ในยุคที่กระแสสังคมนิยม (คอมมิวนิสต์) ในประเทศไทยกำลังเชี่ยวกรากเหมือนกระแสน้ำหลาก ตั้งแต่ปี 2516-2519-2523 ก็มีนักวิชาการสังคมนิยมวิเคราะห์โครงสร้างสังคมไทยไว้ 2-3 แบบ

คำว่า “โครงสร้าง” ของสังคมใดๆ ก็เหมือนกับบ้านที่ต้องมีโครงสร้าง คือ เสาเข็มเสา คาน จันทัน แป ที่เป็นวัสดุต่างๆ เช่น ไม้ ปูน และเหล็ก แต่การวิเคราะห์นั้นก็เหมือนคนยืนมองบ้านของคนอื่น แล้วพยายามจะมองให้เห็นว่าบ้านหลังนั้นประกอบด้วยวัสดุอะไรบ้าง ซึ่งก็แล้วแต่ใครจะเห็นหรือคาดว่าประกอบด้วยวัสดุอะไร

โครงสร้างสังคมไทยที่นักวิชาการสังคมนิยมวิเคราะห์กันเท่าที่ผมจำได้ มีดังนี้

แบบแรก เป็นสังคมกึ่งทุนกึ่งศักดินา

แบบที่ 2 คือกึ่งศักดินากึ่งเมืองขึ้น

แบบ 3 กึ่งทุนกึ่งเมืองขึ้น

ก็วนอยู่แค่ 3 กึ่งศักดินา กึ่งทุนนิยม กึ่งเมืองขึ้นเท่านั้น

“ศักดินา” หมายถึง พระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์ที่มีอำนาจ-บารมีในสังคมไทย ไม่ได้หมายถึงการใช้จำนวนที่นาเป็นสัญลักษณ์ของบรรดาศักดิ์และตำแหน่งอีกต่อไป

“เมืองขึ้น” หมายถึง อยู่ภายใต้ประเทศมหาอำนาจตะวันตกหรือจักรวรรดินิยมอย่างสหรัฐอเมริกา

“ทุน” ก็คือ ระบบเศรษฐกิจทุนนิยม

“กึ่ง” ก็คือ ครึ่ง

โครงสร้างสังคมไทยจึงเป็นลูกครึ่ง! แต่การวิเคราะห์นี้ก็ยังไม่ได้สรุปมาจนวันนี้ หรือสรุปกันไปแล้วแต่ผมไม่ทราบ

ทำไมต้องวิเคราะห์โครงสร้างสังคมไทย?

เพราะลัทธิสังคมนิยมเชื่อว่าถ้าวิเคราะห์โครงสร้างสังคมถูกต้อง การปฏิวัติและการแก้ไขปัญหาในประเทศก็ตรงเป้า แต่ความจริงก็คือ ไม่ว่าโครงสร้างสังคมไทยจะเป็นแบบไหน ประกอบด้วยอะไร สรุปได้หรือไม่ได้ พวกนักสังคมนิยมก็ต้องการปฏิวัติอยู่แล้ว

เมื่อพวกเขาหาเรื่องจะปฏิวัติหรือเปลี่ยนแปลงสังคมไทยก็จะพูดกันอย่างอวดรู้ว่า “สังคมไทยมีปัญหานั้นเพราะโครงสร้างสังคมไทย” หรือพูดกันสั้นๆ ว่า“โครงสร้าง”

คนที่พูดแบบนี้ล่าสุดก็คือ ธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ

ธนาธรก็เหมือนพวกนักสังคมนิยมอื่นๆ ทั้งในอดีตและปัจจุบันที่ชอบพูดคำโตแต่เอาเข้าจริงก็ไม่รู้ว่าโครงสร้างสังคมไทยเป็นอย่างไร ประกอบด้วยอะไร เขารู้ตามที่ลัทธิมาร์กซ์สอน (อีกชื่อหนึ่งของลัทธิสังคมนิยม-คอมมิวนิสต์) ว่าระบบทุนนิยมชั่วร้าย เพราะกินส่วนเกิน(เหมือนกำไร)จากกรรมกร พวกเขามักใช้คำว่า กินแรง กดขี่ ขูดรีด แทนคำว่า ส่วนเกิน เพื่อให้คนทั่วไปเข้าใจ

ส่วนระบอบกษัตริย์ก็ชั่วร้าย กดขี่ประชาชน

ทั้งระบบทุนนิยมและระบอบกษัตริย์ล้วนเป็นเหตุให้เกิดการแบ่งแยกชนชั้น คือชนชนชั้นผู้กดขี่กับชนชั้นผู้ถูกกดขี่ จึงเป็นแหล่งกำเนิดของความอยุติธรรมและความชั่วร้ายทั้งปวงในสังคมมนุษย์!

ต้องกำจัดให้สิ้น จึงจะสร้างสังคมใหม่ที่มีความยุติธรรมมีความเท่าเทียมได้

ธนาธรไม่พูดถึงระบบทุนนิยมว่า “มีปัญหา” อย่างที่ลัทธิมาร์กซ์สอนอีกแล้ว เพราะครอบครัวของเขาเป็นนายทุนระดับชาติที่ใหญ่มาก เขาจึงมีเป้าหมายอยู่ที่สถาบันกษัตริย์เท่านั้น ซึ่งก็ไม่ได้เป็น “ระบอบศักดินา” อีกแล้ว เพราะอยู่ภายใต้รัฐธรรมนูญนับแต่คณะราษฎรปฏิวัติ

ในสายตาของธนาธรว่ามีแต่สถาบันพระมหากษัตริย์เท่านั้นที่เป็นโครงสร้างของสังคมไทยและสร้างปัญหาให้ประเทศชาติ

เขาจึงต้อง “เซาะกร่อนบ่อนทำลาย”ให้สลายไปจากสังคมไทย เพื่อจะได้สถาปนาระบอบการเมือง-การปกครองใหม่ ที่มีเขาเป็นเบอร์หนึ่งเช่นเดียวกับ สี จิ้นผิง ดังที่มารดาของเขาเคยประกาศไว้!

ไม่ว่าธนาธรหรือนักสังคมนิยมคนใด ก็ล้วนวางท่าเป็นศาสดาหรือผู้นำทางจิตวิญญาณของลิ่วล้อ แต่กลับคิดถึงแต่เรื่องอำนาจและผลประโยชน์ของตนพวกเขาจึงไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่ากากเดนของมาร์กซิสต์

วิมล ไทรนิ่มนวล