น้ำท่วมใหญ่ทางภาคใต้ผ่านไปแล้ว และเชื่อว่า ไม่น่าจะย้อนคืนมาอีกในปีนี้ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาฟื้นฟู แต่ถ้ามีฝนขบวนใหม่มาบอมบ์อีก ก็ตัวใครตัวมัน ถือว่าเป็นชะตากรรม

ตอนที่นั่งเขียนต้นฉบับอยู่นี้ (30 เดือนพฤศจิกายน 2568) โฆษกของ ศูนย์ปฏิบัติการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉินอุทกภัยส่วนหน้าหรือเรียกสั้นๆ ว่า ศป.กฉ. รายงานยอดผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจากอุทกภัยรวม8 จังหวัดภาคใต้ว่า ยอดผู้เสียชีวิตรวม 170 ศพบาดเจ็บมี 102 คน

แบ่งเป็นผู้เสียชีวิตที่สงขลาเยอะหน่อย 131 ศพ, นครศรีธรรมราช 10 ศพ, ปัตตานี 9 ศพ, สตูล 5 ศพ, ยะลา 5 ศพ, นราธิวาส 4 ศพ, พัทลุง 4 ศพ และตรัง 2 ศพ

แต่ก็มีอดีตรองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ ซึ่งคาดว่าจะลงเล่นเลือกตั้งอะไรสักอย่างในสงขลา ให้สัมภาษณ์ด้วยอารมณ์หงุดหงิดทำนองว่า รัฐบาลโกหกเรื่องตัวเลขผู้เสียชีวิต ตัวเลขจริงน่าเป็นพันแล้วมั้ง

คนตายที่สงขลามากเพราะเขตอำเภอหาดใหญ่เจออุทกภัยหนักกว่าที่อื่น และไม่ใช่เรื่องความเสียหายและสูญเสียจากน้ำท่วมอย่างเดียว ยังมีเรื่องสับสน ยุ่งเหยิง และอื้อฉาวตามมาอีกมากมาย

หากมองโลกในด้านดีก็จะพบน้ำใจที่ไหลหลากเข้าไปช่วยเหลือผู้คนในพื้นที่ประสบภัย ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ไม่ทอดทิ้งกันของคนไทย ทั้งมูลนิธิ/จิตอาสาที่เป็นกลุ่มพลังสังคมต่างๆ มาจากทุกทิศทุกทาง และการบริจาคเงินทองข้าวของก็มาจากทั่วทุกภาคของประเทศ

ความน่าประทับใจแบบไทยๆนี้ ไม่ถือเขาถือเรา และไม่ได้คิดถึงเรื่องผลประโยชน์ตอบแทน ช่วยกันด้วยจิตใจบริสุทธิ์ และความเอื้ออาทรแบบนี้เกิดขึ้นเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติทุกครั้งที่มีภัยพิบัติต่างๆ ไม่ว่าจะมาจากธรรมชาติ หรือน้ำมือคน

แต่ถ้ามองโลกในแง่ร้ายก็น้ำบาน... บานแล้วบานอีก เอาสักสองสามเรื่อง ซึ่งถ้าเป็นหนังก็อยู่ในสไตล์ตลกร้ายdark comedy โดยไม่ต้องไปพาดพิงนักการเมืองที่ไปหาเสียงและหาแสง

วันเดียวกับที่เขียนต้นฉบับอยู่นี้ ได้อ่านที่คุณรัชนาถ ทวีรัตน์ เจ้าของโรงแรมรถไฟหาดใหญ่ พานักข่าวเข้าสำรวจห้องพักของโรงแรม เพราะมีพวกที่อ้างว่าเป็นผู้ประสบภัย ปีนหลังคา งัดแงะเอาเหล็กดัดหน้าต่างออก และเข้าไปนอนในห้องพัก ส่วนจะตีลังกานอนหรือวิ่งไล่จับกันเล่น อันนี้ไม่มีใครรู้ เพราะตอนนั้น-ข้างนอก-ทุกคนต่างก็พยายามช่วยตัวเอง

แต่จากการสำรวจหลังจากนั้น พบว่าผู้เข้าไปยึดห้องพักทำให้เกิดความเสียหาย แถมยังเข้าไปขโมยสินค้าในร้านสะดวกซื้อ กวาดทั้งขนม/อาหาร, กระเป๋าหนัง, ผ้าปาเต๊ะ และ สินค้าซูวีเนียร์ต่างๆนานา ใส่ถุงขึ้นไปบนห้องพัก และเอาขนม/อาหารที่หยิบฉวยมาไปขายให้กับผู้ประสบภัยคนอื่นๆที่มีบ้านหรือที่พักอาศัยอยู่ใกล้

อีกเรื่องหนึ่ง เห็นคลิปทีมงานมาจากภาคเหนือ พอเข้าพื้นที่ปุ๊บ ก็ได้ยินเสียงปืนปั๊บ ไม่ว่ารู้ยิงเล่นหรือยิงจริง แล้วยิงมาจากไหน และจะยิงไปไหน หรือเพราะน้ำท่วมไม่รู้จะทำอะไร ว่างอยู่

ไอ้หนุ่มคนหนึ่งในคลิปพูดประมาณว่า “ไม่รู้ว่าแถวนี้เขาต้อนรับกันแบบนี้” แล้วหัวเราะ ผมก็ขำและนึกในใจว่า “พวกเอ็งนั่นแหละผิด ดันลงมาพอดีกับเสียงปืนเอง”

และอีกเรื่องหนึ่งอ่านจากสื่อออนไลน์ของสส.คนหนึ่งของที่นั่น เขาเขียนว่า “ผมขอยืนยันว่า คนหาดใหญ่น่ารัก เราไม่ได้เป็นบ้านป่าเมืองเถื่อนแบบที่สื่อหลายสำนักนำเสนอ อย่าทำให้นักเท่องเที่ยวกลัว อย่าให้เมืองเราบอบช้ำไปมากกว่านี้เลยครับ”

อ้าว! สรุปว่าสื่อหลายสำนักที่รายงานเหมือนๆ กัน แสดงว่านั่งเทียนสร้างเฟคนิวส์พร้อมกันหมดละสิ

ภาพที่เห็น เสียงที่ได้ยิน คนลำบากจริงๆ มีอยู่ไม่น้อยหรอกแต่เอาล่ะ มองให้เห็นเป็นเรื่องขำไปซะเดี๋ยวทุกข์สาหัสสากรรจ์จะผ่านไป ข่าวใหม่ๆก็จะเข้ามาทดแทน

ผมเชื่อเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า ถ้าเกิดอุบัติภัยครั้งใหญ่ ยังไงคนไทยก็ยังต้องหลั่งไหลมาช่วยเหลือกันเหมือนที่เคย ทั้งแรงกายและแรงเงิน เพราะมันอยู่ในดีเอ็นเอไปแล้วเพียงแต่เราต้อง (ขอใช้คำซ้ำๆ ที่ฝรั่งเขาเรียก cliché) “ถอดบทเรียน”

ต่อไปเวลาเข้าพื้นที่ประสบภัยไม่ว่าพื้นที่ไหนในประเทศ และไม่ว่ามูลนิธิหรือจิตอาสาจะมาจากไหนควรทำหนังสือขออนุญาตเจ้าของพื้นที่ก่อนว่า เขาจะอนุญาตหรือไม่ อย่าทำโดยพลการ

ทิวา สาระจูฑะ