ชายฝั่งเมืองพลีมัธ รัฐแมสซาชูเซตส์ยุคปัจจุบัน  มีหินแกรนิตขนาดใหญ่ก้อนหนึ่งสลักตัวเลข 1620 ไว้บนนั้น   คนอเมริกันเรียกหินก้อนนี้ว่า  “พลีมัธร็อก” เชื่อว่าเป็นจุดที่กลุ่มพิวริตันจากอังกฤษที่เดินทางมากับเรือเมย์ฟลาวเวอร์ขึ้นฝั่ง ณ จุดนี้

ชาวอังกฤษเคร่งศาสนากลุ่มนี้เรียกตนเองว่า “พิลกริมส์”   หนีภัยที่เกิดจากความขัดแย้งด้านความเชื่อทางศาสนาเดินทางมาสู่โลกใหม่   มาขึ้นบกที่ชายหาดแห่งนี้เมื่อ 400 กว่าปีที่แล้ว  คือในปี ค.ศ.1620  จึงสลักหินก้อนนี้ไว้เป็นพยานการมาถึงโลกใหม่

คริสตจักรโรมันคาทอลิกเวลานั้นสับสนวุ่นวายเพราะการปฏิรูปศาสนา  กษัตริย์เฮนรีที่ 8  ยุบคริสตจักรโรมันคาทอลิก ในปี ค.ศ. 1534  เพื่อลดทอนอำนาจของพระสันตปะปา แล้วสถาปนาตนเองขึ้นเป็นประมุขของคริสตจักรแห่งอังกฤษ     จากนั้นปิดอารามต่าง ๆ และขายทรัพย์สินที่ดินมากมายของอาราม  เมื่อกษัตริย์เฮนรีสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1547      อังกฤษกลายเป็นประเทศที่นับถือศาสนาโปรเตสแตนต์แบบแองกลิกัน

แต่ความยุ่งยากครั้งใหญ่ตามมาหลังจากกษัตริย์เอ็ดเวิร์ดสิ้นพระชนม์ในปี  ค.ศ. 1553 พระนางแมรี่ พระราชธิดาของกษัตริย์เฮนรีที่ 8 กับพระนางแคธเทอรีนแห่งอารากอน ซึ่งนับถือนิกายโรมันคาทอลิกขึ้นครองบัลลังก์   จึงนำประเทศเข้ามาอยู่ภายใต้อำนาจของสันตปะปาและศาสนจักรที่โรมอีกครั้ง 

พระนางเนรเทศชาวคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์  นอกจากนี้ยังทารุณและเผาผู้ที่นับถือนิกายอื่นทั้งเป็นหลายร้อยคน        จนทำให้ได้รับสมญานามว่า “แมรี่กระหายเลือด” ผู้ที่มีศรัทธาศาสนาอื่นหรือนิกายอื่นได้รับความเดือดร้อนอย่างแสนสาหัส    พวกพิลกริมส์จึงหลบหนีการจับกุมแล้วหาทางไปตั้งรกรากประเทศใหม่

ต่อมาอังกฤษตั้งอาณานิคมแห่งแรกในอเมริกาคืออาณานิคมเจมส์ทาวน์   ชาวอังกฤษจำนวนมากอพยพไปยังอาณานิคมแห่งนี้  ชาวพิลกริมส์อยากย้ายไปตั้งชุมชนของตนเอง เพื่อเสรีภาพในการนับถือศาสนานิกายที่ตนศรัทธา   โดยกำหนดว่าจะไปตั้งถิ่นฐานบริเวณที่เป็นนิวยอร์กในปัจจุบัน   ด้วยความหวังว่าอย่างน้อยก็ยังสามารถเชื่อมโยงกับแผ่นดินแม่และอยู่ภายใต้รัฐบาลอังกฤษ โดยที่ไม่ถูกปราบปราบหรือจำกัดทางศาสนา

