ผมรู้จักข้าราชการชั้นผู้ใหญ่คนหนึ่ง เกษียณแล้ว นั่งๆ นอนๆ กินบำนาญเหงาๆ อยู่หลายปี เขาชอบท่องเที่ยวต่างจังหวัด ต่างอำเภอ รู้จักเส้นทางแทบทั่วประเทศไทย ชอบคุยกับชาวบ้าน ชอบเดินตลาดสดพูดคุยกับแม่ค้าพ่อค้าไปเรื่อยๆ ใช้ชีวิตติดดิน บอกว่าเป็นความสุขดี

จู่ๆ เขาไปซื้อที่ดินแปลงหนึ่งชานเขตจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ดัดแปลงทำเป็นตลาดเล็กๆขายของสดของแห้ง มีพ่อค้าแม่ค้ามาเช่าแผงขายสินค้าหลายราย เขามีความสุขกับการไปเดินเยี่ยมเยียนพ่อค้าแม่ค้า บอกว่าเก็บเงินค่าแผงได้บ้างไม่ได้บ้าง ก็ไม่เป็นไร แต่รู้สึกได้เพื่อนคุย บางทีมีชาวบ้านชวนไปกินข้าวที่บ้านก็ไปกินด้วย กว่าจะกลับบ้านในกรุงเทพฯก็ค่ำมืด แต่ไม่กลัว และรู้สึกว่าชีวิตมีความหมายมากขึ้น

เขาบอกว่าตอนเป็นข้าราชการไม่มีโอกาสได้ทำอย่างนี้ จะพูดจากับใครก็ต้องมีจุดมุ่งหมาย มีมาด มีขั้นตอน รู้สึกอึดอัด แต่ก็ต้องฝืนทำไป

เขาชอบธรรมชาติ ชอบความเป็นธรรมดาๆ และชอบชาวบ้านชาวชนบทที่คงความเป็นธรรมชาติและธรรมดาไว้ได้มาก

เออหนอ...กว่าจะได้พบและได้ทำสิ่งที่ชอบก็ใช้เวลาค่อนชีวิต

ผมเชื่อว่าการได้ลงมือทำกิจกรรมที่ชอบและถนัดเป็นความสุขอย่างหนึ่งของมนุษย์

เขาจะรู้สึกสนุกและ “มัน” กับการได้ทำสิ่งเหล่านั้น เวลาจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว แม้ผลลัพธ์ที่ออกมาจะไม่สมบูรณ์นัก แต่ก็จะภาคภูมิใจว่าได้ทำกิจกรรมนั้นสำเร็จด้วยฝีมือของตนเอง

นั่นแหละเป็นส่วนของความสุขของชีวิตจริงๆ

มีนายพลเอกเกษียณราชการแล้วอีกคนที่ชอบไปนั่งโขกหมากรุกกับชาวบ้านแทบทุกวัน แทนที่จะไปตีกอล์ฟกับเพื่อนไฮโซ เขาบอกว่าไม่ชอบกอล์ฟ ไม่อยากฝืน เคยฝืนให้ชอบ ไปหัด ไปตีแล้ว ไม่สนุก สู้การโขกหมากรุกไม่ได้ เขาคิดถูกแล้วครับที่ทำในสิ่งที่ชอบ

สิ่งที่เราชอบนั้นเรามักจะถนัดและอยากทำทุกวัน มันจะกลายเป็นจุดแข็งติดตัวเราตลอดไป เราจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในสิ่งนั้นๆ ไปเลย ทำให้เกิดความภาคภูมิใจเวลาพูดคุยกับคนอื่นที่เขาสนใจ และจะได้เพื่อนใหม่ๆ ที่ชอบสิ่งเดียวกันไว้พูดคุยสนุกสนาน

อยากแนะนำให้ทุกคนลองมองหาสิ่งที่ชอบและถนัดเพื่อการลงมือทำต่อไป สิ่งเหล่านั้นอาจไม่ทำให้เกิดรายได้ แต่สิ่งที่คุณจะได้รับคือความสุขซึ่งตีราคาเป็นเงินทองไม่ได้

ความสุขและความหมายดีๆ ของชีวิตจะทยอยเข้ามาสู่ชีวิตคุณ มากกว่าที่คุณเคยคิดเอาไว้