ตอนต้นเดือนกรกฎาคม พ.ศ.2493 ได้เกิดการสู้รบกันขึ้นในคาบสมุทรเกาหลีระหว่างเกาหลีเหนือซึ่งสนับสนุนโดยฝ่ายคอมมิวนิสต์ กับเกาหลีใต้ที่สนับสนุนโดยสหรัฐอเมริกา ในที่สุดฝ่ายสหรัฐอเมริกาสามารถไปดึงเอาองค์การสหประชาชาติเข้ามาสนับสนุนได้ ดังนั้นเรื่องจึงมาถึงประเทศไทยซึ่งเป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติด้วยประเทศหนึ่ง จึงปรากฏว่าในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2493 รัฐบาลไทยภายใต้การนำของนายกรัฐมนตรี จอมพลป. พิบูลสงคราม ได้นำเรื่องเข้าสภาผู้แทนราษฎร ดังที่ ประเสริฐ ปัทมะสุคนธ์ บันทึกเอาไว้ว่า

“องค์การสหประชาชาติได้พิจารณาเรื่องนี้ โดยคณะมนตรีความมั่นคงได้มีคำสั่งว่า การที่เกาหลีเหนือได้ทำการโจมตีเกาหลีใต้นั้น เป็นการทำลายสันติภาพ ได้เรียกร้องให้เกาหลีเหนือ
หยุดยิง และให้ถอยกำลังทหารกลับไปที่เส้นขนานที่ 38 โดยพลัน แต่เกาหลีเหนือไม่ปฏิบัติตาม ดังนั้น เลขาธิการองค์การสหประชาชาติได้แจ้งให้สมาชิกองค์การทราบ และได้ถามมาด้วยว่ารัฐบาลไทยอยู่ในฐานะที่ช่วยเหลือเกาหลีอย่างใดได้บ้าง”

ประเสริฐ ปัทมะสุคนธ์ ยังได้บันทึกไว้อีกว่านายกรัฐมนตรีได้ชี้แจงเพิ่มเติมอีกว่า

“รัฐบาลเห็นสมควรจะสนับสนุนมติของคณะมนตรีความมั่นคงอย่างหนักแน่น และพร้อมจะสนับสนุนการกระทำใดๆ ซึ่งสหประชาชาติเห็นสมควร และยินดีให้ความช่วยเหลือสงครามเกาหลีเท่าที่สามารถกระทำได้โดยที่ประเทศไทยเป็นประเทศกสิกรรมก็ยินดีให้ความช่วยเหลือในทางอาหาร เช่น ข้าวเป็นต้น ถ้าเกาหลีต้องการ ตลอดจนการส่งกำลังทหารไปร่วมในเมื่อเกาหลีใต้ถูกรุกราน”

เนื้อความตอนสุดท้ายนั่นเองมีความสำคัญมาก แสดงว่าพร้อมจะส่งกำลังทหารไปร่วมรบ ต่อมารัฐบาลได้นำเรื่องนี้เข้าสภาฯ โดยนำเข้าวุฒิสภาด้วย สภาทั้งสองจึงรับทราบ ในวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2493 มีการประชุมร่วมกันของรัฐสภา รัฐบาลได้นำเรื่องสงครามเกาหลีเข้าที่ประชุมรัฐสภาอีก อ้างความเห็นของสภาความมั่นคงไทยว่ารัฐบาลควรส่งกองกำลังทหารไปช่วยรบ ในครั้งนี้ได้มีการอภิปรายกันพอสมควร ทางฝ่ายรัฐบาลนอกจากนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีกลาโหมแล้ว สมาชิกสภาทั้งฝ่ายรัฐบาลและฝ่ายค้านหลายคนก็ร่วมอภิปราย ฝ่ายรัฐบาลนั้นมีความเห็นว่าไทยเป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติ และเมื่อคณะมนตรีความมั่นคงขององค์การสหประชาชาติเรียกร้องให้สมาชิกช่วยกัน การที่เราเป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติจึงต้องร่วมรับผิดชอบในสันติภาพโลก ไม่ใช่เพียงแต่จะรับประโยชน์โดยไม่ร่วมทำหน้าที่ ทั้งยังอ้างว่าสงครามเกาหลีเป็นการขยายตัวของลัทธิคอมมิวนิสต์ ดังนั้น ถ้าไม่ไปสกัดกั้นในวันนี้ก็ไม่แน่ว่าในวันหน้าภัยนี้จะมาถึงประเทศไทย

แต่ที่อภิปรายคัดค้าน ก็ให้เหตุผลว่าถ้าไทยเข้าไปร่วมในสงครามนี้ อาจจะนำความเสี่ยงมาสู่ประเทศได้ บ้างก็มีความเห็นว่าทหารไทยไม่ควรจะต้องเสี่ยงชีวิตในดินแดนที่ไม่เกี่ยวกับความปลอดภัยของไทย และเราต้องระมัดระวังไม่ให้ถูกมองว่าไปเลือกข้างในสงครามเย็นซึ่งอาจมีผลเสียมากกว่าผลได้ต่อประเทศไทย

ในที่สุดก็มีการลงมติและสภาผู้แทนราษฎรก็มีมติเห็นชอบให้รัฐบาลส่งทหารไทยไปช่วยองค์การสหประชาชาติในสงครามเกาหลี ต่อมาในวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2493 ไทยได้ส่งกองกำลังทหารเรือและทหารอากาศไปร่วมสงครามเกาหลีนับเป็นครั้งแรกที่รัฐบาลไทยได้มาขอต่อรัฐสภาที่จะส่งทหารไทยออกไปรบนอกประเทศ และที่น่าสังเกตก็คือสงครามเกาหลีที่เริ่มต้นมาตั้งแต่ค.ศ. 1951 นั้นยังคงมีสถานะสงครามอยู่จนวันนี้ ก็ยังไม่มีข้อตกลงสันติภาพ และทหารไทยก็ยังมีส่วนไปประจำอยู่ที่เกาหลีใต้ซึ่งในวันนี้น่าจะมีจำนวนไม่กี่คนแล้ว และก็ไม่ได้อยู่ที่ส่วนหน้าในการสู้รบแต่อย่างใด และยังเป็นที่เข้าใจว่าไม่ใช่เพียงแต่ทหารไทยเท่านั้นน่าจะมีทหารของประเทศอื่นที่เป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติส่งไปร่วมรบในสงครามเกาหลีด้วย

นรนิติ เศรษฐบุตร