รุ่งอรุณเดือนหนาวบนยอดดอย

Matin d’hiver sur la montagne

รุ่งอรุณที่หนาวเหน็บแห่งเดือนหนาว

บนยอดดอยสูง ลมเย็นพัดโชยมา

วันใหม่เริ่มขึ้นแล้ว

แสงสีทองเริ่มจับขอบฟ้า

ดวงอาทิตย์ยังไม่เจิดจ้า

ฉันเดินอยู่ในสวน

เห็นนกสวยบนต้นไม้

และเหนือพุ่มไม้

ดอกไม้สวยสดสีสันนานา

ในสวนผู้คนบางตา

เพราะเป็นยามเช้า

ฉันย่างก้าวไปบนพื้นดินสีดำ

ที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำค้างแห่งค่ำคืน

มองดูเมืองเบื้องล่างของดอย

ฉันเห็นแต่ม่านหมอก

ขาวดั่งหิมะ

กระจายอยู่ตามหุบเขา

เมฆหมอกลอยช้าๆ อยู่ไกลๆ

ธรรมชาติและความเดียวดายทำให้สุขใจ

๒๕๑๔/๒๕๑๕

เกร็ดประวัติ

สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี รับสั่งถึงบทกวีนี้ว่า “เขียนในราว พ.ศ. ๒๕๑๔ หรือ ๒๕๑๕ ไม่ได้จดไว้ เพราะตอนที่เขียนไม่ได้ตั้งใจให้เป็นบทกวี เขียนในรูปของความเรียงธรรมดา บรรยายทิวทัศน์บนภูพิงคราชนิเวศน์ในยามเช้า มองลงมาเห็นเมืองเชียงใหม่ เห็นแต่ม่านหมอกกระจายอยู่ตามหุบเขา ธรรมชาติงดงาม เงียบสงบ แสดงความพอใจในธรรมชาติความสุขที่อยู่คนเดียว

ความเรียงซึ่งกลายเป็นบทกวีไปแล้วนี้เขียนเลียนแบบความเรียงที่ชื่อ “เอิง ซัวร์ โดต็อน อา ปารีส์”(Un soir d’automne à Paris) ของอัลแบรต์ กามูส์(Albert Camus)”