ยิ่งอายุมากขึ้นยิ่งรู้ว่าความอดทนเป็นสิ่งสำคัญสำหรับชีวิตมาก ถ้าขาดความอดทนชีวิตจะล้มเหลวแทบทุกอย่าง

คนรุ่นใหม่ไม่อดทนกันเลย พ่อแม่ลืมฝึกให้ลูกอดทน เพราะพ่อแม่ช่วยลูกมากไป ทำให้แทบทุกอย่าง ลูกๆ เลยทำอะไรไม่เป็น ไม่อดทน รอคอยไม่เป็น เติบโตเป็นผู้ใหญ่ก็กลายเป็นคนโกรธง่าย ท้อถอย ทำสิ่งใดก็ไม่สำเร็จ มักโทษตัวเองหรือคนอื่นหรือโทษโชคชะตา

ความอดทนเป็นวุฒิภาวะอย่างหนึ่งที่ทุกคนควรมี คนที่ขาดความอดทนมักจะมีสภาวะทางจิตใจและท่าทางเป็นเด็ก

จิตที่มีความอดทนจะทำให้เราอดทนทางกายและทางวาจาได้มากขึ้น

บางคนชินต่อการบ่น ทำอะไรเหนื่อยหน่อยก็บ่นยิ่งบ่นมากเท่าไรยิ่งไม่อดทนมากเท่านั้น พาลจะเลิกทำกิจกรรมนั้นอยู่เรื่อยๆ

การบ่นถึงความเหนื่อยยากเหมือนเป็นการเปิดประตูจิตใจรับฟังความอ่อนแอของตนเอง ทำให้เชื่อว่าตัวเองอ่อนแอ ไม่สู้ พร้อมจะแพ้และไม่อดทน

นอกจากไม่บ่นเวลาฝึกหรือทำงานหนักแล้ว ผมยังอยากแนะนำให้ชมตัวเองด้วยว่าเราเก่งขึ้นทุกวันทุกนาทีที่กำลังทำงานหนัก จะเกิดกำลังใจและฮึกเหิมที่จะอดทนมากขึ้น

ในแนวคิดทางพุทธศาสนาสอนให้คิดว่าเรากำลังชดใช้ “เวร” และ “กรรม” กันอยู่ โดยเราเป็นฝ่ายที่เคยทำให้คนอื่นเดือดร้อนมาก่อน ขณะนี้เรากำลังชดใช้เวรกรรมคืนเขาไป จะได้หมดเวรหมดกรรมกันเสียทีแล้วเราจะสบายมากขึ้น นี่เป็นแนวคิดในทางพุทธศาสนา

แต่ถ้าเป็นแนวคิดทางคริสเตียนเขาเชื่อว่าการที่เรากำลังลำบากและต้องอดทนให้ได้นั้น เป็นเพราะพระเจ้าต้องการจะทดสอบความอดทนของเรา โดยประสงค์ให้เราต้องเจ็บปวดและต้องอดทนให้ได้ หลังจากนั้นเราจะสบายและมีความสุขมากขึ้น

อีกวิธีหนึ่งที่ผมเคยใช้แนะนำหลายๆ คนในการฝึกความอดทน โดยให้คิดว่า “ความอดทนคือความกล้าหาญ” เราจะทนได้มากขึ้น เพราะคำว่า “กล้าหาญ” เป็นเสมือนเหรียญตราที่มีเกียรติประดับอยู่ที่หน้าอกเรา ฉะนั้นแม้เราจะเหนื่อยหรือเจ็บปวดบ้าง ก็ไม่เป็นไรหรอก จงอดทนต่อไปเถิด เพราะเราคือคนกล้าหาญไงเล่า

ใครที่มีความอดทนจะได้เปรียบในทุกๆ ด้านของชีวิต

จากความอดทนจะทำให้เราอดกลั้นได้มากขึ้นทั้งทางกาย วาจา และทางความคิด

ทั้งอดทนและอดกลั้นจะทำให้เราเป็นคนกล้าหาญ ยืนหยัดในโลกได้อย่างมั่นคง ไม่เปราะง่ายเหมือนคนอื่นๆ ใครได้พบเห็นก็ชื่นชม และเราก็จะภูมิใจตัวเองว่ามี “เหรียญตราของความกล้าหาญ” ประดับอกเสื้ออยู่ตลอดไป