แมลงในโลกนี้มีมากมาย น่าจะมีกว่าสองแสนสายพันธุ์ให้จดจำอย่างยั้วเยี้ย โดยแมลงในโลกนี้มีทั้ง “ที่กินได้”และชนิด “ที่กินไม่ได้” เพราะอุดมด้วยพิษร้ายสุดอันตรายต่อมนุษย์

แน่นอนอยู่แล้ว “ชนิดที่กินได้” จะถูกมนุษย์ตั้งฟาร์มเพาะเลี้ยงนำไปขายเอากำไรอย่างเท่ๆ เช่น แมงดา จิ้งหรีด และตั๊กแตน เป็นต้น

ที่น่าแปลกใจ “แมงโม้” ทั้งหลายซึ่งเป็นแมลงที่ไม่มีใครกินได้ แต่กลับถูกผู้คนทุกสัญชาติ ต่างขยัน“ตั้งฟาร์มเพาะแมงโม้ขายกันอย่างกระหน่ำ”

โดยเฉพาะนักการเมืองไทย ทั้งระดับปัจเจกบุคคลระดับกลุ่ม ระดับพรรค ต่างตั้งฟาร์มเพาะ “แมงโม้”แข่งกันอย่างหลุดโลก

“ยิ่งใกล้ฤดูเลือกตั้ง” ขาใหญ่ทั้งหลายที่มีเป้าหมายเป็นนายพรานไพรเข้าลุยป่าทึบแห่งการเมืองเพื่อไล่ล่าขุมทรัพย์แห่งอำนาจ ก็จะ “อวดความเจ๋ง”เพาะพันธุ์แมงโม้มาขายประชาชนได้ “ถูกใจกว่ากัน”

ดูให้ดีๆ “วันนี้ฤดูเลือกตั้งระดับประเทศยังมาไม่ถึง” แต่นักการเมืองที่เป็น “นักเลือกตั้งมืออาชีพ” ต่าง “เฮโลกับฟาร์มแมงโม้” กันอย่าง “บะละฮึ่ม”

จากนั้น ก็นำ “แมงโม้” ที่เพาะพันธุ์ได้ “นำออกขายแก่ประชาชนทุกภาค ทุกจังหวัด ทุกอำเภอและทุกหมู่บ้านกันจ้าละหวั่น” และเต็มไปด้วยความ“คึกคัก” เป็นอย่างยิ่ง

วันนี้ “พี่น้องสามป. ผู้ร่วมสาบานใต้ต้นดอกท้อ” จึงกลายเป็น “พ่อค้าออกเดินทางขายแมงโม้ที่สุดขยัน”

นักเลือกตั้ง “ค่ายพระแม่ธรณีบีบมวยผม”ต่างก็เป็น “เซลส์แมนขายแมงโม้ยึดเอาตลาดภาคใต้เป็นศูนย์กลาง แล้วกระจายขายไปทั่วภาคอย่างคึกคัก”

“ในขณะที่พรรคสายสีเขียว ก็ยึดเอาตลาดบุรีรัมย์เป็นตลาดนัดขายแมงโม้ขนาดใหญ่ของอีสาน”

ที่มาแปลกกว่าใคร “ท่านโทนี่บ้านไกล” ซึ่งประกาศมายาวนานว่า “จะเลิกเล่นการเมือง” แต่กลับตั้งฟาร์มแมงโม้ขนาดใหญ่ที่ดูไบ เพื่อจะส่งเข้ามาขายในประเทศไทยอย่างสุดมัน

สำหรับพรรคการเมืองขนาดจิ๋ว ที่มีฟาร์มแมงโม้ขนาดกระเปี๊ยกเล็ก และทำท่าจะซื้อขายแมงโม้ในตลาดสู้ฟาร์มขนาดใหญ่ไม่ได้

เกือบจะทุกฟาร์มเล็ก จึงคิดจะไป “ร่วมทุน”กับฟาร์มแมงโม้ใหญ่ อย่างพรรคพลังประชารัฐ ประชาธิปัตย์และภูมิใจไทย เพื่อ “หนีตาย” การแข่งขันซื้อขายแมงโม้

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม