สถานการณ์ที่รัฐบาล มิกกี้เมาส์ ต้องเจอ ทั้งภาค 1 ในแบบชั่วคราว และภาค 2 แบบถาวร คนสมัยเก่าก่อนคงเรียกว่า “ทุกขลาภ”

ส่วนที่เป็นลาภคือ การได้อำนาจในการบริหาร ได้ตำแหน่งยศถาบรรดาศักดิ์ มีหน้ามีตาเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูล แต่ก็ตามมาด้วยทุกข์สารพัดสารเพประดังกันเข้ามา อาการน่าจะอยู่ราวๆ “ทั้งโรคซ้ำกรรมซัด”แต่ยังไม่ถึงกับ “วิบัติเป็น” และถ้าไม่อยากให้ไปถึงตรงนั้นก็ต้องทำงานหนัก ใช้สติปัญญาให้มาก และผู้นำต้องกล้าพอที่จะเด็ดอะไรหลายๆ อย่างให้ขาด ซึ่งอย่างหลังนี่แหละยากที่สุด

การเป็นรัฐบาลช่วงแรกสั้นๆ รัฐบาลของนายกฯ อนุทิน ต้องเจอศึกชายแดนกับเพื่อนบ้านกวน teen อย่างเขมร, ภัยธรรมชาติทางภาคใต้ และการตั้งกำแพงภาษีของประธานาธิบดี (ผู้น่าสงสัยว่าวิกลจริต) แห่งยูเอสเอ.พอมาเป็นนายกฯช่วงที่ 2 ก็พบวิกฤตด้านเศรษฐกิจจากสงครามอ่าวระหว่างยิวอิสราเอล+อเมริกาและอิหร่าน

นอกจากนี้ ยังมีปัญหาหมักหมมอีกมากมายที่เริ่มมาปะทุในช่วงนี้ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีปัญหาไหนไม่เร่งด่วนยิ่งกว่านั้น ยังมีพรรคการเมืองอกหัก, นักวิชาการแถวสาม และสื่อที่คอยเชียร์
ฝั่งตรงข้าม พร้อมจะง้างตีนรอทุกนาทีถ้ามีอะไรให้แอ๊ะสักหน่อย หรือถึงไม่มีให้แอ๊ะ คนพวกนี้ก็จะทำให้มีจนได้ล่ะ

นักการเมืองในพรรคแกนนำรัฐบาลเองก็ใช่ว่าจะไว้วางใจได้ เพราะการดึงรัฐมนตรีคนนอกเข้ามาทำให้เสียโควตาบ้านใหญ่และกลุ่มก๊วนต่างๆ แม้ว่าเทคโนแครตเหล่านี้ช่วยกันสร้างผลงานในระยะสั้นๆ และเพราะผลงานเหล่านั้นก็มีส่วนอย่างมากที่ทำให้นักการเมืองประดานี้ได้เสียงเลือกตั้งเข้ามา ทั้งๆ ที่ตนเองก็ไม่มีความสามารถอะไรที่จะไปเทียบกับเขาได้

นักการเมืองพรรคแกนนำรัฐบาลพวกนี้ นอกจากจะไม่ช่วยปกป้องไม่เถียงแทน แต่คาดว่า เซเมื่อไหร่ก็พร้อมจะซ้ำแบบคนมีน้ำใจ

แถมรัฐมนตรีจากพรรคร่วมรัฐบาลก็เริ่มมีเรื่องให้คนเขาด่าทอกันไปทั่ว จะพลอยเข้าข่าย “ปลาเน่าตัวเดียวเหม็นไปทั้งข้อง” แต่การจะขอให้แสดงสปิริตลาออกไปคงลำบาก เพราะดูแล้วเขาอาจจะเป็นคนควักจ่ายในการเลือกตั้งที่ผ่านมามากกว่าใคร และอีกอย่างที่พอจะพูดรวมๆได้ คือ คำว่า “อาย” ไม่แน่ว่ามีอยู่ในพจนานุกรมส่วนตัวของนักการเมืองไทยหรือเปล่า

ตอนนี้ เท่าที่ติดตามข่าวสารและคิดตามไปด้วย ผมรู้สึกว่า 3 รัฐมนตรีคนนอกกำลังทำงานความคิดอย่างหนักและเคลื่อนไหวสอดประสานไปในทางเดียวกัน ทั้งคลัง-พาณิชย์-ต่างประเทศ โดยยังไม่มีข้อครหาเรื่องมีนอกมีในจากงานที่ทำอยู่

และเมื่อดูจากกำพืด, ประวัติการทำงาน, และฐานะครอบครัวในปัจจุบันแล้ว ทั้ง เอกนิติ, ศุภจี และสีหศักดิ์ ก็ไม่น่าจะลำบากถึงขนาดไปตั้งวงแชร์ หรือส่งลูกหลานไปหาเศษหาเลยตามกรมต่างๆ

ผมไม่คิดหรอกว่า พวกเขาจะประสบความสำเร็จในทุกเรื่องที่ทำแต่ท่ามกลางความยากลำบากที่โลกกำลังเผชิญอยู่ขณะนี้ เอาแค่สำเร็จสัก 1 ใน 4 ของเรื่องที่ลงมือทำก็น่าจะพอรับได้แล้ว ให้กลไกต่างๆ ได้เดินไปข้างหน้า จะช้าหรือเร็วย่อมดีกว่าหยุดเดิน

โดยส่วนตัว ผมไม่รู้จักใครใน 3 รัฐมนตรีคนนอก ไม่ได้เป็นด้อม หรือติ่งหูดใดๆ ทั้งสิ้น และคิดว่าไม่จำเป็นต้องรู้จัก แต่ในสถานการณ์เฉพาะหน้าตอนนี้ ผมยังไม่เห็นนักการเมืองอาชีพคนไหนน่าเชื่อถือกว่านี้ แม้กระทั่งตัวนายกฯเอง

แต่ถ้าต่อไปพวกเขาทำตัวให้ไม่น่าเชื่อถือก็จะเป็นอีกเรื่องหนึ่งค่อยมาคิดบัญชีกันทีหลังก็ยังไม่สาย

แน่นอนว่า ประเทศไทยมีคนที่เก่งกว่าหรือเก่งเท่าๆ 3 รัฐมนตรีคนนอกชุดนี้ แต่คนเหล่านั้นอาจจะไม่ชอบ หรือไม่กล้าพอที่จะมาเกลือกกลั้วกับการเมืองแบบที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ผมจึงบอกกับตัวเองว่านาทีนี้ต้องให้กำลังใจกัน

ทิวา สาระจูฑะ