ประเทศไทยเราต้องพยายามลดช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจน ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่และซับซ้อน แต่ต้องตั้งเป้าว่าต้องทำให้ได้และเป็นไปได้ ถ้ามีการร่วมมือจากภาครัฐ เอกชน และประชาชน พร้อมทั้งมีนโยบายที่ยั่งยืนและจริงจัง แนวทางที่สำคัญได้แก่

1) การศึกษาที่มีคุณภาพและเข้าถึง

-พัฒนาโรงเรียนรัฐ ให้มีคุณภาพใกล้เคียงกับ โรงเรียนเอกชน-โดยเฉพาะโรงเรียน inter (เป็นไปได้ไหม?-ต้องพยายาม) ทำให้โรงเรียนมีคุณภาพทั้งใน กทม. เมืองใหญ่ๆ และชนบทอย่างแท้จริง พัฒนาระบบการศึกษา และคุณครูให้มีมาตรฐาน ทันสมัย

-ลดค่าใช้จ่าย เช่น อุปกรณ์ หนังสือ ค่าเดินทาง เพราะยังมีเด็กที่ควรอยู่ในระบบการศึกษาภาคบังคับ 8 แสนคนในปี 2567 ที่ไม่สามารถเข้าถึงการศึกษาเพราะความยากจน (กสศ.)

-ส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต และทักษะอาชีพ

-สร้างโอกาสให้คนจนเข้าถึงมหาวิทยาลัย หรือการศึกษาสายอาชีพ

2) การเข้าถึงบริการสุขภาพและสวัสดิการ

-ขยายสิทธิประกันสุขภาพให้ครอบคลุมและมีคุณภาพ

เพิ่มเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุ ผู้พิการ และคนยากจน

-สร้างระบบคุ้มครองทางสังคมที่ช่วยให้คนจนมี “ตาข่ายรองรับ” เวลาประสบวิกฤติ

3) การกระจายรายได้และโอกาสอย่างเป็นธรรม

-ปรับโครงสร้างภาษีให้คนรวยจ่ายมากขึ้น (ภาษีที่ดิน ภาษีมรดก ภาษีรายได้แบบก้าวหน้า)

-สนับสนุนผู้ประกอบการรายย่อย (SMEs, แม่ค้า, เกษตรกร)

-ส่งเสริมเศรษฐกิจฐานราก เช่น สหกรณ์ วิสาหกิจชุมชน

4) การสร้างงานที่มีคุณภาพและรายได้มั่นคง

-เพิ่มค่าแรงขั้นต่ำอย่างเหมาะสม

-คุ้มครองแรงงานไม่ให้ถูกเอารัดเอาเปรียบ

-ส่งเสริมงานอิสระ (freelance) และ แพลตฟอร์มออนไลน์ให้เป็นธรรม

5) การเข้าถึงแหล่งทุน

-ให้คนจนเข้าถึงสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำ โดยไม่ต้องพึ่งหนี้นอกระบบ

-สนับสนุนเงินทุนตั้งต้นสำหรับการประกอบอาชีพ

-พัฒนา digital banking ให้เข้าถึงชนบท

6) การป้องกันการผูกขาด และการคอร์รัปชั่น

ป้องกันไม่ให้กลุ่มทุนใหญ่ครอบงำ เศรษฐกิจหรือผูกขาดสินค้า

-ปรับโครงสร้างเศรษฐกิจให้มีการแข่งขันเป็นธรรม

-ปราบปรามการทุจริตในทุกระดับ

7) ส่งเสริมความเป็นธรรมทางสังคม

เคารพสิทธิ์ และศักดิ์ศรีของคนจน

ลดการเลือกปฏิบัติในด้านเชื้อชาติ ศาสนา เพศ หรือพื้นที่

-ใช้สื่อและระบบการศึกษาเพื่อปลูกฝังความเห็นอกเห็นใจและความยุติธรรม

ส่วนตัวผมมีความเห็นว่า การศึกษามีความสำคัญมากที่สุด การศึกษาที่ดี อย่างทั่วถึงทั้งประเทศ จะเป็นการสอนให้คนสามารถช่วยตนเองได้ การสร้างคนสำคัญที่สุด เพราะคนเป็นทรัพยากรที่สำคัญที่สุดของชาติ ดูตัวอย่างเช่น สิงคโปร์ ไต้หวัน เกาหลีใต้ ฯลฯ ประเทศต่างๆ เหล่านี้มีทรัพยากรอะไร เมื่อเทียบกับประเทศไทย แทบไม่มีทรัพยากรอะไรเลย แต่เขามีคนที่มีคุณภาพ มีความรู้ ขยัน มีวินัย ประหยัด อดออม ฯลฯ

เราควรมีกรรมการแห่งชาติทางด้านกำลังคน แนะให้นักเรียนเรียนอาชีพ วิชาชีพ ฯลฯ อะไร จะได้เป็นที่ต้องการของประเทศในระยะเวลาสั้น กลาง ยาว และต้องคอยปรับเสมอ ไม่ใช่เรียนอะไรก็ได้แต่จบแล้วไม่มีงานทำ เพราะสังคมไม่ต้องการ ในความเห็นของผมเรายังขาดพยาบาล อาชีวะ เป็นแสน

แล้วรัฐบาลต้องปรับให้ระบบการศึกษาทันสมัย สอนให้คิด แก้ปัญหา สอนให้ทันสมัย ตามเทคโนโลยีให้ทัน สอนให้มีการเรียนรู้ตลอดชีวิต และต้องทำให้ครูมีมาตรฐานที่ดียิ่งขึ้น เท่าเทียมกันทั้งประเทศ เป็นครูที่รู้จักวิธีการสอนที่ทันสมัย ต้องหาคนดีที่เก่งมาเรียนเป็นครู อะไรเหล่านี้เป็นต้น และมีการสร้าง กระจายโรงเรียนที่มีคุณภาพไปให้ทั่วประเทศ การมีโรงเรียนประจำที่ดีทั่วประเทศ จะได้ประหยัดการเดินทาง ค่าน้ำมัน เวลาของทุกๆ ฝ่าย รวมทั้งจะได้มีเวลาเพิ่มขึ้นสำหรับเด็กๆ ในการเล่นกีฬา ทำกิจกรรมที่สร้างสรรค์ ฯลฯ ถ้ามีโรงเรียนที่ดีอยู่ทั่วประเทศ จะช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายของข้าราชการ ประชากรเป็นอย่างมาก และจะเป็นการช่วยทำให้ข้าราชการทุกอาชีพ วิชาชีพ ยินดีที่จะอยู่ต่างจังหวัดมากยิ่งขึ้น และแบบตลอดไป โดยไม่ต้องห่วงเรื่องโรงเรียนลูก

นพ.พินิจ กุลละวณิชย์