โฉมหน้าอเมริกาปัจจุบันนี้คือผลผลิตจากสงครามกลางเมือง นับเป็นสงครามอันนองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกามีผู้บาดเจ็บล้มตายไม่น้อยกว่า 1,030,000 ราย  หรือร้อยละสามของประชากรทั้งหมดทหารเสียชีวิต 620,000 นาย และพลเรือนเสียชีวิต  50,000 คน   แต่ตัวเลขผู้เสียชีวิตที่แท้จริงอาจสูงถึง 750,000 - 850,000 นาย   ซึ่งจำนวนผู้เสียชีวิตในสงครามกลางเมืองนี้มากกว่าจำนวนทหารอเมริกันที่เสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่สองถึงสองเท่า

สงครามกลางเมืองจบสิ้นลงท่ามกลางความสูญเสียของอเมริกันทั้งฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ รวมเวลาที่ทำสงครามกันสี่ปีเต็มจบลงด้วยการที่ฝ่ายเหนือเป็นฝ่ายชนะ จุดหักเหที่ทำให้กองทัพฝ่ายเหนือชนะกองทัพฝ่ายใต้คือศึกในสมรภูมิเก็ตตี้สเบิร์ก  ที่นี่เป็นเมืองเล็กๆ  แวดล้อมด้วยหุบเขาในรัฐเพนซิลเวเนีย 

การสู้รบในสมรภูมิเก็ตตี้สเบิร์กกินเวลาทั้งหมด 3 วันเต็ม การปะทะเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 1 กรกฎาคม คศ 1863  จนถึงวันที่ 3 ซึ่งเป็นวันแตกหัก  ถือเป็นการรบที่เป็นความสูญเสียอย่างใหญ่หลวงของชาติ   เป็นสมรภูมิที่นองเลือดที่สุดในอเมริกา

เก็ตตี้สเบิร์กจึงกลายเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยหยาดเลือด หยดน้ำตา และความตาย  เต็มด้วยหลุมฝังศพทั้งเมือง   บางครั้งไม่อาจระบุได้ว่าทหารที่ตายเป็นใครและฝ่ายไหน จึงขุดหลุมขนาดใหญ่แล้วเทซากศพทหารทั้งฝ่ายเหนือฝ่ายใต้ลงฝังรวมกัน

ลองหลับตานึกภาพหลังสงครามในเก็ตตี้สเบิร์ก หลังจากกองทัพฝ่ายใต้เคลื่อนพลออกจากเมืองในคืนวันที่สี่  ซึ่งเกิดพายุฝนโหมกระหน่ำตลอดวันตลอดคืน  ภาพที่ชาวเมืองเห็นในเช้าวันที่ 5 กรกฎาคมคือซากศพเกลื่อนเมือง ระเกะระกะทุกหนแห่ง        

ศพทหารนั้นมีจำนวนถึงแปดพันศพ ยังไม่นับทหารบาดเจ็บนอนรอความตายในสนามรบ ซึ่งก็คือทุ่งข้าวสาลี  สวน และอาณาบริเวณบ้านของชาวเมือง นอกจากศพทหารแล้วยังมีซากม้าอีก 3000 ซาก

ลองคิดดูสภาพศพและซากสัตว์มากกว่าหมื่นซาก ที่ถูกฝนชะมาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ ขณะที่ชาวเมืองมีประมาณ 2400 คนเวลานั้น  ทั้งกลิ่นเหม็นและฝูงแมลงวันคงเป็นภาวะทำใจได้ยาก   นอกจากต้องทนกับกลิ่นศพแล้ว ชิ้นส่วนมนุษย์กระจัดกระจายที่นั่นที่นี่เกลื่อนเมือง สร้างความสยดสยองให้ชาวเมืองไม่ใช่น้อย

ชาวเมืองเก็ตตี้สเบิร์กช่วยกันฝังศพทหารทั้งสองฝ่าย เรียกว่าเจอที่ไหนฝังที่นั่น  หรือขุดหลุมใหญ่ๆ แล้วเทศพลงไปฝังในหลุมเดียวกัน ไม่แยกว่าเป็นทหารฝ่ายไหน ไม่สนใจสืบหาว่าศพเหล่านั้นเป็นศพใครมาจากหน่วยไหน  การฝังศพเป็นไปอย่างลวกๆ   เพราะปริมาณศพมากมายก่ายกอง   ต้องทำงานแข่งกับเวลา  เพราะศพเหล่านั้นเริ่มเน่าเฟะ

กลิ่นซากศพไม่ได้ตลบอบอวลอยู่แค่ในเมืองเก็ตตี้สเบิร์กเท่านั้น หากยังส่งกลิ่นไปยังเมืองข้างเคียงอีกด้วย ทำให้ชาวเมืองเก็ตตี้สเบิร์กและเมืองข้างเคียงเจ็บไข้ได้ป่วยโดยถ้วนหน้ากัน  ในส่วนของซากม้านั้น ชาวเมืองนำมาสุมรวมกันแล้วเผา กลิ่นเน่าน่าสะอิดสะเอียนและเสียงฉู่ฉี่ของเนื้อไหม้เหม็นตลบไปไกล ติดแน่นในจมูกและความรู้สึกของทุกคนที่ได้กลิ่น

นอกจากต้องทนกลิ่นศพแล้ว ปัญหาที่ตามมาอีกปัญหาหนึ่งคือ เรื่องอาหารการกิน จำนวนทหารบาดเจ็บมากมายจนไม่รู้ว่าจะหาอาหารมาให้ได้อย่างไร อีกทั้งแหล่งน้ำก็ปนเปื้อนได้ด้วยซากศพ จนดื่มแทบไม่ได้

บ้านทุกหลังในเก็ตตี้สเบิร์กแปรสภาพเป็นโรงพยาบาลแบบตามมีตามเกิด หากมีการสู้รบในเมืองใหญ่หรือตามสนามรบต่างๆ มักจะมีโรงพยาบาลรองรับ  แต่กรณีเก็ตตี้สเบิร์กนั้น การรบเกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด และไม่มีใครคิดว่าทหารทั้งสองฝ่ายจะมาประจัญหน้าและสู้รบกันในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ จึงไม่มีการเตรียมการแต่อย่างใด

ในเมืองเก็ตตี้สเบิร์กมีสุสานประจำเมืองอยู่แห่งหนึ่งในเวลานั้น นั่นคือเอเวอร์กรีน เซมิเทรี่ (Evergreen Cemetery)  โดยก่อตั้งมาก่อนเกิดสงครามกลางเมือง คือในค.ศ.1853  ปากทางเข้าสุสานมีบ้านอิฐหลังใหญ่ที่เป็นบ้านของคนดูแลสุสาน เรียกว่า “เกตเฮาส์” (gatehouse) ช่วงสามวันแห่งการรบในเก็ตตี้สเบิร์ก บ้านหลังนี้กลายเป็นศูนย์บัญชาการรบของกองพันที่สิบเอ็ดแห่งกองทัพฝ่ายเหนือ

หลังจากฝังศพทหารทั้งฝ่ายเหนือฝ่ายใต้แล้ว ชาวเมืองเกิดความคิดว่าสมควรนำศพทหารฝ่ายเหนือมาฝังใหม่เพื่อเป็นการให้เกียรติโดยการระบุชื่อและหน่วยที่สังกัด  โดยใช้พื้นที่เดิมของสุสานเอเวอร์กรีนและขยายที่ดินออกไปอีก  และขนานนามว่า “สุสานทหารแห่งชาติ” ( Soldiers' National Cemetery)