ระยะนี้มีการกล่าวอ้างความเป็นสถาบันทางพระพุทธศาสนาบ้าง ความเป็นสถาบันคณะสงฆ์บ้าง กระทั่งอ้างองค์กรระดับโลกของพุทธศาสนาบ้าง และองค์กรระดับโลกของชาวพุทธบ้าง บ่อยครั้งมาก จนเกิดความสับสนขึ้นว่า องค์กรเหล่านี้เป็นใคร 
เพราะไม่มีใครรู้เห็น เข้าร่วม หรือมีการแต่งตั้งหรือก่อตั้งโดยชอบด้วยกฎหมายแต่ประการใด

ก็เป็นการกล่าวอ้างลอยๆของขบวนการเถื่อนทั้งนั้น เพราะไม่มีกฎหมายของประเทศไหนหรือองค์กรไหนในโลกรับรองการกล่าวนั้น และไม่มีใครรู้จักองค์กรหรือแกนนำขบวนการเหล่านั้นเลย

การกล่าวอ้างทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงนี้เห็นได้ชัดเจนว่ามีข้อเรียกร้องเป็นอย่างเดียวกัน คือต้องการคุ้มครอง ป้องกัน ช่วยเหลือพวกกบฏผีบุญที่ย่ำยีพระพุทธศาสนา ย่ำยีกฎหมายบ้านเมืองและตั้งตนเป็นรัฐอิสระอยู่ในบ้านเมืองของเราในทุกวันนี้

ดังนั้นสำหรับชาวพุทธจึงต้องสามารถจำแนกแยกแยะได้อย่างชัดเจนและปราศจากข้อสงสัยว่าอะไรคือเรื่องของพระพุทธศาสนา อะไรคือเรื่องของพวกกบฏผีบุญ

เพื่อการนี้ จึงขอนำเสนอวิธีจำแนกแยกแยะอย่างง่ายๆ ในบางเรื่องบางประการที่สามารถใช้เป็นเส้นแบ่งระหว่างพุทธกับกบฏผีบุญได้โดยง่าย

ประการแรก การที่พระพุทธศาสนานั้นอยู่ภายใต้กฎหมาย ยอมรับกฎหมายบ้านเมืองมาตั้งแต่ครั้งที่พระบรมศาสดายังทรงพระชนม์อยู่ ดังเช่นการกำหนดเวลาเข้าพรรษา เมื่อพระเจ้าแผ่นดินแห่งแคว้นมคธขอเพิ่มเติมสำหรับผู้ที่ไม่สามารถเข้าพรรษาในวันที่กำหนดได้ พระผู้มีพระภาคเจ้าก็ทรงผ่อนผัน จึงเป็นเหตุให้วันเข้าพรรษามีสองวัน คือวันเข้าพรรษาหน้าและวันเข้าพรรษาหลัง

แม้การตัดไม้ซึ่งในยุคนั้นชาวบ้านสามารถตัดไม้ได้ นำมาใช้สอยได้ แต่เมื่อทางการหวงกัน พระบรมศาสดาก็วางพระวินัยห้าม ดังนี้เป็นต้น

ส่วนพวกกบฏผีบุญเป็นพวกนอกกฎหมาย เป็นพวกไม่นับถือกฎหมาย เป็นพวกฝ่าฝืนกฎหมาย ที่ทำผิดกฎหมายได้ทุกรูปทุกแบบ และตั้งตนอยู่เหนือกฎหมาย ดังที่ปรากฏคดีโกงประชาชนหลายหมื่นล้านบาท หลอกลวงประชาชนเอาทรัพย์สินเงินทองจำนวนมากมายมหาศาล รวมทั้งการทำผิดกฎหมายทุกรูปแบบ แม้กระทั่งการซ่องสุมกำลังคนและสิ่งผิดกฎหมายทั้งหลาย

