ในขณะที่กำลังเขียนคอลัมน์นี้ แถวบ้านในรัฐอินเดียน่าระงมไปด้วยเสียงพลุเนื่องในวาระวันเกิดลุงแซม ซึ่งก็คือวันที่ 4 กรกฎาคมของทุกปี ปีนี้ตรงกันวันจันทร์และถือเป็นวันหยุดประจำชาติ โดยทั่วไปแล้วคนอเมริกันจะกินดื่มมีปาร์ตี้ปิ้งย่างกันในสวนหลังบ้าน  พอถึงช่วงกลางคืนก็จุดพลุและดอกไม้ไฟเป็นการเฉลิมฉลอง แต่ละเมืองก็จะมีขบวนพาเหรดหรือจุดพลุฉลองอย่างยิ่งใหญ่เป็นที่สนุกสนาน

                    ในวาระวันเกิดลุงแซมทั้งที เลยของดการลอกคราบลุงไว้สักหนหนึ่ง   หันมาคุยเรื่องเบาๆ กันบ้างดีกว่า  ปีนี้ลุงแซมก็อายุครบ 241 ปีแล้ว  นับวันจะยิ่งแก่กล้าอาคมและความแสบสารพัดจนชาวโลกระอา จุดเริ่มต้นอันนำไปสู่ความเป็นชาตินั้นมาจากเหตุการณ์หนึ่ง ซึ่งจะว่าไปก็ไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวหรอกที่ทำให้กลายมาเป็นชาติ แต่เหตุการณ์นี้เหมือนฟางเส้นสุดท้ายบนหลังลามากกว่า เหตุการณ์นั้นเรียกว่า บอสตัน ที ปาร์ตี้ ซึ่งไม่ได้เป็นงานเลี้ยงน้ำชางามหรูแต่อย่างใด แต่ก่อนจะเล่าถึงงานเลี้ยงน้ำชาอันแปลกประหลาดนี้คงต้องเล่าท้าวความนิดหนึ่ง ตั้งแต่ก่อนที่ชาวยุโรปจะเข้ามาแย่งชิงแผ่นดินของอินเดียนแดง

                    คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส ได้รับมอบหมายจากราชสำนักสเปนออกเดินทางสำรวจโลก โดยมีเป้าหมายคือทวีปเอเชีย แต่ไม่รู้ทำอีท่าไหนมาโผล่ทางตะวันตกของยุโรป เลยแจ็ตพอตกลายเป็นคนค้นพบทวีปอเมริกาในปี ค.ศ.1492 ไปแบบฟลุ้คๆ แล้วความซวยก็มาเยือนอินเดียนแดงเมื่อชาวยุโรปหลายชาติกรูกันเข้าไปตั้งรกรากในดินแดนใหม่แห่งนี้อย่างคับคั่งแถมยังทำสงครามกับเจ้าบ้านดั้งเดิมคืออินเดียนแดงเพื่อผลักดันให้ออกไปจากแผ่นดินเกิดเสียอีก

                    ในบรรดาชาติที่อพยพไปสู่ดินแดนใหม่นั้น พวกอังกฤษล่องเรือมากันเพียบ แถมรัฐบาลอังกฤษส่งคนในปกครองโดยเฉพาะนักโทษ และทาสผิวดำชาวแอฟริกันเข้ามาตั้งถิ่นฐานตามแนวชายฝั่งทะเลด้านตะวันออก แล้วขยายไปกินแดนที่เคยอยู่ในปกครองของชาวยุโรปชาติอื่นจนสามารถจัดตั้ง "สิบสามอาณานิคม" ของอังกฤษได้ขึ้นในปี ค.ศ.1607 - 1733 โดยที่ 13 อาณานิคมยุคแรกรุ่นประกอบไปด้วยเวอร์จิเนีย  แมรีแลนด์  คอนเนตทิคัต โรดไอแลนด์  เดลาแวร์  นิวเจอร์ซีย์  นิวยอร์ก เพนซิลวาเนีย  นิวแฮมป์เชียร์   แมสซาชูเซตส์   นอร์ทแคโรไลนา  เซาท์แคโรไลนา และจอร์เจีย

                    หลังจากตั้งเป็นสิบสามอาณานิคมแล้วก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว โดยดูจากจำนวนประชากรคือ จำนวนประชากรในสิบสามอาณานิคมจาก 2,000 คนในปี ค.ศ.1625 เพิ่มมาเป็น 2,400,000 คนในปี ค.ศ.1775  ชาวอาณานิคมยังอยุ่ภายใต้การปกครองของอังกฤษในเวลานั้น แต่พูดตรงๆก็เหมือนลูกเมียน้อยเราดีๆ นี่เอง เพราะอังกฤษไม่ค่อยจะดูดำดูดีเท่าไหร่ เรียกเก็บภาษีก็แสนแพง ซ้ำกดขี่ข่มเหงเนืองๆ จนกระทั่งเกิดสงครามระหว่างอังกฤษกับฝรั่งเศสและอินเดีย ผลปรากฎว่าถึงแม้ผู้ดีอังกฤษจะชนะ แต่หมดเงินไปมหาศาลหรือพูดภาษาชาวบ้านคือหมดตูดนั่นเอง 

