เวลาเราพูดถึงสังคมประชาธิปไตยในแง่ของการเป็นแบบอย่างหรือความก้าวหน้ากันทีไร เราก็มักจะคิดไปถึงประเทศในทวีปยุโรป และทวีปอเมริกาเหนือเป็นสำคัญ

อย่างไรก็ดี ยังมีพวกเราบางคนบางกลุ่ม ที่คิดต่อยอดไปอีกขั้นหนึ่งว่า เราไม่ควรไปทำตาม เดินตามแนวทางตะวันตก หรือแม้กระทั่ง อย่าไปใส่ใจสนใจ หรือแคร์ประชาธิปไตยเลย เพราะไทยเราควรจะเป็นตัวของตัวเอง หรือถ้าจะเป็น ก็เป็นประชาธิปไตยแบบไทยๆ นี่แหละ ไม่ว่าจะเป็น ให้ผู้เขียนกติกาเลือกตั้งสามารถลงมาเล่นการเมืองต่อได้ทันที หรือการมุ่ง
ให้อำนาจกระจุกตัวอยู่ที่ส่วนกลาง (กรุงเทพมหานคร) ไม่ต้องไปกระจายอำนาจ หรือมีข้ออ้างว่าด้วยการมีเสถียรภาพของรัฐ (บาล) นั้นอยู่เหนือสิทธิเสรีภาพในการแสดงออกโดยสันติวิธี

ไอ้การที่ไม่อยากจะคิดทำแบบฝรั่ง หรือไม่อยากจะไปตามก้นพวกตะวันตก ก็พอจะเข้าใจ พออะลุ้มอล่วยกันได้ แต่ก็อย่าลืมเอาตนเองไปเปรียบเทียบกับประเทศในเอเชียแปซิฟิกด้วยกันด้วย โดยเฉพาะที่เขาก้าวหน้ากันทั้งทางการเมืองและทางเศรษฐกิจกันอย่างมั่นคง

เพราะเมื่อว่าด้วยการเป็นสังคมประชาธิปไตยแล้ว เพื่อนบ้านเหล่านี้ เขาเดินหน้าไปเป็นประชาธิปไตยกันอย่างเข้มแข็งและมุ่งมั่น โดยเขามิได้ไปเสียเวลาตั้งข้อกังขาในเรื่องที่ไปที่มาของความคิดหรืออุดมการณ์เกี่ยวกับประชาธิปไตย ว่ามาจากตะวันตก หรือจากไหน แต่เขาต่างเห็นว่าการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตยนั้นดีกับตัวเขา ดีกับสังคมและประเทศของเขา เขาก็เลยรับมาพิจารณา และปรับใช้ ก็เท่านั้น

และเมื่อไม่นานมานี้ ก็ได้มีผลประเมินชี้วัดว่าด้วยการเป็นสังคมประชาธิปไตยของประเทศในแถบภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก (Democracy Index) ซึ่งปรากฏว่า ราชอาณาจักรไทยได้ลำดับที่ 20 จากทั้งหมด 28 ประเทศ ซึ่งหากเรามั่นใจว่าประเทศไทยเป็นชาติที่มีขนบธรรมเนียมประเพณีวัฒนธรรมอันสูงส่งจริง เราก็คงไม่น่าจะภูมิอกภูมิใจต่อการที่ประเทศของเรานั้นล้าหลังในเรื่องสิทธิเสรีภาพ และการอยู่ร่วมกันภายใต้ระบอบประชาธิปไตย อย่างผลที่แสดงออกมา

อย่างไรก็ดี การสำรวจและประเมินผลครั้งนี้ ได้เกิดขึ้นก่อนวันที่ 24 มีนาคม 2562 ซึ่งเป็นวันเลือกตั้งทั่วไปของไทย ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นในการกลับมาของการเป็นสังคมประชาธิปไตยอีกครั้ง ตำแหน่ง 20 ที่ได้มาในครั้งนี้ ก็พออนุโลมได้ว่า มันมีสาเหตุมาจากการเป็นสังคมเผด็จการทหารมาตลอด 5 ปีที่ผ่านมา ก็ได้แต่หวังว่า สำรวจกันในครั้งหน้า ตำแหน่งของไทยเราจะกระโดดไปอยู่บนๆ กับเขาบ้าง

ในวันนี้ ฟ้าได้เปิดกว้าง แผ่นดินก็ควรจะถูกปกครองด้วย “ธรรม” ซึ่งถ้าทุกหมู่เหล่าร่วมแรงร่วมใจกัน มีความเป็นหนึ่งเดียวกันในการมุ่งทำแต่เรื่องที่ดีงาม ก็คงไม่มีอะไรที่จะมาขวางกั้นความเจริญก้าวหน้าของการเป็นสังคมประชาธิปไตยของไทยได้

ประชาชนพลเมืองก็คงจะพร้อมใจกันขับเคลื่อนประเทศ เพราะว่าทุกคนก็ย่อมจะอยากอยู่ในสังคมที่ทรงเกียรติ ที่สิทธิเสรีภาพเบิกบาน ที่ให้เกียรติและมีความเคารพต่อกันและกัน รู้สึกตระหนักซึ่งภาระหน้าที่ต่อส่วนรวม ไม่เบียดเบียน ไม่เอารัดเอาเปรียบ ไม่ตักตวงของส่วนรวมไปเป็นของส่วนตัว

แม้ประชาชนพลเมืองมีความพร้อม และต้องการให้สังคมไทยสอบผ่านในเรื่องความเป็นประชาธิปไตยในอนาคต แต่ความกังวล และหวาดหวั่น ก็ยังคงมีอยู่ที่บรรดาพวกที่อาสาเข้ามารับใช้ชาติบ้านเมือง ว่าพวกกลุ่มนักการเมืองนั้นจะเดินหน้าไปกับหลักธรรม และจะไปด้วยกับประชาชนพลเมืองหรือไม่

เพราะที่ผ่านๆ มา ฝ่ายการเมืองนั้นเป็นผู้ได้รับ และผู้ใช้อำนาจอธิปไตยของปวงชนชาวไทย โดยผลลัพธ์จากการใช้อำนาจอธิปไตยไปในทางที่ไม่ค่อยเหมาะควร และก็ได้สร้างความหายนะต่อชาติบ้านเมืองอย่างมากมายมาโดยตลอด

ดังนั้น จึงน่าจะถึงเวลาแล้ว ที่ฝ่ายการเมืองจะต้องประพฤติด้วยชอบ ด้วยความซื่อสัตย์เสียที หากไม่กลับตัวกลับใจในวันนี้ ก็ดูจะเป็นการท้าทายกับหลักธรรม และคุณงามความดีของปวงชนชาวไทยกันอย่างไม่เกรงหน้าอินทร์หน้าพรหม และจะไม่มีกองทัพให้ประณามหรือประชดประชันกันอีกแล้ว

การก้าวไปข้างหน้าภายใต้ระบอบประชาธิปไตย ถือเป็นหนึ่งในวาระแห่งชาติ ซึ่งเป็นความดีงามของสังคม ที่ผู้ใดจะบิดเบือนเสียมิได้

เมื่อสังคมไทยเราโดดเด่นในความเป็นประชาธิปไตยแล้ว เมื่อนั้นเราจึงจะพูดกันได้ว่า ประชาธิปไตยแบบนี้แหละ ที่เรียกว่าประชาธิปไตยแบบไทยๆ

กษิต ภิรมย์

[email protected]