วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2569 มีการเลือกตั้ง สส. ทั่วประเทศครั้งที่ 29 โดยการเลือกตั้งครั้งแรกของไทยเกิดขึ้นในปี 2476 ซึ่งในครั้งนั้นเป็นการเลือกตั้งทางอ้อม หมายถึง การเลือกตั้งสองระดับ คือผู้มีสิทธิเลือกตั้งไปเลือกตัวแทนหรือคณะบุคคลก่อน แล้วจากนั้นตัวแทนหรือคณะบุคคลที่ได้รับการเลือกตั้งก็จะไปเลือกผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองต่อไป วัตถุประสงค์สำคัญของการเลือกตั้งทางอ้อม คือ การให้บุคคลหรือคณะบุคคลที่มีความเหมาะสมใช้วิจารณญาณ หรือตัดสินใจแทนผู้มีสิทธิออกเสียงลงคะแนนไปสรรหาผู้มีความรู้ ความสามารถไปทำหน้าที่ในตำแหน่งทางการเมืองต่อไป 

หลังจากนั้นไทยก็มีการเลือกตั้งต่อมาอีกหลายครั้ง ซึ่งบางปีก็มีเลือกตั้งสองครั้ง เช่น 2500 แต่บางปีจัดเลือกตั้งแล้วก็เป็นโมฆะ แต่การเลือกตั้งครั้งล่าสุดคือครั้งนี้ นับเป็นการเลือกตั้ง สส. ครั้งที่ 29 ถามว่าคนไทยเลือกตั้ง สส. มาทั้งหมด 29 ครั้ง แล้วประเทศไทยได้บทเรียนสำคัญอะไรบ้าง แต่ที่ต้องถามมากเป็นพิเศษคือ เลือกตั้ง สส. มากเช่นนี้แล้วทำให้คนไทยส่วนใหญ่ซาบซึ้งกับระบอบประชาธิปไตยเพิ่มมากขึ้นจริงหรือ หรือว่ายิ่งมีการเลือกตั้ง สส. บ่อยๆ ก็ยิ่งทำให้มีการทุจริตการเลือกตั้งมากมายยิ่งขึ้น

การเลือกตั้ง สส. ในไทยถูกกล่าวขานในเชิงลบมานานหลายทศวรรษว่า เต็มไปด้วยการทุจริตสารพัดรูปแบบ จนกล่าวได้ว่าทุกครั้งเมื่อมีการเลือกตั้ง สส. (รวมถึงเลือกตั้งทางการเมืองการปกครองในระดับอื่นๆ ด้วย) ก็จะเต็มไปด้วยการซื้อขายเสียง จนกล่าวได้ว่าไม่มีการเลือกตั้ง สส. ครั้งใดในไทยที่ปราศจากการซื้อขายเสียง และการเลือกตั้ง สส. ครั้งล่าสุดนี้ก็ยังเต็มไปด้วยการซื้อขายเสียง แต่คำถามคือทำไมมีแต่คนกล่าวขานว่าซื้อขายเสียงกันมากมาย แต่เหตุใดคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ไม่สามารถจับผู้ซื้อขายเสียงได้แม้แต่รายเดียว 

การซื้อขายเสียงในประเทศไทยมีหลายรูปแบบ อาทิ ซื้อด้วยการจ่ายเงิน นักการเมืองสัญญาว่าจะให้ในรูปแบบต่างๆ เช่น ผ่านนโยบายของพรรคการเมือง แล้วไปอยู่ในรูปของนโยบายรัฐบาล โดยเฉพาะนโยบายโฆษณาชวนเชื่อลวงโลกสารพัดชนิดจากเกือบทุกพรรคการเมือง เป็นต้น

ถามว่าผู้มีสิทธิเลือกตั้งรู้หรือไม่ว่ามีการซื้อขายเสียง ตอบว่า รู้อยู่เต็มอก แต่ถึงรู้ก็ไม่แจ้งตำรวจให้ดำเนินคดีกับผู้ซื้อเสียง ถามต่อไปว่านักการเมืองทุกพรรครู้หรือไม่ ตอบว่ารู้ดียิ่งกว่าดี แต่ก็ไม่มีใครกล้าเปิดโปงความชั่วของกันและกัน เพราะน่าจะทุกพรรคต่างก็ซื้อเสียงกันทั้งนั้น เมื่อคนทำผิดมันมีเต็มแผ่นดิน มันก็ไม่กล้าแจ้งความดำเนินคดี เพราะแจ้งความไปก็เข้าตัวเอง เพราะน่าจะไม่มีพรรคการเมืองใหญ่พรรคไหนไม่ซื้อเสียง

ไม่มีใครถามอีกต่อไปแล้วว่าทำไมพรรคการเมืองต้องซื้อเสียง เพราะคำตอบนี้มันเป็นสิ่งที่รู้ซึ้งกันดีทั้งแผ่นดินมานานแสนนานแล้ว ข้อสนับสนุนการซื้อเสียงประการสำคัญ คือ สส. ทุกคนต้องการเป็นรัฐบาล ต้องการได้ตำแหน่งรัฐมนตรี โดยหัวหน้าพรรคการเมืองก็ต้องการเป็นนายกรัฐมนตรี เหตุที่ต้องการก็เพราะการได้เป็นรัฐบาลมันคือการควบคุมเงินงบประมาณแผ่นดินจำนวนหลายล้านล้านบาท เงินมหาศาลเช่นนี้ ใครได้ครอบครองก็รวยล้นฟ้าโดยทันที 

ถามว่าประเทศอื่นๆ มีการซื้อขายเสียงกันหรือไม่ ตอบว่ามี แต่ไม่น่าจะมีประเทศไทยซื้อขายเสียงดุเดือดเท่าประเทศไทย จนกล่าวได้ว่านักการเมืองไทยจำนวนไม่น้อยมีความชำนาญในเรื่องการซื้อเสียงมากติดอันดับต้นๆ ของโลกใบนี้ แต่ที่น่ากลัวมากเป็นพิเศษของไทยคือผู้จัดการเลือกตั้งบางรายยังมีส่วนร่วมกับการทุจริตเลือกตั้งด้วย 

เมื่อการเลือกตั้งของไทยมันเต็มไปด้วยเรื่องผิดปกติเต็มไปด้วยเรื่องฉ้อฉล ก็จึงทำให้เกิดคำถามว่าเราจะพออกพอใจกับผลการเลือกตั้งที่เต็มไปด้วยความสกปรกโสโครกเช่นนั้นหรือ หรือว่าคนไทยยินยอมให้คนสกปรกเข้าไปมีอำนาจรัฐได้โดยผ่านกระบวนการฟอกขาวที่เรียกว่าเลือกตั้ง (โสโครก)