คงจะจำกันได้ หรือคลับคล้ายคลับคลาว่า ในช่วงแรกของรัฐบาลประยุทธ์ชุดที่หนึ่ง ได้มีการสร้างวิมาน วาดฝัน ตั้งเป้าหมายที่เลอเลิศ เกี่ยวกับทิศทางอนาคตประเทศไทย ด้วยคำไทยปนอังกฤษ ดังเช่น

l เศรษฐกิจ 4.0

l เศรษฐกิจสร้างสรรค์ (Creative economy)

l เศรษฐกิจที่มีอินโนเวชั่นการประดิษฐ์คิดค้นด้านนวัตกรรม

l เมืองอัจฉริยะสมาร์ทซิตี้

l ขีดความสามารถในการแข่งขัน และการผลิตที่มีประสิทธิภาพ (Productivity)

l การเป็นศูนย์กลางการเชื่อมโยงด้านคมนาคม(Connectivity)

l การพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษในหัวเมืองสำคัญติดชายแดน

l การพัฒนาร่วมทุนเขตท่าเรือน้ำลึกและอุตสาหกรรมทรายในเมียนมา

l การลดความเหลื่อมล้ำในสังคมไม่ให้มีผู้ใดตกหล่น

อีกทั้งก็ให้ความหวังเกี่ยวกับ

l การบริหารจัดการแบบมีธรรมาภิบาล (GoodGovernance)

l การต่อต้านปราบปรามการทุจริตคอร์รัปชั่น

l การแก้ไขปัญหาความขัดแย้งด้วยการค้นหาข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การสมานฉันท์ (Reconciliation)

l การปฏิรูปกระบวนการยุติธรรม โดยเฉพาะการยกเครื่องสำนักงานตำรวจแห่งชาติ

แต่ที่สังคมได้มา กลับเป็นเพียง

l กฎหมายรัฐธรรมนูญฉบับประชาธิปไตยถอยหลังเข้าคลอง

l การเพิ่มการกระจุกตัวของอำนาจไว้ที่ส่วนกลาง

l การขยายตัวของความเหลื่อมล้ำ หรือช่องว่างของความมีความจน

l การเผชิญหน้า พร้อมชนกันทั้งในสภาและนอกสภา ระหว่างฝ่ายเอาประยุทธ์ กับฝ่ายไม่เอาประยุทธ์

จวบจนรัฐบาลประยุทธ์เข้าสู่สมัยที่สองนี้ ก็ยังคงสภาพลืมเลือนคำมั่นสัญญา หรือลืมทำการบ้านใดๆ ที่ตั้งไว้ตั้งแต่รัฐบาลประยุทธ์ชุดที่หนึ่ง

ดูแล้วก็น่าเศร้าใจ เพราะเป็นการบริหารงานแบบอยู่ไปวันๆ หนึ่ง แก้ปัญหาเฉพาะหน้า ถ้าจำต้องแก้หรือแก้แบบข้างๆ คูๆ ไม่อนาทรร้อนใจ ไม่รู้สึกไฟจี้ก้นเพราะฐานที่มั่น มั่นคงยิ่ง ยืนครบ 2 ขาทั้งกองทัพทหารและกองทัพนักการเมืองอำนาจนิยม โดยไม่รู้สึกระคายเคืองกับพวกพรรคอนาคตใหม่ เพียงมีแค่มีเสียงดังๆ กวนประสาทเล่นกันเท่านั้น

รัฐบาลก็เลยลืมการบ้านเก่าๆ ได้อย่างสบายอกสบายใจ ส่วนการบ้านใหม่ๆ ก็คิดกันไม่ออก ไม่ว่าเรื่องค่าเงินบาทแข็งกระทบการไหลเข้ามาของนักท่องเที่ยวต่างชาติ กระทบราคาสินค้าส่งออก อีกทั้งบริษัท โรงงานขนาดกลาง เล็ก ย่อย ก็ค่อยย่อยยับไปเรื่อยๆ เพราะค่าแรงสูงกว่าประเทศเพื่อนบ้าน โรงงานย้ายออกไปจากไทย อีกทั้งจีนก็ขายตัดราคาและทุ่มตลาดทุกหนแห่ง

ที่ประเทศไทยยังคงอยู่ได้ในทุกวันนี้นั้น ไม่ได้เป็นเพราะฝีมือฝ่ายรัฐบาลแต่อย่างใดทั้งสิ้น หากแต่เป็นเพราะบรรพบุรุษของเราเลือกทำเลดีตั้งประเทศที่แสนดี อุดมไปด้วยทรัพยากรต่างๆ ภูมิศาสตร์และภูมิอากาศก็ดี ถึงไม่มีรัฐบาลที่มีปัญญา มีฝีมือ มาบริหารงานแต่การท่องเที่ยว อาหารไทย การบริการด้วยใจ และความยิ้มแย้มแจ่มใสของคนไทยต่างๆ เหล่านี้ ก็ส่งผลให้ประเทศไทยก็ประคับประคองตัวเองไปได้โดยอัตโนมัติ

แต่หากจะให้ไทยจะก้าวหน้าไปอย่างโลดแล่นก็คงต้องมีรัฐบาลที่มุ่งทำการบ้านที่ค้างเอาไว้ รวมทั้งตั้งโจทย์ใหม่ๆ มาพัฒนาประเทศเท่านั้น

แต่เมื่อเราได้รัฐบาลที่ฟังไม่เป็น หูไม่ได้ยินตาไม่สนอง สมองดูทึบ จิตอ่อนไหว ก็ถือเป็นกรรม ซึ่งแวดวงวิชาการ แวดวงธุรกิจ แวดวงวิชาชีพ แม้กระทั่งสหภาพแรงงานจะมัวแต่หยุดอยู่นิ่งเฉยไม่ได้แล้ว คงต้องรวมตัวกันออกมาทำการบ้านของตัวเอง และเรียกร้องให้ฝ่ายรัฐบาลทำการบ้านที่สัญญาค้างเอาไว้กับสังคมไทย

หากรัฐบาลยังคงตีหน้ามึน ทำนิ่งเฉย ไม่ดำเนินการตามคำสัญญาให้เป็นรูปธรรม ก็คงถึงเวลาที่ประชาชนจะให้ผล “สอบตก” แก่ผู้บริหารประเทศได้เสียทีแล้ว

ซึ่งก็ต้องรอดูกันต่อไปว่า จะหน้าหนาหน้าทนงอมืองอไม้ อยู่แบบไม่ทำอะไรให้เป็นประโยชน์ต่อประเทศไทยไปได้อีกนานกันเท่าไร หรือพร้อมจะวัดความอดทนของประชาชนพลเมือง

กษิต ภิรมย์

[email protected]