หายนะที่เกิดจากแนวคิดนักการเมืองกลุ่มหนึ่งที่ปลุกปั่นยุยงให้เยาวชนนิสิตนักศึกษาออกมาเคลื่อนไหวสร้างความวุ่นวายก่อความรุนแรง เผาทรัพย์สินทางราชการ กำลังแผ่กระจายไปยังองค์กรต่างๆด้วยความรู้ไม่จริงด้วยเฟคนิวส์ที่ออกมามากขึ้นทางโซเชียลเนตเวิร์ก

บางเรื่องอ่านพอขำขันได้ แต่บางเรื่องเหมือนจะเป็นเรื่องขำขันของคนเขลาที่หิวแสง แต่มันแฝงไว้ด้วยมหันตภัยด้วยหายนะของสังคมไทยทีเดียว

อย่างกรณีการจัดทำป้ายไวนิลของพระสมุห์อนันต์ เจ้าอาวาสวัดมณฑป เขตตลิ่งชัน ที่ว่า “ไม่รับศพตำรวจ” ด้วยเพียงหวังสะท้อนแนวความคิดต่อต้านการใช้กำลังในการสลายม็อบของเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพื่อให้เกิดจิตใต้สำนึกในยามที่ต้องปฏิบัติหน้าที่ แน่นอน ไม่คิดมากเรื่องนี้ก็ดูจะเป็นเรื่องเฮฮาดูผู้กระทำเป็นตัวตลกหิวแสงของสมณเพศที่ถือศีล227 ข้อไม่สมควรยุ่งเกี่ยวกับทางโลก

แม้พระสมุห์อนันต์จะอธิบายว่าเป็นการบ่งบอกถึงการทำงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ที่ออกมากระทำการตอบโต้โดยใช้อาวุธกับกลุ่มผู้ชุมนุมซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่สมควร โดยเฉพาะตำรวจชั้นผู้ใหญ่ หรือ ผู้นำ เช่น ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ ควรที่จะออกมารับฟังข้อเรียกร้องของเด็กๆ ในยุคสมัยนี้ที่ออกมาแสดงความเห็นต่างถึงข้อกฎหมายอาญา มาตรา 112 ที่พระสมุห์อนันต์เห็นว่าต้องสมควรยกเลิก

แต่ต้องไม่ลืมปฏิสัมพันธ์ของสังคมไทยระหว่างวัด บ้าน โรงเรียน ที่มีมาแต่อดีตกาล ต้องไม่ลืมว่าพระสงฆ์องค์เจ้านี่แหละกระบอกเสียงที่ดีที่ชาวบ้านศรัทธาให้ความเคารพเชื่อมั่นมากที่สุด ย้อนกลับไปในช่วงเทศกาลหาเสียงเลือกตั้ง จะเห็นว่าหัวบันไดกุฎิเจ้าอาวาสแต่ละแห่งแทบจะไม่แห้งเลยทีเดียว ประดาลิ่วล้อนักการเมือง หัวคะแนนต่างไปขอความร่วมมือขอการสนับสนุนทั้งนั้น

สังคมไทยเคารพศรัทธาบุรุษเพศที่ครองผ้าเหลืองอยู่ใต้ร่มกาสาวพัสตร์แทบทั้งนั้นไม่ว่าสงฆ์นั้นจะเป็นอลัชชีนักบวชนอกรีตหรือจะสำเร็จอรหันต์หรือไม่ก็ตาม ดูอย่าง “พระธัมมชโย”เจ้าสำนักวัดพระธรรมกายที่ล่องหนในฐานะผู้ต้องหายังปรากฏญาติโยมพุทธศาสนิกชนอุบาสกอุบาสิกาให้ความศรัทธาเลื่อมใสมากมาย สามารถเสียสละตนปกป้องได้

กรณีของพระสมุห์อนันต์นั้น แม้ยังไม่ปรากฏว่าเป็นบรรพชิตที่ชาวบ้านให้ความเคารพศรัทธามากมายเช่น “พระธัมมชโย” หรืออย่าง “พระมหาสมปอง, พระมหาไพรวัลย์”ก็ตามที แต่ความรู้ งูๆ ปลาๆ ความไม่รู้จริงความเชื่อในข้อมูลเท็จที่เสพจากสื่อใดสื่อหนึ่งของ “พระสมุห์อนันต์” หากไปเทศนาสั่งสอนญาติโยมจะทำให้สังคมไทยรับข้อมูลและหลงเชื่อศรัทธาในข้อมูลผิดๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกฎหมายอาญามาตรา 112 ที่เป็นข้อถกเถียงของสังคมไทยในเวลานี้

เราห่วงเปลวไฟที่ลุกโชนในขณะนี้แม้จะไม่มีโหมกระพือจนเกิดความรุนแรงได้หาก “สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ” องค์กรธุรการของสงฆ์ที่เจ้าหน้าที่ของรัฐบริหารดูแลนิ่งดูดาย เพียงเพราะบรรพชิตที่อวดภูมิความรู้เป็นพระสงฆ์เล็กๆ ที่ไม่ได้มีอิทธิพลต่อสังคมไทยนัก

ตลอดเวลาที่ผ่านมา นอกจากเรื่องทุจริตคอร์รัปชั่นที่เกิดจากเจ้าหน้าที่รัฐในสำนักงานพระพุทธศาสนาฯแล้ว เรายังไม่เห็นองค์กรนี้ทำในสิ่งที่มีคุณค่าและเกิดประโยชน์ต่อสังคมโดยรวมเท่าใดนัก อย่างน้อยในโรงเรียนพระปริยัติธรรมสมควรที่จะนำความรู้รอบตัวที่เป็นปัญหาของสังคมไทยไปสอดแทรกให้ความรู้แก่หมู่สงฆ์เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้อง จักได้ไม่เกิดกรณีเช่น “พระสมุห์อนันต์” อีก

ตัดไฟแต่ต้นลม เพื่อสังคมพัฒนาก้าวหน้าเจริญรุ่งเรืองทุกฝ่าย