คอการเมืองโดยทั่วไป และผู้ฝักใฝ่ในอุดมการณ์ประชาธิปไตยเป็นการเฉพาะในสังคมไทย คงจะรู้สึกแปลกใจ และสลดใจที่บัดนี้มีพรรคการเมืองจำนวนหนึ่งได้ประกาศจุดยืนออกมาอย่างแน่ชัดว่า ต้องการจะมีชีวิตอยู่กับรัฐธรรมนูญฉบับปี 2560ต่อไป และไม่ต้องการให้มีรัฐธรรมนูญฉบับใหม่แต่อย่างใดซึ่งเป็นการบ่งบอกว่า บรรดาพรรคการเมืองเหล่านี้ยังอยู่ในเงาและการครอบงำทางความคิดคณะรักษาความสงบแห่งชาติ-คสช. ที่เป็นผู้กำกับดำเนินการให้มีการขีดเขียนยกร่างรัฐธรรมนูญ และต่อมาได้ผ่านการลงประชามติด้วยคะแนนเสียงข้างมากที่ไม่มากนักเมื่อเทียบกับคะแนนเสียงคัดค้าน เพราะรัฐธรรมนูญฉบับปี 2560 เป็นรัฐธรรมนูญที่กำหนดให้โครงสร้างและสาระเนื้อหาของการเมืองการปกครองของไทยไม่เป็นสังคมประชาธิปไตยแบบเต็มใบ อาทิ การได้มาซึ่งวุฒิสภาที่ไม่ได้ยึดโยงกับประชาชนพลเมืองไทยการมีคณะกรรมการยุทธศาสตร์แห่งชาติที่มิได้มาจากประชาชนพลเมือง แถมยังมีอำนาจหน้าที่ที่อยู่เหนือรัฐสภา และคณะรัฐบาลที่มาจากประชาชนพลเมือง ถือเป็นการจำกัดจำเขี่ยสิทธิและหน้าที่พลเมือง

อีกทั้งก็มิได้มีการเสริมสร้างการกระจายอำนาจและการมีส่วนร่วมของประชาชนพลเมือง ทั้งที่เป็นเจ้าของประเทศและอำนาจอธิปไตย ดังจะเห็นได้จากการที่ชาวกรุงเทพฯ เท่านั้นที่สามารถลงคะแนนเลือกตั้งผู้ว่าการกรุงเทพมหานครได้ ในขณะที่ชาวไทยในอีก 76 จังหวัดกลับไม่สามารถลงคะแนนเลือกตั้งผู้ว่าราชการจังหวัดของตนได้นอกจากนั้น โครงสร้างการบริหารจัดการบ้านเมืองในแต่ละจังหวัดก็ดูอิหลักอิเหลื่อ กล่าวคือผู้ว่าราชการมาจากข้าราชการประจำ แต่นายก อบจ. มาจากประชาชน เสมือนว่าผู้ปกครองจังหวัดเป็นนกสองหัว มากันคนละทิศแล้วก็ไปกันคนละทาง

นอกจากนั้นประเด็นที่บ่งบอกความไม่เป็นประชาธิปไตย และการตัดประชาชนพลเมืองออกจากการมีส่วนร่วมก็คือ กฎเกณฑ์กติกาว่าด้วยการให้แต่ละพรรคการเมืองสามารถเสนอชื่อผู้เข้าชิงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีได้พรรคละ 3 คน เป็นสิทธิหน้าที่ของผู้บริหารพรรคการเมืองโดยไม่ต้องมีการปรึกษาหารือ หรือยึดโยงกับประชาชนพลเมืองแต่อย่างใดทั้งสิ้น อีกทั้งผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีนั้นก็จะเป็นใครก็ได้ แม้กระทั่งบุคคลที่ไม่เคยมีประสบการณ์การทำงานแต่อย่างใด ซึ่งที่ผ่านมา หลายๆ คนที่อยู่ในรายชื่อก็ไม่เคยแม้แต่จะแสดงความสนอกสนใจในเรื่องความเป็นไปในสังคมมาก่อนแต่อย่างใดทั้งสิ้น ไม่เคยมีจิตสำนึกและความนึกคิดใดๆ ที่บ่งบอกซึ่งความผูกพันและความห่วงใยต่อความเป็นไปของบ้านเมือง กล่าวได้ว่า บุคคลเหล่านี้มาด้วยเส้นทางของการเป็นวงศาคณาญาติและผู้ทรงอิทธิพล เป็นเส้นทางพิเศษบ่งบอกซึ่งความเป็นอภิสิทธิ์ชน แต่ได้รับการเสนอชื่อให้มานำพาบ้านเมือง เป็นการดูถูกดูแคลนสติปัญญาและศักดิ์ศรีแห่งความเป็นพลเมืองของปวงชนชาวไทย

ในรูปการณ์นี้ราชอาณาจักรไทยจะคงอยู่กับรัฐธรรมนูญฉบับปี 2560 ต่อไปไม่ได้ เพราะเหนี่ยวรั้งความเจริญก้าวหน้าของความเป็นสังคมประชาธิปไตย และทำให้สังคมประชาธิปไตยของราชอาณาจักรไทยมีความถดถอย มีการเลือกปฏิบัติ และมีความเหลื่อมล้ำ ไม่ยุติธรรม

ฉะนั้นราชอาณาจักรไทยจึงจำเป็นที่จะต้องมีรัฐธรรมนูญที่จะวางโครงสร้าง และสาระเนื้อหา เพื่อให้ราชอาณาจักรไทยมีความเป็นประชาธิปไตยแบบสากลหรือสมบูรณ์แบบ เพื่อราชอาณาจักรไทยจะได้ก้าวไปข้างหน้าได้บนพื้นฐานของความยุติธรรม ความทัดเทียม และความเป็นเจ้าของอำนาจของปวงชนชาวไทยอย่างแท้จริง

การที่มีพรรคการเมืองส่วนหนึ่งได้ประกาศตนว่า ยังมีความประสงค์ที่จะใช้ชีวิตอยู่กับรัฐธรรมนูญฉบับปี 2560 ที่ไม่มีความเป็นประชาธิปไตยอย่างแท้จริง ก็อาจจะกล่าวได้ว่า บรรดาพรรค
การเมืองเหล่านี้เป็นพวกอำนาจนิยม และเป็นพวกอภิสิทธิ์ชน ที่ใช้คำว่า “ประชาธิปไตย”เพียงเพื่อจะได้มีตำแหน่งหน้าที่ทางการบ้านการเมืองเท่านั้น

เรียกได้ว่า แสนจะจอมปลอมเป็นอย่างยิ่ง

กษิต ภิรมย์

kasitfb@gmail.com