ทหารการเมือง หรือทหารที่มีอำนาจทางการเมือง ถือว่ามิใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับหลายประเทศบางประเทศที่ประสงค์ความสำเร็จในการก้าวไปเป็นประชาธิปไตยบางประเทศยังเป็นประชาธิปไตยแบบครึ่งใบ หรือครึ่งๆ กลางๆ บางประเทศก็ยังติดกับติดหล่มอยู่กับเผด็จการทหาร ในกลุ่มหลังนี้ก็อาจมีหลายสาเหตุ เช่น

- มักจะมีการเรียนการสอน ปลูกฝังกันมาในแวดวงโรงเรียนทหารว่า เป็นหน้าที่รับผิดชอบเพื่อเสถียรภาพ ความสงบ และความมั่นคงของบ้านเมือง

- นักการเมืองในประเทศเหล่านั้น มักประพฤติตนให้สังคมเบื่อหน่าย ทำให้ประชาชนส่วนหนึ่งต้องการให้ทหารเข้ามาดำเนินการกับรัฐบาลพลเรือนนั้นๆ หรือเข้ามายันทัพกับการเมืองพลเรือนที่ชั่วช้า

- ประชาชนส่วนหนึ่งเห็นว่า การปกครองด้วยทหาร แม้ประเทศจะลิดรอนสิทธิเสรีภาพ แต่ก็ดีกว่าจะเสี่ยงกับการถดถอย กับการคอร์รัปชั่นของฝ่ายการเมืองอาชีพ

- ทหารกุมกำลังของประเทศบางกลุ่ม ต่างยังมีความทะเยอทะยานทางการเมือง เป็นต้น

ในกรณีของไทยในช่วงประมาณ 15 ปีที่ผ่านมา ฝ่ายทหารได้เข้ามายึดอำนาจรัฐ เป็นผู้จัดตั้งรัฐบาลหุ่น หรือเป็นตัวรัฐบาลเสียเองก็ด้วยการผสมผสานของปัจจัยต่างๆ เช่น

- เห็นแก่บ้านเมือง ก็อยากช่วยแก้ไขจัดบ้านเมืองให้เรียบร้อย

- สถานการณ์ขัดแย้งสุกงอม ไม่มีทางออก ก็เข้ามาแทรกแซง

- คิดว่า ฝ่ายทหารเท่านั้นที่จะทำให้บ้านเมืองก้าวไปข้างหน้าได้

- ฝ่ายการเมืองอาชีพทำตัวอย่างเลวร้าย ประชาชนชิงชัง ก็หันไปเลือกทหารให้มาปกครองบ้านเมือง ความชอบธรรมของการเล่นการเมืองของทหารก็เกิดขึ้น โดยเฉพาะการคงอยู่ของระบอบทักษิณ พร้อมด้วยขุนศึกตัวใหม่และองค์กรขับเคลื่อน นามว่า ธนาธร และพรรคอนาคตใหม่ ประชาชนกลุ่มใหญ่ก็สนับสนุนให้ทหารอยู่กับการเมือง เพื่อยันทัพและตีกรอบระบอบทักษิณ

เป็นว่าตราบใดที่ทักษิณและระบอบของเขายังคงอยู่ ทหารก็มีข้ออ้างที่จะเล่นการเมือง ฝ่ายประชาชนก็รู้อยู่แก่ใจว่า ขีดความสามารถของทหารก็มีจำกัด ความบริสุทธิ์ผุดผ่องก็ไม่แน่ชัด แต่บวก ลบ คูณ หารแล้ว ก็ยังดีกว่าฝ่ายนักการเมืองผูกขาดและสามานย์

ประชาธิปไตยก็ถูกบอนไซ เป็นผู้แพ้

ฝ่ายเสรีประชาธิปไตยก็เลยอยู่ตัวลีบๆ ท่ามกลางทหารการเมือง กับการเมืองทุนนิยมผูกขาดและสามานย์ด้วยประการทั้งปวง

ก็เหมือนกับสังคมเสรีประชาธิปไตยถูกจี้หลัง (Blackmailed) ให้อยู่กับที่ ถ้าไม่ยอมทนๆ กับทหารไป ก็ต้องไปเผชิญหน้ากับการคุกคามของระบอบทักษิณ / ธนาธร