ดังนั้นจึงสามารถจำแนกได้ในประการนี้ได้โดยง่ายว่า ในพระพุทธศาสนานั้นเคารพกฎหมาย อยู่ภายใต้กฎหมาย ส่วนกบฏผีบุญนั้นไม่เคารพกฎหมาย และอยู่เหนือกฎหมาย บังอาจทำผิดกฎหมายได้โดยไม่ยำเกรงการลงโทษ ไม่ต่างอันใดกับมหาโจร

ประการที่สอง เกี่ยวกับเรื่องหลักธรรมคำสอน ซึ่งปราชญ์ทางพระพุทธศาสนาได้ชี้ไว้อย่างต่อเนื่องว่า พวกกบฏผีบุญคือภัยร้ายแรงของพระพุทธศาสนา และทำลายพระพุทธศาสนาอย่างรุนแรงที่สุด

หลักสำคัญของพระพุทธศาสนาคือพระไตรลักษณ์ ได้แก่กฎสามัญของสรรพสิ่งที่ว่าสรรพสิ่งไม่เที่ยง เกิดขึ้นแล้วตั้งอยู่และดับไปเป็นธรรมดา สิ่งปรุงแต่งทั้งปวงไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และธรรมทั้งหลายไม่ใช่ตัวตนของใคร

ส่วนกบฏผีบุญนั้นสอนในทางตรงกันข้าม สอนให้ยึดมั่นในตัวตน สอนให้ยึดมั่นในความโลภและความหลง คือโลภอยากได้สวรรค์
ชั้นต่างๆ ไม่มีที่สิ้นสุด โลภอยากได้บุญ โลภอยากได้ทุกสิ่งทุกอย่างอย่างไม่มีข้อจำกัด ซึ่งเป็นความหลงขั้นรุนแรงที่สุดที่มนุษย์จะพึงมี ซึ่งกบฏผีบุญต้องสั่งสอนอย่างนี้จึงจะสามารถหลอกลวงคนทั้งปวงให้ส่งมอบทรัพย์สินเงินทองได้ตามต้องการ

ประการที่สาม เกี่ยวกับเรื่องการสวดมนต์ เอะอะก็อ้างว่าสวดมนต์ จะปกป้องคนผิดที่ศาลออกหมายจับหมายค้นก็เอาการสวดมนต์มาบังหน้า ซึ่งไม่ใช่วิสัยในพระพุทธศาสนา

อันการสวดมนต์นั้น อาจจำแนกเป็นประเภทได้ดังต่อไปนี้

ประเภทแรก เป็นการสวดตามพระวินัย ที่พระพุทธเจ้าบัญญัติให้พระสวด ไม่ว่าจะเป็นการสวดทำวัตรเพื่อความเป็นปกติของวัตรปฏิบัติแห่งสงฆ์ การสวดญัตติจตุตถกรรมในการทำพิธีอุปสมบท หรือการสวดปาติโมกข์เพื่อทบทวนพระวินัยที่ทรงบัญญัติไว้ให้แจ่มแจ้งขึ้นใจในคณะสงฆ์ ซึ่งการสวดเหล่านี้เป็นพิธีกรรมที่ต้องกระทำโดยความสามัคคีแห่งสงฆ์ ในเขตอันกำหนดแน่นอนคือเขตพุทธาวาส และในท่ามกลางความบริสุทธิ์ของสงฆ์

ประเภทที่สอง เป็นการสวดเพื่อความรำลึกถึงพระคุณของพระรัตนตรัย และอานิสงส์ของพระรัตนตรัย หรือที่เรียกว่าการสวดพระพุทธมนต์ อันจำแนกแยกแยะเป็นสองอย่างคือการสวดมนต์สำหรับงานชาวบ้านที่สวดด้วยจุลราชปริตร และการสวดในงานหลวงหรือที่เรียกว่ามหาราชปริตร ซึ่งเป็นการสวดตามที่มีผู้อาราธนาเพื่อความเป็นสิริมงคล

