มีจริงหรือ คนที่ไร้ญาติและขาดมิตร?

แล้วจะมีความสุขได้หรือ ในเมื่อใครๆ ก็ชอบพูดว่า คนที่จะมีความสุขได้นั้นต้องมีมิตรหรือมีครอบครัว

มีจริงครับ คนที่ไร้ญาติและขาดมิตร

มีทั้งที่ไม่มีญาติมิตรจริงๆ ต่างล้มหายตายจากไปหมด เหลือแต่คนรู้จักกันหรือคนทำธุรกิจร่วมกัน

หรือเขาอาจมีญาติ-มิตร แต่เขาไม่สนิทใจที่จะคบหากัน

ผมเคยรู้จักคนบางคน เธอเป็นสตรีสูงอายุ มีการงานมีการศึกษา เคยมีสามีแต่สามีนอกใจ เธอใจเด็ดมากขอเลิกไปเลย เธอสามารถทำงานช่วยเหลือตัวเองได้มีลูกก็ไม่มาเหลียวแลแม่ เพราะลูกอยู่กับพ่อและเติบโตมีครอบครัวไป อาจจะแวะมาหาบางครั้งในยามเทศกาล แต่เธอบอกว่า “ไม่สนิทกันเลย เหมือนคนไม่รู้จักกันที่ฝืนมาพบปะพูดคุยกัน”

ในโลกของคนยุคนี้มุ่งความสุขและแสวงหาความอิสระมากๆ จะมีคนประเภทนี้มากขึ้น จะรักสันโดษอยู่ลำพัง และเคารพความคิดเห็นของตัวเองสูง

แต่เขาก็สามารถหาความสุขได้

ก่อนอื่นต้องยอมรับตัวเองในแง่ความจริงให้ได้ว่าเราเป็นคนอย่างไร เราอยากทำอะไรมากที่สุด ทำได้มากแค่ไหน และเกิดประโยชน์แก่สังคมส่วนรวมได้บ้างไหม

ถ้าลงล็อกแล้วก็ทำไปเถิด เป็นไปเถิด เป็นอย่างที่อยากเป็น และทำอย่างที่อยากทำนั่นแหละ ทำได้แค่ไหนก็แค่นั้นถือว่าเก่งมาก-ดีมากแล้ว คุณจะพบว่าเกิดความสุขได้ระดับหนึ่งทีเดียว

อย่าเปรียบเทียบกับคนอื่นในสิ่งที่อยากได้แล้วไม่ได้นะ จงมองสิ่งที่มีอยู่ เป็นอยู่ และทำได้...เท่านั้นพอแล้ว

ถ้าเปรียบเทียบแล้วจะเกิดการอิจฉา น้อยใจได้

เราสามารถมีความสุขได้ สุขในความเป็นตัวตนของตนเอง ทั้งๆ ที่รู้สึกเสมอว่า “เหมือนไร้ญาติขาดมิตร” นี่แหละ

และอย่าหวังว่าตอนเจ็บป่วยหรือใกล้ตายจะมีคนดูแลไหม

คนที่คิดได้ทำได้ระดับนี้แล้วเขาเลิกหวังสิ่งเล็กน้อยนั้นแล้วครับ ปล่อยวางได้มากแล้ว เป็นอะไรก็เป็นไป เชื่อว่าจะเป็นสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นทั้งนั้น....

ผมเชื่อคำกล่าวที่ว่า The last man in the world is not alone เพราะเขาสามารถอยู่กับตัวเขาเองได้แล้วครับ...สบายมาก