โดยเฉพาะเมื่อทหารมาเล่นการเมืองแล้ว แทนที่จะแสดงอานุภาพใหญ่โต น่าเกรงขามเพราะรู้ๆ ว่ามีภารกิจต้องยันระบอบทักษิณแต่ก็ไม่เห็นจะใช้อำนาจอะไรให้เป็นเรื่องเป็นราวกับเรื่องนี้ เอาแต่ยันพอให้อยู่กันได้ ไม่ปราบให้เรียบร้อยเสียที แถมใช้กันแต่ละที ก็ใช้กับแต่ประชาชน เอาแต่ใช้พระเดช ไม่มีพระคุณไม่สร้างบารมี ประชาชนเขาก็เหนื่อยหน่ายกับการใช้อำนาจไม่เข้าเรื่องเข้าราว ทนๆ กันไป

เท่านั้นยังไม่พอ ในวันนี้ ผู้นำเหล่าทัพต่างดาหน้ากันออกมาพร้อมกับเปล่งเสียงว่า สนับสนุนรัฐบาลประยุทธ์ แล้วใกล้กันก่อนนั้น ฝ่ายทหารก็ออกมาเตือนสติประชาชนว่ามีองค์กร กอ.รมน. (กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร) อีกด้วย เสมือนมากำชับความน่าเกรงขาม เสมือนการข่มขู่ประชาชนพลเมืองให้ยำเกรง จงอย่าได้หือเป็นอันขาด

ก็น่าแปลกใจที่สมัยยุครัฐบาลพลเรือน เช่นรัฐบาลอภิสิทธิ์ กลับไม่ได้เห็นแม่ทัพนายกองคนไหน ออกมาส่งเสริมสนับสนุน แถมยังออกลีลายึกยัก ถ่วงเวลา ถ่วงการปฏิบัติหน้าที่ในการรับคำสั่งไปดูแลบ้านเมืองให้สงบเรียบร้อยอีกเสียด้วย

ในสมัยนั้น เวทีประชาคมอาเซียนถูกล้มไม่เป็นท่า ท้องถนนลุกเป็นไฟ ประชาชนอกสั่นขวัญหาย ชายแดนไทย-เขมร ก็มีเรื่องราวเขมรรังแกไทย การรักษาความมั่นคงชายแดนก็ไม่ปะติดปะต่อ เขมรไม่เกรงอกเกรงใจไทย (รัฐบาล) เพราะเขามองว่าฝ่ายรัฐบาลพลเรือนคุมทหารไม่ได้จริง และเอาเข้าจริง ทหารในช่วงนั้นก็ไม่ตอบสนองต่อนโยบายของรัฐบาลแบบทุกวันนี้

ก็เลยเกิดคำถามว่า ในอนาคต หากมีรัฐบาลพลเรือนขึ้นมาบริหารประเทศไทย แล้วฝ่ายแม่ทัพนายกองจะออกมาเชียร์รัฐบาลแบบนี้หรือไม่ หรือจะตั้งเชิง ทำตัวเป็นรัฐซ้อนรัฐกันต่อไปแบบในอดีต

ส่วน รัฐบาลมาอย่างไร ในวันนี้เลือกไม่ได้แล้ว ก็คงต้องกัดฟันว่าไม่ใช่ประเด็นสำคัญต่อไป แต่มันเป็นเรื่องที่ว่า เมื่อมาเป็นรัฐบาลแล้ว ก็ต้องเป็นรัฐบาลของประชาชน ต้องเดินหน้ารับใช้ประชาชน อุทิศใจกายให้กับประชาชนอย่างเต็มที่หรือไม่ ก็คงขอบอกว่า สร้างความดี สร้างความน่ารักจะดีกว่า และกำชับแม่ทัพนายกองให้ปกป้องชาติขยายกิจการพลเรือนช่วยเหลือประชาชน ไม่ใช่คำนึงถึงอดีตเจ้านายที่เป็นท่านรัฐมนตรีต่างๆ กัน

หากไม่แล้ว ประชาชนก็คงถูกตอกย้ำให้คิดว่า ทำทุกอย่างเพื่อแค่ให้ได้อำนาจก็พอเพลินกับอำนาจวาสนาก็พอแล้ว ส่วนประชาชนมีหน้าที่รับฟัง รับคำสั่ง รับความเกรงกลัวเท่านั้น ซึ่งมันแย่กว่าการตกอยู่ในอาณัตินักการเมืองสามานย์เสียอีก