วันที่ 6 กันยายน ค.ศ.1620 เรือเมย์ฟลาวเวอร์แล่นออกจากท่าเรือพลีมัธในอังกฤษมุ่งหน้าสู่อาณานิคมเจมส์ทาวน์หรือชื่อใหม่คืออาณานิคมเวอร์จีเนียที่อเมริกา  พวกพิวกริมส์ต้องทนอุดอู้อยู่ในพื้นที่แคบๆ  ประมาณ 15.2 เมตรคูณ 7.6 เมตร นับว่าแคบมากสำหรับผู้โดยสาร 102 คน      ที่ต้องอาศัยอยู่อย่างลำบากยากแค้นในเรือเมย์ฟลาวเวอร์ตลอดการเดินทางอันยาวนานถึง 66 วัน

หลังจากเดินทางสองเดือนในมหาสมุทร โดยมุ่งหน้าสู่อาณานิคมเจมส์ทาวน์ (เวอร์จีเนีย) ในบริเวณใกล้กับแม่น้ำฮัดสัน  ซึ่งเป็นบริเวณที่เป็นนิวยอร์กในปัจจุบัน ปรากฎว่าเกิดพายุโหม จนทำให้เรือเปลี่ยนทิศทางขึ้นไปทางเหนือ

เมื่อลูกเรือเห็นชายฝั่งครั้งแรก              ก็ตะโกนบอกทุกคนให้รู้ว่าแผ่นดินอยู่เบื้องหน้า ผู้โดยสารทุกคนกรูกันขึ้นมาบนดาดฟ้า   จ้องมองแผ่นดินอเมริกาที่เห็นไกลลิบด้วยความหวัง  แม้จะพลาดไปจากจุดหมายเดิมคือบริเวณทางตอนเหนือแม่น้ำฮัดสันก็ตามที                             

แต่แผ่นดินที่เห็นนั้นคือแหลมคอด ซึ่งมีรูปร่างเหมือนตะขอยื่นออกไปในมหาสมุทร กัปตันพยายามเดินเรือเพื่อหาที่เทียบท่า จนเดินเรือกลับไปกลับมาตามความยาวของแหลม  เพราะความเห็นของผู้โดยสารแตกออกเป็นสองความเห็น

พวกแรกถอดใจว่าอาจจะต้องแล่นเรือกลับสู่อังกฤษ เพราะเรือพลาดเป้าหมายไปจากจุดหมายเดิมคือทั้งอาณานิคมเจมส์ทาวน์ (เวอร์จิเนีย) และทางตอนเหนือของแม่น้ำฮัดสัน  อีกฝ่ายหนึ่งมีความเห็นว่านี่อาจจะเป็นพระประสงค์ของพระเจ้าที่นำมาสู่ดินแดนใหม่ จึงต้องขึ้นฝั่งและสร้างอาณานิคมที่นี่ 

โชคดีที่เรือเมย์ฟลาวเวอร์สามารถลอยลำจอดเทียบท่าได้ในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ.1620              ที่ท่าเรือโปรวินซ์ทาวน์  อยู่ทางปลายแหลมที่มีรูปร่างคล้ายตะขอที่ชื่อว่า "แหลมคอด"   ปัจจุบันอยู่ในรัฐแมสซาชูเซตส์  อยู่ห่างจากอาณานิคมเจมส์ทาวน์ (เวอร์จิเนีย) ไปทางเหนือประมาณ 800 กิโลเมตร  

มีการส่งผู้ชายกลุ่มหนึ่งออกไปสำรวจชายฝั่งอ่าวแหลมคอดในวันที่ 13 พฤศจิกายน เพื่อหาสถานที่เหมาะสมในการตั้งถิ่นฐาน  แหลมคอดมีอินเดียนแดงอาศัยอยู่    และแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าไม่ต้อนรับผู้มาใหม่   ทั้งหมดจึงต้องเสาะแสวงหาสถานที่เหมาะสมต่อไป    เวลานั้นคณะสำรวจมีแผนที่ของกัปตัน จอห์น สมิธ ที่บอกทิศทางคร่าวๆ ว่าหากแล่นเรือตัดข้ามอ่าวไปจะถึงบริเวณที่เรียกว่า “พลีมัธ” วันที่ 21 ธันวาคมปีเดียวกัน บรรดาพิวกริมส์ทั้งหมดก้าวขึ้นฝั่งอเมริกาที่พลีมัธ นี่คือบันทึกสำคัญในประวัติศาสตร์อเมริกา