เรือรบหลวงสุโขทัยซึ่งเป็นเรือรบขนาดใหญ่ มีมูลค่านับหมื่นล้านบาท ได้อับปางลงโดยไม่คาดฝัน มาถึงบัดนี้เป็นเวลาร่วม 5 เดือนแล้ว เรือรบหลวงดังกล่าวยังคงจมอยู่ใต้ท้องทะเลและไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมีการกู้เรือนี้กลับคืนมา

เป็นเหตุการณ์อัปยศอย่างยิ่งของราชนาวีไทย และต้องถือว่าเป็นเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ที่ชาวราชนาวีไทยและชาวไทยทั้งชาติจะต้องจดจำไว้ตลอดชั่วลูกหลานเหลนโหลนว่าเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นก็เกิดขึ้นแล้ว และเกิดขึ้นแล้วก็ไม่ได้รับการแก้ไขใดๆ

เหล่าทหารเรือทราบดีว่าการที่เรือรบหลวงจมอยู่ใต้ท้องทะเลนั้นเป็นความอัปยศของกองทัพ เป็นความเสียหายของกองทัพ และเป็นภารกิจอันสำคัญที่จะต้องกู้เรือนี้เพื่อมาซ่อมบำรุงและนำมาประจำการใช้ต่อไป ซึ่งสามารถทำให้สำเร็จได้โดยใช้เงินไม่มากนักและกองทัพเรือก็ได้ขออนุมัติใช้งบประมาณและทำการกู้เรือดังกล่าวมาตั้งแต่ต้น

แต่จนถึงวันนี้งบประมาณที่กองทัพเรือขอไปเพื่อกู้เรือจะได้รับแล้วหรือไม่ และการกู้เรือดำเนินการไปถึงไหนอย่างไร กลายเป็นเรื่องที่ไม่มีใครกล้าพูดหรือเอ่ยปากถึงกันอีกแล้ว แต่ถึงวันนี้เรือรบหลวงสุโขทัยก็ยังจมอยู่ใต้ทะเล

ใครต้องรับผิดชอบในเรื่องนี้ ก็ต้องตอบว่ากระทรวงกลาโหม และรัฐมนตรีกลาโหมนั่นแหละที่ต้องรับผิดชอบ และใครจะต้องรับผิดชอบสูงสุดในเรื่องนี้
ก็ต้องตอบว่านายกรัฐมนตรี ซึ่งมีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมายบริหารราชการแผ่นดินที่จะต้องสั่งการทั้งหลายเพื่อไม่ให้เกิดความเสียหายแก่รัฐ การละเว้นหรือการไม่ทำหน้าที่นี้เป็นความรับผิดชอบและต้องรับผิดชอบโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ และบางกรณีก็มีความรับผิดทางอาญาที่มีโทษจำคุก ดังเช่นกรณีของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร

ใครเคยได้ยินรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมหรือนายกรัฐมนตรี พูดจาถึงเรื่องเรือรบหลวงสุโขทัยบ้างหรือไม่ ว่าจะกอบกู้เรือรบหลวงสุโขทัยเมื่อใด และจะซ่อมบำรุงเข้าประจำการอีกครั้งหนึ่งเมื่อใด

กลายเป็นเรื่องที่มืดมนและหายเงียบไปตามกระแสลม ในขณะที่เหล่าทหารเรือและกองทัพเรือพากันเดือดร้อนวุ่นวายและมีความอัปยศไม่สร่างสิ้น

เพราะทุกคนรู้ดีว่าการที่เรือรบหลวงสุโขทัยจมอยู่ใต้ทะเลนั้น แค่สัปดาห์เดียวก็มีความเสียหายมหาศาลแล้ว เพราะความเค็มของน้ำทะเลจะกัดกร่อนเกาะกินตัวเรือ เครื่องเรือ และอุปกรณ์ต่างๆ ให้ได้รับความเสียหายเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ยิ่งนานไปก็จะมีฝุ่นหรือทรายจากใต้ท้องทะเลซัดเข้ามาทับท่วมตัวเรือและภายในเรือจนเกิดความเสียหายใหญ่หลวง และต้องเสียค่าซ่อมบำรุงเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว

ยิ่งนานไปอีกก็จะมีเพรียง มีสัตว์น้ำนานาชนิดที่ชอบเกาะวัตถุอย่างอื่นมาซ้ำเติมให้เกิดความเสียหายมากขึ้นไปอีกในขณะที่วัสดุแม้กระทั่งเหล็กส่วนต่างๆ ของเรือเมื่อถูกน้ำทะเลที่มีความเค็มก็จะเป็นสนิมเปื่อยผุพังเร็วขึ้นกว่าปกติ จนในที่สุดก็จะกลายเป็นเศษเหล็กทั้งลำ

