ผมเขียนเรื่อง “คอมมิวนิสต์” ในคอลัมน์นี้เยอะมาก และที่มากกว่านี้ก็ในเฟซบุ๊กของผม ซึ่งเขียนมาตั้งแต่ “กำเนิดมวลชนเสื้อแดง” เพราะมีพวกนิยมลัทธิมาร์กซ์กันมาก ถึงขนาดตั้งคอมมูนเลียนแบบ “คอมมูนปารีส” กันที่อนุสาวรีย์หลักสี่ และตั้งกันตามหมู่บ้านเกือบทั่วประเทศไทย โดยเฉพาะทางภาคอีสานและภาคเหนือ

เป็นยุคที่เสื้อแดงเรืองอำนาจอย่างยิ่งกร่างแบบไม่ต้องเกรงกลัวกฎหมาย คนที่ไม่ใช่เสื้อแดงเมื่อไปเที่ยวในจังหวัดที่มีเสื้อแดงมากๆ ก็ต้องเก็บงำความรู้สึกนึกคิดของตนมิเช่นนั้นจะโดนก่อกวนหรือเที่ยวไม่สนุก

มาถึงยุคเสื้อส้มก็ปั่นหัวคนอย่างเดียวกัน สร้างม็อบลงถนนปะทะกับเจ้าหน้าที่หลายครั้งแต่ก็เลิกไปเอง เพราะม็อบคนรุ่นใหม่ไม่ทนแดดทนฝน ไม่ทนอดนอน อาศัยความเกลียดชังและบ้าคลั่งอย่างเดียว หมดแรงแล้วกลับ และนายทุนพรรคส้มก็ไม่ยอมทุ่มเทขนาดสู้ต่อเนื่องแรมเดือนแรมปีอย่างม็อบพธม.และกปปส.

แต่ไม่มีม็อบบนถนนก็มีม็อบในโลกออนไลน์ ที่ปั่นหัวกันจนมีคนเป็นซอมบี้ก็มาก ทั้งสื่อ เอ็นจีโอ นักวิชาการ นักกฎหมาย นักการเมืองต่างก็ช่วยกันปั่นทุกเรื่องทุกประเด็นไม่หยุด ส่วนมากก็เป็นเรื่องเท็จ เพื่อให้บรรดาลิ่วล้อโกรธแค้นบ้าคลั่งต่อเนื่อง และก็มีหลายครั้งที่พวกแกนนำขบวนการส้มขู่ฝ่ายรัฐว่าจะลงถนน

การขู่ก็คือการยุให้พวกซอมบี้ฝ่ายตนลงถนนนั่นเอง

หากสังเกตทุกเรื่องที่หัวขบวนส้มปั่นนั้น สรุปได้ว่า “รัฐไม่มีความยุติธรรม”

“ความไม่ยุติธรรม” นั้นยังอยู่ในคำอื่นๆ ด้วย เช่น นิติสงคราม การปิดกั้น-กดทับ การกดขี่ขูดรีด ความไม่เท่าเทียม การไม่เห็นหัวประชาชน การเพิกเฉย การแบ่งแยกประชาชน และคำที่ใช้บ่อยที่สุดคือการกลั่นแกล้ง

ยุบพรรคอนาคตใหม่ ยุบพรรคก้าวไกล ตัดสิทธิ์นักการเมืองฝ่ายส้ม พวกเขาก็ปั่นว่า “โดนกลั่นแกล้ง”

คดีอาญาต่างๆ ตั้งแต่ค้ายา ข่มขืน พนันออนไลน์ ฟอกเงิน ฯลฯ พวกเขาก็โวยว่าโดนกลั่นแกล้ง

พวกคอมมิวนิสต์ยังใช้คำว่า “ความอยุติธรรม” แทนคำว่าไม่ยุติธรรม ทั้ง 2 คำนี้พวกคอมมิวนิสต์ทั่วโลกใช้มากที่สุดเพราะขลังดี และได้ผลมากที่สุดด้วย เพราะทุกสังคมนั้นมีความอยุติธรรมจริง โดยเฉพาะคนที่ได้รับความอยุติธรรมตามกฎหมายที่รัฐเป็นฝ่ายบังคับใช้ และความอยุติธรรมที่ไม่เกี่ยวกับกฎหมายโดยตรง เช่น ความยากจน ความไม่เท่าเทียมกันในเรื่องสิทธิประโยชน์ต่างๆซึ่งคนทั่วไปเห็นได้รู้ได้ ที่พวกเขาเรียกกันว่า “อภิสิทธิชน”

แต่ลัทธิคอมมิวนิสต์ใช้คำว่าอยุติธรรมให้มีความหมายเจาะจงด้วย คือเรื่องชนชั้นที่แบ่งชนออกเป็น 2 ชั้น ได้แก่ ชนชั้นผู้ถูกกดขี่กับชนชั้นผู้กดขี่ การแบ่งนี้เป็นผลมาจากความอยุติธรรม และความอยุติธรรมนั้นทำให้คนยากจน

ปัญหาต่างๆ ตามทัศนะของคอมมิวนิสต์จึงมีรากเหง้ามาจากความอยุติธรรม

จะกำจัดความอยุติธรรมได้ก็ต้องกำจัดชนชั้นผู้กดขี่ขูดรีด ประชาชนจึงจะมีความยุติธรรม!

นั่นเป็นสูตรสำเร็จของพวกเขา

ดังนั้นความอยุติธรรมและความยากจนจึงเป็น “สินค้าขายดี” ของพวกคอมมิวนิสต์มาทุกยุคทุกสมัย ที่ขายเมื่อใดก็มีคนซื้อเสมอ แม้ผู้คนจำนวนมหาศาลในทุกประเทศรู้ว่าเป็นสินค้าปลอมหรือไม่ตรงปก ซ้ำยังชั่วร้ายที่สร้างความแตกแยกให้ผู้คนเข่นฆ่าทำลายล้างกัน พวกเขาก็ยังซื้อ ส่วนในประเทศไทยกำลังขายดีมากๆ ผ่านการเลือกตั้ง

พวกเขาหลงใหลใฝ่ฝันถึงวันที่ “ประชาชนจะเป็นใหญ่ในแผ่นดิน” แทนฝ่ายรัฐในปัจจุบันที่มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข

คนเหล่านี้มีทั้งคนโง่ คนริษยา คนโลภที่รวมถึงพวกมีอันจะกินด้วย เพราะพวกเขาคิดว่าจะอยู่ดีมีกินได้มากขึ้นอีก ถ้าพวกคอมมิวนิสต์ปกครองประเทศ

คนเหล่านี้จึงตกเป็นเหยื่อ–เป็นเครื่องมือของคนที่กระสันอำนาจ และคิดว่าตนสามารถจะเปลี่ยนผู้คนทั้งสังคมให้คิดเหมือนตนและมีชีวิตตามที่พวกตนบงการได้

เมื่อเป็นดังนี้ ลัทธิสังคมนิยม-คอมมิวนิสต์และการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครอง+เศรษฐกิจ จะยังคงอยู่เป็นหอกข้างแคร่ ต่อไปในทุกประเทศ

ตราบใดที่ฝ่ายรัฐยังแก้ปัญหาความอยุติธรรมและความยากจนไม่ได้

วิมล ไทรนิ่มนวล