มีผู้ทุกข์มาปรึกษาเรื่องขาดความมั่นใจตัวเองมากขึ้นๆ

บางคนเป็นบัณฑิตเกียรตินิยมเหรียญทอง นางงาม นางแบบ

และบางคนก็จบดอกเตอร์มีผลงานเด่นๆเห็นได้ชัด

บุคคลเหล่านี้รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรได้แล้วไม่ถูกใจตัวเอง เรียกแบบชาวบ้านๆ ว่า ทำอะไรไม่ได้ดังใจตัวเอง แถมมองหรือคิดว่าคนอื่นคงทำได้ดีกว่า

จึงมีความกลัวลึกๆ อยู่ในใจว่าคนอื่นจะเห็นความไม่ถูกต้อง ไม่เก่ง ไม่ดี ไม่งาม ไม่สวย ฯลฯ ในตัวเอง

คิดวนไปวนมาเหมือนกวนความคิดจนฟุ้งด้วยคำว่าไม่ดี ไม่เข้าท่า ไม่เก่ง จนเกิดความช้ำในความคิดของตนเอง

เหมือนคำกล่าวหรือเพลงที่ว่า “คิดเอง ช้ำเอง”

ความคิดที่ “ฟุ้ง” ด้วยสิ่งไม่ดี จึง “ซ่าน” ออกมาภายนอกที่เรียกว่าเป็นคน “ฟุ้งซ่าน” กลายเป็นคนไม่มีความสุข คิดแต่สิ่งด้อยของตนเอง พฤติกรรมที่แสดงออก
บ่อยๆ จึงเป็นพฤติกรรมของคนที่มีปมด้อยในใจ เช่น

ชอบบ่นน้อยใจตัวเอง ตำหนิติเตียน จับผิด ดูถูกคนอื่น บางคนชอบตำหนิสิ่งแวดล้อม สังคม ศาสนา รวมทั้งรัฐบาล แต่ไม่มีการเสนอวิธีแก้ไข เข้าข่ายเป็นคนจับผิดเก่งมากๆ

บางคนเศร้า เสียใจบ่อย ไม่ภูมิใจตัวเอง

บางคนชอบล้วงคอให้อาเจียนเพราะกลัวจะอ้วนแล้วไม่สวย ทั้งๆ ที่ความจริงเป็นคนสวย หุ่นผอมสวยอยู่แล้ว

หลาย ๆ คนคิดมากจนเป็นโรคจิต-สรีระแปรปรวน คือมีความเครียดแล้วทำให้ป่วยทางกาย เช่น ปวดหัว ปวดท้อง หายใจไม่ทัน เป็นผื่นตามตัว ถ่ายเป็นเลือด
กามตายด้าน ฯลฯ

ถ้าจะถามว่าคนเหล่านี้เป็นคนเก่งไหม ? ดีไหม ?

ก็ต้องตอบว่าส่วนใหญ่เป็นคนเก่ง (มาก) และดี (มาก) ด้วย

แต่เหตุการณ์ในอดีต การอบรมเลี้ยงดู และสิ่งแวดล้อมบางอย่างทำให้เขาต้องคิดว่าเขาไม่ดีพอไม่เก่งพอสำหรับคนบางคนที่เขาคาดหวังจะได้รับคำชม ซึ่งคนนั้นอาจมีจริง หรือไม่มีจริงก็ได้

ที่มีจริงๆ ก็เช่น พ่อแม่ ญาติพี่น้อง เพื่อน แฟน

ที่ไม่มีจริงๆ ก็เช่น อยากให้คนทั้งโลกมารักและทึ่งในความเก่งความดีของเขา...เร็วๆ ด้วย ซึ่งเป็นเรื่องของจินตนาการฟุ้งซ่านมากไป

บุคคลเหล่านี้จึงมีความทุกข์ซ้ำซ้อนทั้งที่ไม่ควรจะทุกข์

ผมอยากจะบอกความจริงข้อหนึ่งที่จะช่วยคนทุกข์เหล่านี้ได้มากก็คือ “คุณเป็นคนที่เก่งกว่าที่คุณคิด” ทั้งนั้น

แต่คุณคิดถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในสิ่งที่คุณไม่มี เป็นไม่ได้ ซึ่งเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก ใครๆ ก็มีข้อบกพร่องเหล่านี้ แต่คุณจะคิดซ้ำๆ จนกลายเป็นเรื่องใหญ่ เป็นความคิดที่ฟุ้งและซ่าน (ที่เรียกฟุ้งซ่านนั่นแหละ) จนทำให้ไม่มีความสุข

ท่องไว้ในใจซิว่า “เราเก่งกว่าที่เราคิด” เอาไว้บ่อยๆ

แล้วคุณจะลืมโรคปมด้อย หรือโรคขาดความมั่นใจตัวเองไปได้มากทีเดียว