ทุกวันนี้บ้านเมืองของเราเป็นอย่างไรนั้น ทุกคนรู้และเห็นกันมากขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น และปรับทุกข์กันมากขึ้น เข้าไปในวงการไหนก็ได้ยินแต่เสียงบ่นเสียงว่าในเรื่องต่างๆเกี่ยวกับการบริหารงานของคนมีอำนาจ ที่กำลังบริหารบ้านเมืองอยู่ในขณะนี้

ความเชื่อถือเชื่อมั่นกำลังขาดแคลนจากผู้คนในบ้านเมือง

ประชาชนคนไทยกำลังตกอยู่ในสภาพที่เหมือนคนไข้ กำลังถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉินเพื่อการรักษา เพราะความอดอยาก ทำมาหากินไม่ได้ท่ามกลางหนี้สินล้นพ้นตัว แต่ก็ยังมีคนมีอำนาจบางคนที่กำลังบริหารบ้านเมืองอยู่ในขณะนี้บอกว่า ปีนี้จะไม่มีคนจน

ความซื่อสัตย์สุจริตอันเป็นคุณสมบัติสำคัญประจำตัวของคนที่มีหน้าที่ในการทำงาน ดูจะร่อยหรอลงไปเรื่อยๆ เป็นผลให้คำว่า “ทุจริต” เบ่งบานขึ้นเรื่อยๆ ในขณะนี้ และเมื่อทุจริตเสียแล้วอะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นในการเสียหายต่อส่วนรวม

เรื่องการทุจริตเป็นเรื่องใหญ่มากของบ้านเมืองในขณะนี้ ซึ่งขยายตัวออกไปอย่างกว้างขวาง อย่างที่กล่าวไว้ว่า “ฟ้ารู้ ดินรู้ และใครๆก็รู้” ซึ่งในเรื่องดังกล่าวนี้ได้ทำให้หลายประเทศสิ้นชาติมาแล้วอย่างที่เห็นๆ

ประเทศของเราเองก็เช่นเดียวกัน โดยเฉพาะในขณะนี้ยังคงดำรงอยู่ ไม่ได้สูญหายไปไหน และดูจะมากกว่าเก่าด้วยซ้ำไป จากการกระทำของผู้มีอำนาจหน้าที่ในการทำงาน ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายประจำหรือฝ่ายการเมือง และดูจะมีกลวิธีในการทุจริตที่แนบเนียนกว่าเก่าอีกด้วย จับไม่ได้ไล่ไม่ทันในหลายเรื่องหลายราว

ต้องหยิบยกเรื่องนี้มาพูดอีกเพราะไม่อยากสิ้นชาติ

โดยเฉพาะกลวิธีของการทุจริตคดโกงก็มีวิธีการต่างกัน

“โกง” คือการใช้อุบายหรือเล่ห์เหลี่ยมหลอกลวง

“ทุจริต” คือความประพฤติชั่ว ไม่ซื่อตรงในหน้าที่

ทั้งคนทุจริตและคนคดโกงนั้นล้วนเป็นคนไม่ดีคนชั่ว

คนทั้งสองประเภทที่ว่านี้สามารถทำอะไรได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ เช่นผลประโยชน์ตนหรือพรรคพวก โดยไม่คำนึงว่าการกระทำนั้นจะเป็นการกระทำในทางผิดกฎหมาย หรือผิดทางมาตรฐานทางคุณธรรมและศีลธรรม

ถ้าเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายประจำหรือฝ่ายการเมือง ถ้าทุจริตหรือคดโกงแล้ว บุคคลดังกล่าวนี้ก็จะมีการกระทำในลักษณะของการใช้อำนาจหน้าที่ เพื่อให้ได้มาซึ่งทรัพย์สินเงินทอง หรือให้ได้มาซึ่งกำไร หรือให้ได้มาซึ่งตำแหน่งหน้าที่ แม้จะเป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย ฝ่าฝืนคุณธรรม ศีลธรรม อันดีก็ตาม

