีลาดี แอ๊กติ้งเก่ง คนก็แห่ชื่นชม พากันเป็นแฟนคลับเหมือนแม่ยกลิเก

เพื่อนบอกว่า อาจจะเป็นเพราะคนไทยสมัยนี้ ส่วนใหญ่ไม่เคยเจออะไรที่ทำให้รู้สึกว่าลำบากจริงๆ อาหารการกินอุดมสมบูรณ์ มีเรื่องหนักๆ เข้ามาก็ยังไม่ถึงกับอดตาย และมีรัฐบาลทุกยุคทุกสมัยคอยกู้หนี้ยืมสินมาอุดหนุน ตัวอย่างชัดๆ ก็คือค่าน้ำมันที่มีกองทุนมาค้ำยันราคาเอาไว้

ไม่ว่าจะเจอเรื่องตึงเครียดหรือหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดไหน คนไทยจะฮือฮาอยู่สักพักก็เลิกสนใจจากนั้นก็จะพากันคิดว่าเดี๋ยวก็รอดไปได้อยู่ดี ประหยัดมัธยัสถ์ช่วงสั้นๆ แล้วก็กลับไปใช้ชีวิตลั้ลลาแบบเดิม

เพื่อนคงพูดประชดนั่นแหละ แต่ผมว่าก็เข้าเค้าอยู่เหมือนกัน หรือนี่คือลักษณะพิเศษของคนไทยที่อยู่รอดมาได้เสมอ อาจจะมีบางช่วงกระท่อนกระแท่นบ้าง แต่ก็รอดมาแบบที่ประเทศอื่นไม่มีเหมือน และฟื้นตัวได้เร็วเสียด้วย

อีกอย่างหนึ่งคือ ประเทศนี้คนมีกิน มีใช้มีศักดิ์ศรี เยอะมาก

ผมไปอ่านเจอที่ไหนสักแห่ง เป็นสถิติบันทึกการเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศของคนไทยระหว่างช่วงปี 2567-2568 ปรากฏว่าคนไทยออกไปเที่ยวต่างประเทศปีละประมาณ 10 ล้านคน หรือราวๆ 14 เปอร์เซ็นต์เมื่อเทียบจากจำนวนประชากร 71 ล้านคน

ไม่ใช่จำนวนเยอะอย่างเดียว ลองคิดว่าแต่ละคนต้องใช้จ่ายเงินเท่าไหร่ในการไปเที่ยวต่างประเทศ เอาแค่เที่ยวแถวๆประเทศบ้านใกล้เรือนเคียง อย่าง ลาว, เวียดนาม, สิงคโปร์ ฯลฯ อย่างน้อยที่สุดค่าใช้จ่ายก็ต้องมีหลักหมื่นต่อคน ถ้าไปเที่ยวไกลๆ ต้องมี 5 หมื่นขึ้นไป แล้วคน 10 ล้านจะเป็นเงินเท่าไหร่ เครื่องคิดเลขเล็กๆรุ่นเก่าใส่ตัวเลขไม่พอ

ขณะที่ผมเขียนต้นฉบับนี้ เหลืออีกไม่ถึง 24 ชั่วโมงที่ผู้นำอเมริกาขีดเส้นตายให้อิหร่านยอมแพ้เข้าสู่การเจรจา ไม่เช่นนั้นจะเจอกับการถล่มชุดใหญ่จนไม่เหลืออะไรเลย แต่อิหร่านยังไม่มีทีท่าว่าอยากจะคุยด้วย จีนและฝรั่งเศสที่ออกมาตำหนิอเมริกาโดยตรง และรัสเซียที่ประกาศความเป็นพันธมิตรแนบแน่นกับอิหร่าน จะแสดงบทบาทมากกว่านี้หรือไม่ และเข้าไปลึกแค่ไหน ยังไม่มีใครรู้

อเมริกาต้องเต็มที่เพื่อรักษาอำนาจของเงินสกุลดอลลาร์ และรักษาสถานะมหาอำนาจเบอร์หนึ่งอิหร่านก็ต้องการล้างแค้นและรักษาความเป็นชาติของตน ขณะที่อีกหลายประเทศไม่ต้องการโลกขั้วเดียวอีกต่อไปแล้ว ผลกระทบจากสงครามตะวันออกกลางคราวนี้ จะทำให้โลกเสื่อมถอยกินเวลานานเท่าใด ก็ไม่มีใครรู้อีกนั่นล่ะ

แต่ผมมั่นใจว่า คนไทยต้องได้เล่นน้ำสงกรานต์ และมีคนไทยตายบนถนนมากกว่าช่วงรบเขมรที่ผ่านมา

ทิวา สาระจูฑะ