ก่อนการปกครอง พ.ศ.2475 ประเทศไทยปกครองโดยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ จนถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 คณะราษฎรซึ่งนำโดยนายทหารและพลเรือนที่ได้ศึกษาจากประเทศฝรั่งเศส ได้แก่ พ.อ.พระยาพหลพลพยุหเสนา ผู้นำฝ่ายทหาร กับ หลวงประดิษฐ์มนูธรรม หรือนายปรีดี พนมยงค์ ผู้นำฝ่ายพลเรือน นำคณะราษฎรทำการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็นการปกครองระบอบประชาธิปไตย

จากวันนั้นถึงวันนี้เป็นเวลา 84 ปีเศษแล้วแต่ประเทศไทยไม่เคยมีการปกครองระบอบประชาธิปไตยที่แท้จริงหรือถ้ามีก็เพียงระยะสั้นๆ เท่านั้น

ตามหลักการปกครองระบอบประชาธิปไตย หมายถึง การปกครองของประชาชน โดยประชาชน และเพื่อประชาชน และวิธีการให้ได้มาซึ่งการปกครองระบอบนี้ การเลือกผู้ปกครองโดยระบบตัวแทน

ตัวแทนดังกล่าวเกิดจากการที่ประชาชนเป็นผู้เลือก ซึ่งในทางปฏิบัติสำหรับประเทศไทยนั้นมีการดำเนินการถ้าดูเผินๆ ก็เป็นไปตามครรลองประชาธิปไตย แต่ถ้ามองไปถึงความเป็นจริงแล้วหาเป็นเช่นนั้นไม่

กล่าวคือ เมื่อมีการเลือกตั้งตัวแทนจริงๆ ก็ไม่ได้เป็นไปตามที่สังคมประชาธิปไตยเขาประพฤติปฏิบัติ ประเทศไทยจึงเกิดปฏิวัติรัฐประหารตลอดมา เพราะความล้มเหลวของรัฐบาลเนื่องจากการคอร์รัปชั่น ไม่ว่าจะเกิดสมัยรัฐประหาร ซึ่งนำโดยนายทหารนอกราชการ พลโทผิน ชุณหะวัณ จนถึงสมัยอันธพาลครองเมือง เกิดการเลือกตั้งสกปรก พ.ศ.2500 ตามด้วยการปฏิวัติของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ซึ่งถึงแก่อนิจกรรมในขณะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี

จอมพลถนอม กิตติขจร ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ทำหน้าที่เป็นองค์อธิปัตย์จนเกิดเหตุการณ์ปฏิวัติโดยขบวนการนิสิตนักศึกษา และประชาชนพ.ศ.2516 เกิดรัฐบาลพระราชทาน ซึ่งศาสตราจารย์สัญญาธรรมศักดิ์ เป็นนายกรัฐมนตรี

ในสมัยที่ จอมพลถนอม กิตติขจร เป็นนายกรัฐมนตรี รัฐธรรมนูญได้มีการกำหนดให้ มาตรา 17 เป็นอำนาจของนายกรัฐมนตรีอย่างเด็ดขาด คล้ายกับมาตรา 44ปัจจุบันที่ให้อำนาจนายกรัฐมนตรี ซึ่งมาตรา 17 ของรัฐธรรมนูญในสมัยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ กลายเป็นหอกแทงจอมพลสฤษดิ์ และจอมพลถนอม จอมพลประภาส และพันเอกณรงค์ กิตติขจร เพราะนายกฯสัญญาใช้มาตรานี้ยึดทรัพย์จอมพลทั้งสองและพันเอกณรงค์

ความจริงนายกฯสัญญาไม่อยากใช้มาตรานี้แต่ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ขู่ว่า ถ้านายกสัญญาไม่ทำ จะใช้สภานิติบัญญัติออกกฎหมายยึดทรัพย์นายกฯสัญญา เป็นนักกฎหมายจึงยอมใช้มาตรา 17ยึดทรัพย์บุคคลดังกล่าว

ถ้าเปรียบเทียบระหว่างสมัยจอมพลสฤษดิ์ จอมพลถนอม และจอมพลประภาส กับพลเอกประยุทธ์แล้ว สิ่งที่พลเอกประยุทธ์ปฏิบัติในฐานะองค์อธิปัตย์เช่นเดียวกันจะเห็นว่า พลเอกประยุทธ์ มีความเป็นประชาธิปไตยมากกว่า

อย่างไรก็ดีในฐานะนักรัฐศาสตร์และผ่านเหตุการณ์บ้านเมืองมาหลายยุคหลายสมัย เห็นว่าสังคมไทยมักจะสยบต่ออำนาจมากกว่าจะอยู่กันด้วยเหตุผลตามหลักของสังคมประชาธิปไตย

ฉะนั้น ถ้าจะให้สังคมไทยเป็นสังคมประชาธิปไตยที่ยั่งยืนและถาวรแล้ว คนไทยจะต้องรู้จักสิทธิและหน้าที่ที่ตนมีและหวงแหนสิทธิดังกล่าว โดยไม่โอนอ่อนต่ออามิสสินจ้าง หรืออำนาจที่ไม่เป็นธรรม สังคมไทยจะเป็นสังคมประชาธิปไตยที่แท้จริงได้ (โดยต้องไม่พึ่งระบบที่ไม่เป็นประชาธิปไตยแม้จะมีองค์อธิปัตย์ที่ดีก็ตาม)