ถ้าจะว่าไปแล้ว เรื่องของการทุจริตคดโกงที่ว่านี้ในบ้านเมืองของเรา ก็เป็นเรื่องที่ “ฟ้ารู้ ดินรู้ ใครๆก็รู้” มาตั้งแต่อดีตแล้ว โดยในสมัยนั้นใช้คำว่า“กินเมือง” อันเป็นจุดเริ่มต้นของการยักย้ายถ่ายเทเงินรายได้ของ “เจ้าเมือง” และบรรดาเจ้าหน้าที่ที่เป็นลูกมือในการจัดการเก็บส่วย เก็บภาษีจากราษฎรในพื้นที่มาเป็นของตนเองด้วย แทนที่จะส่งให้ท้องพระคลังในเมืองหลวงทั้งหมด ซึ่งในสมัยนั้นใช้คำว่า“ฉ้อราษฎร์บังหลวง”

เมื่อบ้านเมืองมีการพัฒนาและเจริญเติบโตขึ้นตามลำดับการทุจริตคดโกงก็มีการพัฒนารูปแบบให้เจริญเติบโตตามกันไปด้วย มีคนทุจริตคดโกงมากขึ้นถึงขนาด “ฉ้อราษฎร์บังหลวง” ควบคู่ไปกับ “ฉ้อหลวงบังราษฎร์” ทั้งฝ่ายประจำและฝ่ายการเมือง ไม่ว่าจะเป็นการรับสินบนหรือรีดไถของคนจำพวกนี้

อย่างที่เห็นกันจนเป็นปกติในขณะนี้

ประเทศของเรานั้น แม้จะได้มีการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากรูปแบบของสมบูรณาญาสิทธิราชย์ มาเป็นรูปแบบของระบอบประชาธิปไตย แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงก็คือเรื่องการทุจริตคดโกง ซึ่งดูเหมือนจะมีมากและหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำไป ทั้งในระดับของระบบราชการและระบบการเมือง โดยเฉพาะในเรื่องของการเล่นพรรคเล่นพวก ไม่ว่าจะเป็นการปูนบำเหน็จความดีความชอบ การแต่งตั้งโยกย้ายการลงโทษ โดยมีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง

แม้สังคมจะเปลี่ยนแปลงไปมากแล้วก็ตาม แต่ช่องทางแห่งการทุจริตช่องทางหนึ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในบ้านเรา ก่อให้เกิดการวิ่งเต้นเข้าหา หรือทำความรู้จักกับผู้มีอำนาจหน้าที่ ซึ่งสามารถจะให้ความช่วยเหลือได้

การแลกเปลี่ยนระหว่างเงินกับอำนาจ การติดสินบน การให้ค่านายหน้า การใช้อำนาจทางการเมืองโดยมิชอบเพื่อได้รับผลประโยชน์ตอบแทนจึงยังคงมีให้เห็นอยู่ในขณะนี้ โดยเฉพาะในสมัยนี้ด้วยแล้วยิ่งเห็นกันมากขึ้นอย่างไม่กลัวเกรงอะไร

ถ้าไม่จ่ายให้ก็อย่าหวังว่าจะได้ตามที่ขอ

โดยเฉพาะสมัยนี้ด้วยแล้ว ความต้องการเงินที่จะนำมาเป็นค่าใช้จ่ายในการตั้งพรรคการเมือง การหานักการเมืองที่ตนต้องการให้เข้ามาร่วมอยู่ในพรรค ดูจะเป็นหัวใจสำคัญที่สุดในสมัยนี้ เพราะต้องทำทุกอย่างเพื่อให้มีโอกาสเข้าสู่อำนาจรัฐ

นายทุนหรือพ่อค้าที่ร่ำรวยจึงเข้ามาเกี่ยวข้องมากขึ้นในขณะนี้ โดยหวังจะได้รับความคุ้มครองทางการเมืองในวันข้างหน้า

การเมืองกับการธุรกิจกำลังเป็นไปอย่างกว้างขวางในขณะนี้ที่เกื้อกูลระหว่างกัน เป็นสิ่งที่ “ฟ้ารู้ ดินรู้ และใครๆก็รู้” อย่างว่า

(อ่านต่อวันศุกร์)

น.ต.ประสงค์ สุ่นศิริ