น่าสนใจมากกับการที่ประเทศไทยไม่มีผู้ก่อการร้ายซึ่งก่อเหตุไม่สงบในเขตเมืองหลวง รวมถึงพื้นที่ที่มีการประชุมอาเซียนซัมมิทเมื่อครั้งยุครัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ปกครองประเทศ

แต่สิ่งที่สังคมไทยกำลังตั้งคำถามก็คือ แล้วในบ้านเมืองของเรามีการก่อเหตุจลาจล ก่อความวุ่นวาย และมีการเผาบ้านเผาเมือง รวมถึงมีการฆ่าฟันประชาชนด้วยกันเองบนท้องถนนหรือไม่

เรื่องร้ายแรงเหล่านี้ ถึงแม้ศาลยุติธรรมจะไม่ตัดสินว่ามีใครกระทำผิด หรือเป็นผู้ก่อเหตุจลาจลดังกล่าวก็ตาม แต่ความจริงก็ปรากฏอยู่แก่ใจของสาธารณชนมาโดยตลอดว่ากรุงเทพฯ ถูกเผา แล้วก็รู้ด้วยว่าการประชุมสุดยอดอาเซียนที่พัทยาถูกทำให้ต้องยกเลิก มิหนำซ้ำยังทำให้ผู้นำของประเทศผู้เข้าร่วมประชุมฯในครั้งนั้นต้องหนีกระเจิดกระเจิงเพื่อเอาตัวรอดกันอย่างน่าสมเพช

เรื่องเหล่านี้เป็นความจริงที่เกิดขึ้นในสังคมไทย ซึ่งหลายคนก็ยังคงตั้งคำถามเหมือนเดิมว่า ใครเป็นผู้ก่อเหตุไม่ปกติในครั้งนั้น

เมื่อผู้ก่อเหตุไม่ปกติไม่ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำที่จงใจทำให้บังเกิดขึ้นในบ้านเมืองของเรา ก็หมายความว่าถ้าในอนาคตจะมีใครคนหนึ่งคนใดก่อเหตุร้ายแรงให้เหมือนกับการกระทำ
ที่เคยเกิดขึ้นมาแล้ว ก็ไม่ต้องได้รับโทษทัณฑ์ ใช่หรือไม่

คนไทยส่วนใหญ่อาจไม่เข้าใจเรื่องกระบวนการกฎหมายและกระบวนการยุติธรรม แต่คนไทยส่วนใหญ่เข้าใจและรู้ดีว่าอะไรคือการจงใจก่อความไม่สงบ และก่อเหตุจลาจล

คนไทยยังคงเชื่อมั่นอยู่เช่นเดิมว่าผู้ใดจงใจกระทำความผิด ผู้นั้นต้องได้รับโทษ คนไทยยังคงเฝ้ารอว่าผู้จงใจทำร้ายบ้านเมือง และทำร้ายประชาชน ผู้กระทำผิดจะต้องได้รับโทษตามกระบวนการของกฎหมายโดยไม่มีข้อยกเว้น แต่หากกฎหมายของบ้านเมืองไม่สามารถลงโทษผู้กระทำผิดได้แล้ว ก็อย่าหวังเลยว่าบ้านเมืองจะมีความสงบสุขอย่างแท้จริง