สถานการณ์ที่ช่องแคบฮอร์มุซในวันนี้ไม่ได้เป็นเพียงความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์ระหว่างมหาอำนาจกับชาติมหาอำนาจในภูมิภาคอีกต่อไป แต่มันได้กลายเป็น “สงครามประสาท” ที่เดิมพันด้วยความล่มสลายทางเศรษฐกิจของโลก เมื่อสหรัฐฯ ตัดสินใจใช้ยาแรงอย่างมาตรการปิดล้อมทางทะเล (Blockade) ขณะที่อิหร่านตอบโต้ด้วยการเปลี่ยนช่องแคบให้เป็น “ตู้เก็บเงินอัตโนมัติ” ที่รับเพียงสกุลเงินหยวนและคริปโตเคอร์เรนซี ท่ามกลางบรรยากาศที่พร้อมจะปะทุเป็นสงครามเต็มรูปแบบทุกวินาที

อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางกลิ่นอายของดินปืนและคราบน้ำมันที่ฟุ้งกระจาย สัญญาณบวกที่ส่งตรงมาจากทำเนียบขาวเมื่อวันที่ 14 เมษายน 2026 กลับกลายเป็นแสงสว่างปลายอุโมงค์ที่ทั่วโลกเฝ้ารอการที่ประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ ส่งสัญญาณรื้อฟื้นการเจรจารอบที่ 2 ณ กรุงอิสลามาบัด ประเทศปากีสถาน ภายในอีก 48 ชั่วโมงข้างหน้า ไม่ใช่เพียงแค่กิจกรรมทางการทูตปกติ แต่มันคือ “ความหวังแห่งสันติภาพ” ก่อนที่ข้อตกลงหยุดยิงชั่วคราวจะสิ้นสุดลงในวันที่ 22 เมษายนนี้

สิ่งที่ต้องจับตามองอย่างใกล้ชิดและ “ระวัง” เป็นพิเศษในการเจรจารอบนี้ คือปัจจัยแทรกซ้อนจากภายนอกโต๊ะเจรจา โดยเฉพาะท่าทีของ อิสราเอลซึ่งถูกมองว่าเป็นตัวแปรสำคัญที่พยายามขัดขวางไม่ให้สหรัฐฯ และอิหร่านบรรลุข้อตกลงกันได้โดยง่าย เพราะตัวเองยังไม่บรรลุในสิ่งที่ต้องการ

บทเรียนจากการเจรจารอบที่แล้วเป็นอุทาหรณ์ ที่ชัดเจน ในขณะที่คณะผู้แทนกำลังเตรียมตัวเข้าสู่ที่ประชุมที่อิสลามาบัด อิสราเอลกลับเปิดปฏิบัติการทางทหารบุกถล่มเลบานอนอย่างรุนแรง ซึ่งถูกวิเคราะห์ว่าเป็นความพยายาม “ล้มกระดาน” ทางการทูต โดยการสร้างสถานการณ์ความไม่สงบเพื่อกดดันให้อิหร่านต้องตอบโต้ และบีบให้สหรัฐฯ ไม่สามารถอ่อนข้อในเงื่อนไขนิวเคลียร์ได้ การกระทำดังกล่าวเกือบทำให้การสื่อสารระหว่างวอชิงตันและเตหะรานตัดขาดจากกันอย่างสิ้นเชิงในสัปดาห์ที่ผ่านมา

ในการเจรจารอบที่ 2 นี้ ทั่วโลกจึงไม่ได้จับตาเพียงแค่สิ่งที่เกิดขึ้นในปากีสถาน แต่ต้องเฝ้าระวัง “ปฏิบัติการนอกรูปแบบ” จากเทลอาวีฟที่อาจเกิดขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศแห่งสันติภาพอีกครั้ง

ภายใต้แรงกดดันรอบด้าน บทบาทของปากีสถาน จึงมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด บารมีของจอมพลอาซิม มูนีร์ กำลังถูกทดสอบในการทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมที่เปราะบางที่สุดในโลก ทรัมป์รู้ดีว่าหากปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปจนสัญญาหยุดยิงหมดอายุ หรือปล่อยให้ปัจจัยภายนอกเข้ามาปั่นป่วนจนการเจรจาล่มอีกครั้ง เขาจะไม่สามารถควบคุมราคาน้ำมันที่พุ่งทะลุ 110 ดอลลาร์ต่อบาร์เรลได้ และนั่นหมายถึงหายนะทางการเมืองในบ้านเกิดของเขาเอง

โจทย์หินยังคงเป็นเรื่องระยะเวลาการระงับโครงการนิวเคลียร์ สหรัฐฯ ยืนกรานที่ 20 ปี แต่อิหร่านยอมถอยให้เพียง 10 ปี การเจรจารอบนี้จึงเป็นการ “ต่อรองตัวเลข” ที่ต้องมีใครสักคนยอมถอยก้าวใหญ่ควบคู่ไปกับประเด็นการส่งคืนภาวะปกติให้ช่องแคบฮอร์มุซ เพื่อให้เศรษฐกิจการค้าของโลกโดยเฉพาะสินค้าพลังงานกลับมาไหลเวียนเหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็น และหวังว่า ผลลัพธ์จากการพูดคุยที่อิสลามาบัดในอีก 48 ชั่วโมงข้างหน้าคือ ทางลงอันสวยงาม ของทุกฝ่าย