ประเภทที่สาม เป็นการสวดมนต์ลำพังตน เพื่อความสงบ เพื่อความบริสุทธิ์ของจิตใจ ซึ่งชาวพุทธนิยมสวดกันเฉพาะตนตามบ้าน ตามที่อยู่ หรือในที่อันสงบสงัดเป็นส่วนตัว

ส่วนพวกกบฏผีบุญนั้นไม่ได้สวดในลักษณะนี้ แต่สวดเพื่อการอย่างอื่น เช่น การจัดชุมนุมเพื่อคุ้มครองป้องกันผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญา เพื่อขัดขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ มิได้เป็นไปเพื่อความบริสุทธิ์ เพื่อความสงบ เหมือนกับการสวดมนต์ในพระพุทธศาสนา

ประเภทที่สี่ เป็นการสวดสาธยายธรรม นั่นคือการอัญเชิญพระสูตรมาสวดในท่ามกลางสงฆ์ คือพระสงฆ์รูปหนึ่งเป็นผู้สวด และพระสงฆ์ซึ่งประกอบขึ้นเป็นองค์สงฆ์แล้วรับฟัง การสวดลักษณะนี้เป็นการสวดสาธยายเพื่อการศึกษา เพื่อการพิจารณาพระธรรม เสมือนดั่งพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงธรรมต่อหน้าสงฆ์

ส่วนพวกกบฏผีบุญนั้นอ้างว่าสวดธัมมจักกัปปวัตนสูตรและเป็นการชุมนุมสวดเป็นล้านๆ จบ ซึ่งคนทั้งปวงย่อมตั้งความสงสัยว่าจริงหรือไม่จริง และถ้าจริงก็ผิดพระวินัย เพราะพระสูตรนั้นจะสวดพร้อมกันตั้งแต่สองรูปขึ้นไปไม่ได้ เหตุผลก็คือไม่มีคนฟัง และอาจจะแตกต่างกันจนไม่รู้ว่าอะไรเป็นพุทธวจน

ถ้าจะสังเกตเรื่องการสวด ก็สามารถจำแนกแยกแยะได้ด้วยประการต่างๆ ที่พรรณนามานี้

ประการที่สี่ เกี่ยวกับเรื่องการนั่งสมาธิ

ในพระพุทธศาสนานั้นการนั่งสมาธิเป็นไปเพื่อการศึกษาอบรมและปฏิบัติทางจิต เพื่อการปล่อยปละละวาง เพื่อความสงบ เพื่อความว่าง เพื่อความบริสุทธิ์ เพื่อความดับทุกข์และนิพพาน ซึ่งเป็นแบบแผนวิธีการที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงตรัสสอนและวางแบบแผนไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

ส่วนพวกกบฏผีบุญนั้น ที่เรียกว่านั่งสมาธินั้นไม่ใช่สมาธิในพระพุทธศาสนาเพราะเป็นการนัดชุมนุมกันมานั่งในที่อันไม่สงบ ไม่สงัด ไม่วิเวก ไม่ได้เป็นการนั่งเพื่อความสงบ เพื่อความสงัด เพื่อความวิเวก เพื่อการปล่อยปละละวาง เพื่อความบริสุทธิ์ เพื่อความดับทุกข์หรือพระนิพพาน

แต่เป็นการกระทำเพื่อลวงโลกแล้วหลอกลวงว่านั่นคือสมาธิ ซึ่งไม่มีสมาธิอะไรเกิดขึ้นแม้แต่น้อย เป็นแค่การแสดงอย่างหนึ่ง ซึ่งการแสดงแบบนั้นตอไม้หรือจอมปลวกยังน่านับถือกว่า เพราะนิ่งกว่า 
เฉยกว่า และไม่ได้มีเจตนาที่ทุศีลใดๆ

ด้วยสี่ประการนี้จะสามารถใช้เป็นเส้นแบ่งในการจำแนกแยกแยะระหว่างพุทธศาสนากับกบฏผีบุญได้อย่างง่ายดาย