เลือกตั้ง สส.คราวนี้ตามที่กำหนดไว้ในวันอาทิตย์ที่ 8 กุมภาพันธ์ 2569 ต้นปีหน้านั้น ถ้าเป็นไปได้และอยากจะให้เป็น ก็คือเลือกพรรคภูมิใจไทยให้กลับเข้ามาเป็นรัฐบาลอีกครั้ง เพราะสองเดือนกว่าที่เข้ามาทำงาน พิสูจน์ให้เห็นว่ามีความมุ่งมั่นตั้งใจทำงาน เพื่อแก้ไขปัญหาของบ้านเมืองที่รัฐบาลพรรคเพื่อไทยได้สร้างปัญหาทิ้งไว้

พรรคภูมิใจไทยเป็นพรรคการเมืองที่ถูกจัดให้เป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยม ซึ่งโดยข้อเท็จจริงแล้ว ถ้าไม่เพ้อเจ้อ ก็จะเห็นว่าประเทศไทยไม่มีทั้งฝ่ายอนุรักษ์นิยมและฝ่ายประชาธิปไตยก้าวหน้าหรือเสรีนิยมก้าวหน้าชัดเจนแม้แต่พรรคเดียว จะมีก็แต่พรรคการเมืองที่มีนายทุนเป็นเจ้าของพรรค โดยเฉพาะ 3 พรรคการเมืองใหญ่ ที่มีโอกาสจะได้จำนวนที่นั่ง สส.มากกว่าพรรคอื่น นั่นก็คือ พรรคภูมิใจไทย พรรคประชาชน และพรรคเพื่อไทย ทั้งสามพรรคนี้ล้วนมีนายทุนพรรค หรือพูดแล้วฟังดูดีก็คือ มี“ผู้นำจิตวิญญาณพรรค”

พรรคประชาชน มีนายธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ เป็นเจ้าของพรรค พรรคเพื่อไทยเจ้าของพรรคตัวจริงเสียงจริง ก็คือ นักโทษเด็ดขาดชายทักษิณ ชินวัตร ส่วนพรรคภูมิใจไทยปฏิเสธไม่ได้ว่ามีนายเนวิน ชิดชอบ บ้านใหญ่แห่งจังหวัดบุรีรัมย์ ที่สถาปนาตนเองเป็น“ครูใหญ่”ของพรรคภูมิใจไทย คือผู้ทรงอำนาจที่แท้จริงของพรรคนี้

เมื่อเห็นหน้าไพ่กันอย่างนี้แล้ว ไหนๆ จะเลือกกันทั้งที ก็เลือกกันให้สุดๆ ไปเลย ไม่ต้องรักพี่เสียดายน้อง และการที่พรรคภูมิใจไทยถูกจัดขั้วให้เป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยมนั้นก็เพราะ พรรคภูมิใจไทยมีจุดยืนชัดเจนเกี่ยวกับสถาบันพระมหากษัตริย์ ซึ่งฝ่ายอนุรักษ์นิยมนี้ นอกจากพรรคภูมิใจไทยก็ยัง มีพรรคทั้งขนาดกลางและขนาดเล็กที่เป็นพรรคการเมืองเดิม และเพิ่งจะก่อตั้งใหม่ เช่น พรรคประชาธิปัตย์ พรรครวมไทยสร้างชาติ พรรคพลังประชารัฐ และพรรคไทยภักดี เป็นต้น

อย่างไรก็ตาม ดูจากโพลของ“นิด้าโพล”ซึ่งมีความน่าเชื่อถือในความโปร่งใสมากที่สุด จากผลสำรวจประชาชนทั่วทั้งประเทศที่เปิดเผยเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม 2568 เกี่ยวกับความนิยมที่มีต่อพรรคการเมืองนั้น คำตอบสูงสุดก็คือร้อยละ 32.36 ระบุว่า ยังหาพรรคการเมืองที่เหมาะสมไม่ได้ รองลงไปตามลำดับ คือ พรรคประชาชน ร้อยละ 25.28, พรรคประชาธิปัตย์ ร้อยละ 11.80, พรรคเพื่อไทย ร้อยละ 11.04,พรรคภูมิใจไทย ร้อยละ 9.92, พรรคเศรษฐกิจ ร้อยละ 2.76,พรรครวมไทยสร้างชาติ ร้อยละ 2.32, พรรคไทยสร้างไทย ร้อยละ 2.00 และพรรคพลังประชารัฐ ร้อยละ 1.12

ส่วนพรรคอื่นๆ ทั้งเก่าและใหม่ที่เพิ่งจัดตั้ง เช่น พรรคประชาชาติ, พรรคไทยภักดี, พรรคโอกาสใหม่, พรรคเพื่อไทรวมพลัง, พรรคกล้าธรรม, พรรคไทยก้าวใหม่, พรรครักชาติ พรรคเสรีรวมไทย และไม่ประสงค์ลงคะแนน (Vote No) รวมกันแล้วมีเพียงแค่ร้อยละ 1.36 เท่านั้น

เมื่อพิจารณาจากตัวเลขดังกล่าว ก็อยากจะให้จำนวนร้อยละ 32.36 ที่ยังหาพรรคการเมืองที่เหมาะสมไม่ได้ ตัดสินใจเลือกพรรคภูมิใจไทยไปเลย ซึ่งเมื่อรวมกับจำนวนที่ตั้งใจจะลงให้พรรคภูมิใจอยู่แล้ว ร้อยละ 9.92 ก็จะทำให้พรรคภูมิใจไทยชนะขาดเหนือทุกพรรคการเมือง คือได้เพิ่มมาเป็นทั้งหมดร้อยละ 43.28

จำนวนร้อยละ 43.28 ที่ว่านั้น เมื่อนำไปคำนวณกับจำนวน สส.ทั้งระบบเขตและระบบบัญชีรายชื่อที่มีทั้งหมด500 คน ก็จะทำให้พรรคภูมิใจไทยได้ สส.อย่างน้อย 215 คน และถ้าสามารถหาเพิ่มได้อีก 60 คน หรือประมาณร้อยละ 12 ก็จะทำให้พรรคภูมิใจไทยสามารถจัดตั้งรัฐบาลพรรคเดียวได้ คือมีจำนวน สส.ทั้งหมดอยู่ในมือ 275 เสียง เกินกว่ากึ่งหนึ่ง 25 เสียง และจะเป็นรัฐบาลเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎร เหมือนกับที่พรรคไทยรักไทย สมัย น.ช.ทักษิณ ชินวัตร เป็นนายกรัฐมนตรี ในปี 2544

เป็นรัฐบาลพรรคเดียว นอกจากจะไม่ต้องจัดสรรตำแหน่งรัฐมนตรีตามโควตาของแต่ละพรรคที่เข้ามาร่วมเป็นรัฐบาลแล้ว การดำเนินนโยบายก็สามารถบรรลุเป้าตามที่ได้หาเสียงไว้โดยไม่มีปัญหาอุปสรรค และไม่มีพรรคการเมืองที่มาร่วมเป็นรัฐบาลผสมคอยขัดแข้งขัดขา เพราะแต่ละพรรคต่างก็มุ่งจะหาคะแนนนิยมให้แก่ตนเอง ซึ่งในที่สุดก็เกิดความขัดแย้งแตกแยกภายในรัฐบาล สุดท้ายก็ต้องจัดตั้งรัฐบาลผสมกันใหม่อีก และก็จะเป็นเช่นนี้ไม่รู้จบ

ดังนั้น วันอาทิตย์ที่ 8 กุมภาพันธ์ 2569 เดินเข้าคูหาแล้วกาบัตรเลือกพรรคภูมิใจไทยไปเลย ไม่ต้องลังเล จะได้สิ้นสงสัยว่า หากพรรคภูมิใจไทยได้กลับมาเป็นรัฐบาลอีกครั้ง โดยไม่ต้องมี“MOA”ตามที่ได้ตกลงกับพรรคประชาชนมาเป็นเงื่อนไข และมีข้อจำกัดในการบริหารราชการแผ่นดินที่มีอายุเพียงแค่“รัฐบาลชั่วคราว” ซึ่งนกกระจอกยังไม่ทันกินน้ำ “เด็กบริการห้อง”ก็มาเคาะประตูเรียกบอกว่าหมดเวลาแล้ว

คนไทยที่มีใจเป็นธรรมย่อมเห็นในเชิงประจักษ์ว่า ด้วยวิกฤตทางเศรษฐกิจ และปัญหาความมั่นคงของประเทศจากการก่อสงครามรุกรานไทยของกัมพูชา ที่รัฐบาลพรรคเพื่อไทยสร้างไว้ ในช่วงเวลา 2 ปี ซึ่งไม่เพียงแต่ประชาชนจะ“ไม่มีกิน-ไม่มีใช้”แล้ว ประเทศชาติก็ยังถูกเขมรอย่าง“ฮุนเซน”หยามเกียรติและดูหมิ่นศักดิ์ศรี เพราะเนื่องจากผลประโยชน์ทับซ้อนระหว่าง“ตระกูลชินวัตร” กับ “ตระกูลฮุน”โดยแท้ จึงนำมาซึ่งความขัดแย้งและปะทุกลายเป็นสงครามของสองประเทศจนถึงวันนี้นั้น ช่วงเวลา 2 เดือนเศษ รัฐบาลของนายอนุทิน ชาญวีรกูล สามารถทะลุทะลวงนำพาประเทศชาติฝ่าวิกฤตออกมาได้อย่างพอเห็นแสงสว่าง

