ในขณะที่โลกกำลังเผชิญกับวิกฤตซัพพลายเชนขาดแคลนและต้นทุนพลังงานพุ่งสูงทะลุเพดานสิ่งที่รัฐบาลไทยชุดนี้เลือกทำกลับไม่ใช่การ“ดับไฟที่ต้นลม” แต่คือการ “สาดน้ำมันเข้ากองเพลิง” เพียงเพื่อรักษาคะแนนนิยมที่กำลังร่วงกราว โดยไม่สนว่าสิ่งที่เหลือทิ้งไว้จะเป็นเถ้าถ่านที่ประชาชนต้องรับผิดชอบไปชั่วลูกชั่วหลาน

1. ตรรกะวิบัติ: กระตุ้นอุปสงค์ในวันที่สินค้าขาดแคลน

ความหน้ามืดตามัว สะท้อนผ่านนโยบายแจกเงินให้คนไปช้อปปิ้งถึง 60%ของราคาสินค้า นี่คือยาพิษที่เคลือบน้ำตาลอย่างชัดเจน ในสภาวะที่วัสดุการผลิตขาดแคลนและต้นทุนสูงลิ่วการที่รัฐไปหนุนให้คนแห่กันซื้อสินค้า (เพราะจ่ายเองแค่40%) ยิ่งเป็นการกระแทกแรงกดดันฝั่งดีมานด์ให้พุ่งสูงขึ้น ผลลัพธ์ที่ตามมาคือ“ภาวะเงินเฟ้อที่ควบคุมได้ยาก” เมื่อความต้องการมีมากกว่าของที่มีอยู่ ราคาสินค้าก็ยิ่งทะยานฟ้า

นี่คือการแก้ปัญหาที่ฉลาดที่สุดแล้วหรือ เพราะนอกจากจะไม่ช่วยลดค่าครองชีพจริงแล้ว ยังเป็นการซ้ำเติมให้การผลิตชะงักงัน ผู้ผลิตหาวัตถุดิบไม่ได้ได้ก็มีราคาแพง แต่กลับถูกกดดันด้วยแรงซื้อที่บวมโต

2. บริหารแบบ “เหยียบคันเร่งแทนที่จะแตะเบรก”: ทำไมไม่ลดต้นทุน?

รัฐบาลเลือกทางที่ดูเท่ในการแจกเงินแต่กลับเมินเฉยต่อการแก้ไขที่โครงสร้างต้นทุน:

• ภาษีสรรพสามิต: รัฐยังคงกระหายสูบเงินจากประชาชน ขูดรีดภาษีสรรพสามิตน้ำมันและอื่นๆ รวมๆ กว่า 7 บาทต่อลิตร

• ค่าการกลั่น: ปล่อยให้กลุ่มทุนโรงกลั่นเอาเปรียบประชาชนได้สูงมากกว่า10 บาทต่อลิตร

หากรัฐบาลมีความกล้าหาญทางจริยธรรมเพียงพอ การลดภาษีและคุมค่าการกลั่นจะช่วยลดต้นทุนสินค้าทั้งกระดานโดยไม่ต้องกู้เงินมาแจกสักบาทเดียว แต่รัฐบาลกลับเลือกกู้เงินมาแจกให้ประชาชนตั้งวง “เลี้ยงฉลอง” บนความหายนะ เพื่อให้กลุ่มทุนใหญ่ที่มีสินค้าในมือมากกว่ารายย่อยได้รับกำไรไปเต็มๆ

3. “วินัยการคลัง” หรือ“การเล่นกลบัญชี”?

การอ้างว่าหนี้สาธารณะยังอยู่ที่69% ไม่เกินเพดาน 70% แล้วยังกู้เงินได้อีกในอนาคตคือการ “ตบตาประชาชน” ด้วยตัวเลขที่บิดเบี้ยว รัฐบาลกำลังอาศัยความ “บวม” ของ GDP จากเงินเฟ้อมาเป็นเกราะป้องกัน:

• เมื่อราคาสินค้าแพงขึ้น (เงินเฟ้อ) ตัวเลข GDP ในเชิงมูลค่าก็สูงขึ้นตามทั้งที่ปริมาณการผลิตจริงอาจจะโตเพียงเล็กน้อย

• พอ GDP บวมขึ้น สัดส่วนหนี้ต่อ GDP ก็ดูเหมือนจะลดลงหรือคงที่ทั้งที่ภาระหนี้ก้อนโตนั้นคือของจริง

นี่คือการหลอกตัวเองและหลอกชาวบ้าน เป็นภาพลวงตาทางการคลังที่ไร้ซึ่งความรับผิดชอบ

4. ตัวอย่างที่ดี? : รัฐบาลหนี้ท่วม สอนประชาชนกู้มาบริโภค

วินัยการคลังที่แท้จริงคือ “กู้มาเพื่อผลิต” ที่จะได้ผลตอบแทนงอกเงยใช้หนี้เงินกู้ได้ ไม่ใช่กู้มาเพื่อแจกจ่ายกินใช้ไปวันๆ ปัจจุบันประเทศไทยแบกหนี้ใกล้เต็มเพดาน และเราต้องเจียดงบประมาณไปจ่ายดอกเบี้ยสูงกว่า 12% ของรายรับของรัฐบาลที่หาได้

ปัญหาหนี้ครัวเรือนของไทยอยู่ในระดับสูงมาก จนหน้ากังวลใจทั้งต่อตัวรัฐบาลเองและต่อผู้รู้ในอารยประเทศ

พฤติกรรมของรัฐบาลครั้งนี้คือตัวอย่างที่เลวร้ายที่สุด ที่ส่งผลต่อปัญหาหนี้ครัวเรือน รัฐบาลกำลังทำตัวเป็น “หัวหน้าครอบครัวที่ไม่คิด” กู้เงินเพิ่มมาจัดปาร์ตี้ขณะที่บ้านกำลังถูกยึด ทำให้ประชาชนเสพติดการกู้เพื่อบริโภคตามแบบอย่างรัฐบาล

บทสรุป: ถึงเวลาตื่นรู้ก่อนล่มสลาย

คำอ้างที่ว่า “สัญญาแล้วต้องทำ”ในวันที่บริบทโลกเปลี่ยนไป คือการยึดติดที่เห็นแก่ตัวและเห็นแก่ประโยชน์ของพรรคพวกมากกว่าความรอดของชาติ หากผู้บริหารประเทศแยกแยะไม่ออกระหว่าง “การกระตุ้นเศรษฐกิจ” กับ “การทำลายระบบการคลัง”ก็ถึงเวลาที่ประชาชนต้องส่งเสียงถามดังๆ ว่า...

“เราจะปล่อยให้คน…(ฉลาด) ที่ถือกระเป๋าตังค์ของเรา กู้เงินมาเผาทิ้งเพื่อซื้อคำชมเพียงชั่วคราวไปถึงเมื่อไหร่?”

หยุดใช้ตัวเลขทางบัญชีมาฟอกขาวความล้มเหลว แล้วกลับมาแก้ปัญหาที่ “ต้นทุนการผลิต” ก่อนที่ประเทศไทยจะกลายเป็นประเทศที่หนี้ล้นพ้นตัวแต่คนในชาติไม่มีแม้แต่อาหารจะกิน!

รองศาสตราจารย์

ดร.เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง