ท่านคุ้นหูกับคำกล่าวโทษจับผิดคนอื่นแบบนี้บ้างไหม

สามีกล่าวโทษภรรยา....

“ผมโกรธภรรยามากที่เขาไม่เข้าใจผม ชอบจับผิดผม หาว่าผมสนใจคนอื่น ไม่พัฒนาตัวเอง ทำตัวไม่สมกับเป็นหัวหน้าครอบครัวเลย แรกๆ เราก็รักกันดี แต่เขาชอบจับผิดและหึงไม่เข้าท่า”

ลูกกล่าวโทษพ่อแม่...

“พ่อไม่เข้าใจหนูเลย เอาแต่ดุว่า ส่วนแม่ก็เฉื่อยชาทำอะไรก็ช้า ไม่เป็นผู้นำเลย น่ารำคาญ แถมพ่อกับแม่ชอบทะเลาะกันด้วย”

นายกล่าวโทษลูกน้อง....

“คนคนนี้ขี้เกียจจัง สมองไม่แล่นเลย ไม่เจริญก้าวหน้าแน่”

ผู้ใหญ่กล่าวโทษเด็ก...

“เด็กทุกวันนี้ใช้การไม่ได้ เอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ ไม่มีสาระ เป็นภาระใหญ่ของสังคม”

หรือการกล่าวโทษรัฐบาลผู้บริหารสังคมว่าทำอะไรไม่เข้าท่า เห็นแก่ตัว เอาแต่ได้...

การกล่าวโทษผู้อื่นนั้นทำได้ง่าย เราได้ยินกันอยู่บ่อยๆ ทั้งในการทำงาน ครอบครัว กลุ่มเพื่อนฝูงและสังคมทั่วไป

ดูเหมือนว่าการกล่าวโทษคนอื่นจะเป็นการได้เปรียบ เพราะแลดูว่าคนกล่าวโทษเป็นคนไม่ผิดแถมฉลาดด้วยที่จับผิดคนอื่นได้เก่ง

แต่ถ้าวิเคราะห์ให้ดีแล้วจะเห็นว่า คนที่กล่าวโทษคนอื่นนั้นเป็นคนที่มีความโกรธอยู่ในใจ ยิ่งกล่าวโทษคนอื่นได้บ่อยเท่าไร ก็แสดงว่าเขามีความโกรธอยู่ในใจมากเท่านั้น

สาเหตุของความโกรธนี้มาจากตอนเขาเด็กๆเขาถูกกล่าวโทษ ถูกตำหนิ หรือถูกจับผิดมาก่อนจึงฝังใจ ผูกใจเจ็บ และคอยหาโอกาสแก้แค้น แก้ตัว

เมื่อโตขึ้นจึงจับผิดคนอื่นได้เก่ง และระบายความโกรธโดยการพูดกล่าวโทษ จับผิด ติเตียน
คนอื่น

คนเหล่านี้เวลาเกิดปัญหาใดๆ จะเกิดความโกรธ และมักจะมองคนอื่นว่าเป็นคนผิด จับผิดคนอื่นได้เก่ง ตำหนิคนอื่นได้มาก

แต่การจะแก้ปัญหาจริงๆ หรือพัฒนาตัวเองได้นั้น เขามักจะทำไม่เป็นหรือทำไม่ได้

เอ! ลักษณะชอบจับผิดคนอื่นได้เก่งนี้...เหมือนใครๆ หลายๆ คนที่คุณเคยรู้จักบ้าง

ไหมครับ