2 นโยบายสำคัญที่เป็นเรื่องเร่งด่วนเฉพาะหน้า ซึ่งรัฐบาล“หนูชั่วคราว”ของนายอนุทิน ชาญวีรกูล ได้แถลงต่อรัฐสภา คือ ปัญหาเศรษฐกิจ ที่จะแก้ปัญหาลดรายจ่ายและค่าครองชีพให้แก่ประชาชน ด้วยการผลักดันโครงการ “คนละครึ่งพลัส” และปัญหาความมั่นคงเกี่ยวกับ“กรณีพิพาทไทย-กัมพูชา” ที่นายอนุทินได้ประกาศต่อสมาชิกรัฐสภาว่า จะดำเนินมาตรการทางการทูตควบคู่มาตรการทางทหาร เพื่อรักษาอธิปไตยของประเทศไทยและรักษาประโยชน์ของประชาชนไทย นั้น ถึงวันนี้ก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า รัฐบาลของนายอนุทินทำได้

โครงการ“คนละครึ่งพลัส”ของรัฐบาลพรรคภูมิใจไทยเมื่อเทียบกับโครงการล้างผลาญ“แจกเงินดิจิทัล 1 หมื่นบาท”ของรัฐบาลพรรคเพื่อไทย ไม่เพียงแต่ใช้เงินงบประมาณน้อยกว่าเท่านั้น ผลสัมฤทธิ์ในการกระตุ้นเศรษฐกิจก็เห็นเป็นรูปธรรม ประชาชนคนไทยทั้ง“ผู้ซื้อ-ผู้ขาย”ที่เข้าร่วมโครงการนี้ยิ้มแก้มบานกันทุกคน กระทั่งมีเสียงเรียกร้องให้ทำ“เฟส 2”ต่อ แต่ด้วยข้อจำกัดในฐานะรัฐบาลรักษาการที่ไม่สามารถผูกพันงบประมาณได้ จึงทำให้ต้องพับโครงการใน“เฟส 2” นี้ไว้ก่อน

ขณะที่ปัญหา“ไทย-กัมพูชา” ถ้ายังเป็นรัฐบาลพรรคเพื่อไทย และมีนายกรัฐมนตรีที่เป็น“หลานสาวอังเคิล” ย่อมไม่อาจไว้วางใจได้ แต่สำหรับรัฐบาลของนายอนุทิน ชาญวีรกูล คงไม่ต้องยกมาพูดให้มากความ ด้วย“มาตรการทางการทูตควบคู่มาตรการทางทหาร” จึงส่งผลให้ประเทศไทยกลับมาเป็นผู้กำหนดทั้งบนเวทีโลกทางด้านการทูต และในสมรภูมิรบ ซึ่ง ณ เวลานี้ ถ้าหากกัมพูชาต้องการจะหยุดยิงเพื่อนำไปสู่สันติภาพอย่างแท้จริง มีแต่จะต้องรับเงื่อนไขของไทย 3 ประการ ที่ไม่อาจปฏิเสธได้

นั่นก็คือ 1.กัมพูชาต้องประกาศหยุดยิงก่อน ในฐานะฝ่ายรุกราน 2.การหยุดยิงต้องเกิดขึ้นจริงและต่อเนื่อง และ 3.กัมพูชาต้องร่วมมือเก็บกู้ทุ่นระเบิดอย่างจริงจัง ภายใต้อนุสัญญาออตตาวา เพื่อให้ไทยเชื่อมั่นว่ากัมพูชาจริงใจในการแก้ปัญหาด้วยสันติวิธี

สรุป ถ้าอยากใช้บริการรัฐบาลพรรคภูมิใจไทยของนายอนุทิน ชาญวีรกูล ให้กลับมาสานต่อนโยบายและโครงการที่ทำค้างไว้ แบบ“ตีตั๋วยาว” ก็ต้องเลือกพรรคภูมิใจไทยที่ชูคำขวัญ“พูดแล้วทำพลัส”เท่านั้น ไม่ต้องลังเล เทกันให้หมดหน้าตักไปเลย

ได้“อนุทิน ชาญวีรกูล” แล้วก็ยังได้ “สีหศักดิ์พวงเกตุแก้ว”, “เอกนิติ นิติทัณฑ์ประภาศ” และ “ศุภจีสุธรรมพันธุ์” พ่วงเข้ามาด้วย !

รุ่งเรือง ปรีชากุล