เมื่อครั้งเครื่องบิน F-35 ของสหรัฐตกที่มหาสมุทรแปซิฟิกซึ่งมีน้ำลึกมาก เครื่องก็ใหญ่ ลมก็แรง สหรัฐได้ว่าจ้างจีนให้ช่วยกู้เครื่องบินดังกล่าวคืนในเวลาช่วง 10 วันก็สำเร็จ เพราะเขาตระหนักดีถึงความเสียหายจากการปล่อยให้เครื่องบินจมอยู่ใต้ทะเล ดังนั้น เมื่อสามารถกู้คืนมาในเวลาอันสั้นก็สามารถนำไปปรับปรุงซ่อมบำรุงและนำกลับมาใช้ใหม่ได้

ส่วนเรือรบหลวงสุโขทัยเมื่อผ่านวันเวลาเนิ่นนานมาถึงป่านนี้ความเสียหายใหญ่หลวงจะเกิดขึ้นสักเท่าใด ใครจะรับผิดชอบ เรือรบหลวงสุโขทัยที่จมอยู่ใต้ทะเลจะถูกฝุ่นทรายทับถมท่วมไปแล้วสักเท่าใด ตัวเรือและเครื่องยนต์ อุปกรณ์ต่างๆ จะถูกทำลายไปแล้วขนาดไหน วัสดุและโลหะทั้งหลายจะถูกเพรียง หอย เกาะทำลายหรือเป็นสนิมกลายเป็นเศษเหล็กไปแล้วเท่าใดใครจะรับผิดชอบ

จนกระทั่งถึงวันนี้ไม่มีใครเอ่ยปากพูดถึงเรือรบหลวงสุโขทัยว่าจะกอบกู้ให้ฟื้นคืนขึ้นมาได้เมื่อใด และใครต้องรับผิดชอบจากการปล่อยปละละเลยล่าช้าจนป่านนี้ ความเสียหายของเรือรบหลวงสุโขทัยนั้นมหาศาลและใหญ่หลวงมากที่สุดของกองทัพเรือ หลังจากเรือรบหลวงศรีอยุธยาถูกถล่มจมลงในแม่น้ำเจ้าพระยาเมื่อครั้งเหตุการณ์แมนฮัตตัน

ดังนั้นเรื่องนี้จะต้องมีคำตอบว่าจะเอากันอย่างไร จะปล่อยให้เรือรบหลวงสุโขทัยเป็นเศษเหล็กอยู่ใต้ท้องทะเลกลายเป็นปะการังเทียมในพื้นที่ที่ไม่ได้ถูกกำหนด หรือจะกอบกู้กลับคืนมา หรือไม่อย่างไร

เรื่องนี้ได้สะท้อนให้เห็นถึงความรับผิดชอบชนิดที่ให้อภัยไม่ได้ ขั้นต้นที่สุดทรัพย์สมบัติของแผ่นดินมูลค่ากว่า 10,000 ล้านบาท ปล่อยให้เสียหายอยู่ใต้ท้องทะเลถึงวันนี้ได้อย่างไร

แน่นอนว่าการกู้เรือคืนนั้นจะต้องใช้เงินงบประมาณ ซึ่งตามที่เป็นข่าวกองทัพเรือก็ของบประมาณเพียง 200 ล้านบาท นับว่าไม่มากนัก สามารถจัดเอางบที่ไหน
ก็ได้ไปกู้เรือคืน หรือเมื่อล่าช้าบ้างจะใช้เงินงบประมาณสัก 1,000 ล้านบาท ก็จำเป็นที่จะต้องใช้และสามารถจัดสรรงบประมาณเร่งด่วนสารพัดชนิดไปใช้กู้เรือรบหลวงสุโขทัยเป็นการด่วนที่สุดได้

แต่ทำไมจึงไม่ทำ และเพิกเฉยละเลยจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาใกล้จะครึ่งปีเต็มทีแล้ว ดังนั้นเรื่องนี้จึงต้องมีผู้รับผิดชอบไม่ในวันใดก็ต้องวันหนึ่ง จะปล่อยให้เหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นแล้วเลือนหายไปกับสายลมนั้นย่อมไม่ได้ และเรื่องเดียวนี้ก็เพียงพอที่ประชาชนจะตัดสินใจว่าจะเลือกใครเข้ามาดูแลบ้านเมืองในยามวิกฤตนี้