ในช่วงปลายปีนั้นมีวันสำคัญที่คนไทยไม่ค่อยจะได้นึกถึงกัน นั่นก็คือ วันที่ 6 พฤศจิกายน 2310 เป็นวันแห่งการกอบกู้กรุงศรีอยุธยากลับคืนมาจากฝ่ายพม่า ในขณะที่วันที่ 28 ธันวาคม 2310 ก็เป็นวันปราบดาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์ของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช

เหตุการณ์ดังกล่าวได้ส่งผลให้ชาวไทยยืนหยัดอยู่ได้ด้วยความสง่างาม และเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในความเอกราชและความเป็นรัฐเดียวกันของชาติไทย

ฉะนั้น ในเดือนพฤศจิกายนและธันวาคมของทุกปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2310 จึงเป็นช่วงเวลาแห่งวันครบรอบเหตุการณ์กู้ชาติบ้านเมือง และความเป็นเอกราชของชาติไทย ที่ชาวไทยสมควรจารึกไว้ในความทรงจำเพื่อที่จะได้ตระหนักถึงภาระหน้าที่ ในการรักษา และร่วมกันพัฒนาชาติไทยอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยของบรรพบุรุษของไทย และฉะนั้นจะต้องไม่ทำการใดๆ ที่เป็นอุปสรรค หรือเป็นการเหนี่ยวรั้งความเจริญก้าวหน้าของประเทศไทย

ด้วยวีรกรรมดังกล่าว ชาวไทยจึงต่างระลึก และซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ และพระปรีชาสามารถของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช แม่ทัพนายกองและบรรดาทหารน้อยใหญ่ที่ได้ร่วมกันต่อสู้เพื่อเอกราชด้วยความรักชาติ รักแผ่นดิน ด้วยความหวงแหน มิให้ผู้ใดมารุกราน ย่ำยี และครอบครอง

หนึ่งในแม่ทัพ (นายทองด้วง) ผู้ร่วมรบเคียงข้างกับสมเด็จพระเจ้าตากสิน ซึ่งต่อมาก็คือพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก เป็นผู้สถาปนาราชวงศ์จักรี และชาติไทยยุครัตนโกสินทร์

จึงกล่าวได้อย่างเต็มปากว่า บรรพบุรุษผู้ร่วมกู้ชาติไทยนั้นเป็นพระมหากษัตริย์ถึง 2 พระองค์ ซึ่งบรรพบุรุษของชาติไทยเราได้เสียเลือดเนื้อเพื่อรักษาความเป็นชาติ ความเป็นเอกราชมาโดยตลอด และเมื่อชาติเพลี่ยงพล้ำก็ได้กอบกู้ชาติ ดังสมเด็จพระนเรศวรมหาราช และสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช

ในยุคกรุงรัตนโกสินทร์ กษัตริย์แห่งราชวงศ์จักรีทั้งรัชกาลที่ 3 รัชกาลที่ 4 รัชกาลที่ 5 และรัชกาลที่ 6ต่างก็ได้ดำเนินวิเทโศบายในการรักษาชาติ และความเป็นเอกราชของชาติไทยไว้ได้ แม้จะตกอยู่ภายใต้การคุกคามจากฝ่ายล่าอาณานิคมชาวยุโรป ในขณะที่ประเทศอื่นๆ ต่างทยอยกันตกเป็นเมืองขึ้น สูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง และศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์

หลังจากทรงประคับประคองชาติไทยจนผ่านพ้นลัทธิล่าอาณานิคมไปได้ ภัยคุกคามจากข้างนอกชาติก็ยังหลั่งไหลเข้ามาต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็นลัทธิอุดมการณ์การเมืองต่างๆ โดยเฉพาะลัทธิคลั่งชาติ และลัทธิคอมมิวนิสต์ ซึ่งแม้จะลำบากยากเข็ญ แต่ประเทศไทยก็ยังสามารถฟันฝ่ามาได้

แต่มาวันนี้ ในระยะ 10 กว่าปีที่ผ่านมา ภัยคุกคามร้ายแรงกลับมาจากภายในของชาติไทยเราเอง นั่นก็เพราะชาวไทยบางหมู่บางเหล่า กำลังดำเนินการทำลายชาติไทยลงด้วยมือของตนเอง โดยไม่ได้รำลึกถึงความเหนื่อยยากของบรรพบุรุษเรา ที่พยายามต่อสู้เพื่อกอบกู้และรักษาความเป็นชาติเอาไว้

การทำลายชาตินั้นมีหลายรูปแบบ ทั้งการโกงกินบ้านเมือง การหาเศษหาเลยจากของส่วนรวม การใช้อำนาจโดยมิชอบ การเล่นพรรคเล่นพวก การบิดเบือนข้อเท็จจริงเพื่อบ่อนทำลายกัน การเสริมสร้างความโกรธเกรี้ยว ดูถูกเหยียดหยามซึ่งกันและกัน ไปจนถึงการโกหกพกลมซึ่งๆ หน้า อย่างไร้ยางอาย การเล่นเอาเถิดกับกฎหมายบ้านเมือง และการละเว้นปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเคารพกฎหมายและหลักธรรม

ในช่วงวันครบรอบการกอบกู้ชาติและฟื้นฟูชาติของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ผมก็อยากขอให้พวกเราทุกคนได้ตั้งสติทบทวน รำลึกถึงสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช จะได้เลิกกระทำตนเป็นคนขาดความสำนึกในบุญคุณ ขาดความรักชาติ เพื่อที่จะได้ยุติการทำร้ายชาติ แล้วหันหน้าเข้าหากันเพื่อแก้ไขปัญหา

ในวันนี้ หากสังคมไทยจะล่มสลาย ก็คงมิใช่ฝีมือของพม่ารามัญ ของฝรั่งตาน้ำข้าว หรือข้าศึกศัตรูจากภายนอกอีกต่อไป แต่จะเกิดขึ้นได้ก็เพราะตัวคนไทยขาดความสามัคคีกันเองต่างหาก

บัดนี้ ความแตกแยกทางสังคมได้ปริออกอย่างใหญ่โต ซึ่งจะต้องได้รับการลงมือกอบกู้ชาติ ก่อนที่จะไม่มีโอกาส โดยปัญหาจะเริ่มแก้ได้ ก็ต้องอาศัยผู้นำที่ต้องรู้ตัว รู้รับผิดชอบชั่วดี กระทำตนให้เป็นแบบอย่างแสดงภาวะผู้นำ เพื่อนำสังคมออกจากปัญหาด้วยตนเอง

สิ่งแรกคือ ต้องรู้ปัญหา สิ่งที่สองคือ ต้องฟังข้อกล่าวหา ข้อเรียกร้อง และสิ่งสุดท้ายคือ การตอบด้วยเหตุด้วยผล ด้วยข้อเท็จจริง พร้อมด้วยมาตรการที่เป็นที่เข้าใจและยอมรับได้