                    เมื่อหมดตูดก็ต้องหันมารีดเลือดกับปู ด้วยการหันมารีดไถชาวอาณานิคมในแผ่นดินใหม่ให้มากที่สุด ใช้การออกภาษีสารพัดรวมทั้งเรียกเก็บภาษีในอัตราที่สูงขึ้นในการรีดเงินมาโปะที่เสียไปในสงคราม  ชาวอาณานิคมทั้ง 13 จึงโวยลั่นเพราะเห็นๆอยู่ว่าไม่เป็นธรรมกับพวกตนแต่อย่างใด   ฝ่ายอาณานิคมอ้างว่าในเมื่อไม่มีผู้แทนของอาณานิคมทั้ง 13 นั่งอยู่ในสภาของอังกฤษ อังกฤษก็ไม่ควรเก็บภาษีหมู่เฮาเลยแม้แต่เซนต์เดียว เพราะการกระทำที่ว่านี้ขัดต่อรัฐธรรมนูญของอังกฤษเองนะจ๊ะ

                    แต่ไม่ว่าจะโวยจะต้านอย่างไร เหล่าผู้ดีอังกฤษตรางูไม่สนใจไม่รู้ไม่ดูไม่แคร์  เพราะยังคงยืนยันถึงสิทธิ์ของรัฐบาลอังกฤษในการเก็บภาษีชาวอาณานิคมและยังคงมีการบัญญัติกฎหมายต่างๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง  ในเวลานั้นชาวอาณานิคมก็กัดฟันคำรามใส่อังกฤษและพระเจ้าจอร์จที่ 3 แล้ว แต่ฟางเส้นสุดท้ายที่นำไปสู่สงครามจริงๆคือ เหตุการณ์ที่เรียกว่างานเลี้ยงน้ำชาที่บอสตัน หรือ Boston Tea Party ในปี ค.ศ.1773 นี่แหละ

                    ก่อนหน้าที่จะเกิดเหตุการณ์อันลือลั่นนี้  รัฐบาลอังกฤษส่งเสริมให้ชาวอาณานิคมปลูกชาขายกันอย่างกว้างขวาง ต่อมาบริษัทอินเดียตะวันออกของรัฐบาลอังกฤษเกิดถังแตกขึ้นมาเพราะขายใบชาไม่ได้เลยชาวูบกันทั้งประเทศ  รัฐบาลอังกฤษจึงออกกฎหมายลดภาษีใบชา ทำให้พ่อค้าใบชาในสิบสามอาณานิคมได้รับผลกระทบอย่างหนัก จนกระทั่งในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ.1773 ชาวอาณานิคมที่บอสตันราว 100 คนปลอมตัวเป็นอินเดียนแดงแล้วบุกขึ้นเรือสินค้า 3 ลำของรัฐบาลอังกฤษ จากนั้นโยนหีบใบชาทิ้งทะเล อดคิดไม่ได้ว่าทำไมอินเดียนแดงถึงซวยขนาดนี้ ถูกปล้นแผ่นดินแล้วยังใม่วายถูกคนขาวใส่ร้ายอีกต่างหาก

                    เมื่อเจอชาวอาณานิคมลูบคม ผู้ดีอังกฤษถึงกับเต้นผาง ชะช้า..ไอ้เด็กเมื่อวานซืนบังอาจมาท้าทายอำนาจข้าได้อย่างไร ในยุคนั้นอังกฤษเกรียงไกรด้วยการมีอาณานิคมที่นั่นที่นี่ทั่วโลก ทั้งที่ประเทศเป็นเกาะขนาดเท่าแมวดิ้นตาย การแข็งข้อครั้งนี้ทำให้รัฐบาลอังกฤษส่งทหารเข้าปราบปรามโดยส่งโทมัส เกจนำทหารเข้ายึดอาวุธของฝ่ายอาณานิคมในเดือนเมษายน ค.ศ.1775 แต่ปรากฎว่าชาวบ้านร้านถิ่นลุกขึ้นมาจับปืนมีดพร้าขึ้นมาไล่อัดพวกอังกฤษอย่างสุดใจขาดดิ้น หลังจากนั้นชาวอาณานิคมก็เริ่มวางแผนการรบด้วยการจัดตั้งกองทัพภาคพื้นทวีป นำขบวนโดยจอร์จ วอชิงตัน

                    หันมามองฝั่งอังกฤษ พระเจ้าจอร์จที่ 3  แต่งตั้ง วิลเลียม โฮว์  มาปราบกบฏอาณานิคม โดยระดมทหารบกและทหารเรืออังกฤษร่วมกับทหารพันธมิตรชาติเยอรมันและอินเดียนแดงบางเผ่าในอเมริกาเป็นกองทัพขนาดประมาณมหึมาจำนวน 320,000 คน  ในขณะที่ฝ่ายอาณานิคมประกอบไปด้วยทหารของกองทัพภาคพื้นทวีป ซึ่งก็คือชาวบ้านชาวช่องทั้งหลายลุกมาจับปืนร่วมกับทหารพันธมิตรชาติฝรั่งเศส สเปน ดัตช์ และอินเดียนแดงบางเผ่า มาจัดทัพโดยมีกันทั้งหมดแค่ 156,000 คน น้อยกว่ากันอย่างเห็นได้ชัด แต่หัวใจนั้นเต็มร้อย

                    เนื่องจากรบแบบมวยวัด ฝ่ายอาณานิคมเลยกลายเป็นไก่รองบ่อนในช่วงแรก เมื่อตั้งหลักได้ก็ลุกฮือขึ่นขับไล่ทหารอังกฤษออกจากบอสตันได้  ระหว่างที่กำลังรบกันนัวเนียนี่เอง สภาภาคพื้นทวีปแต่งตั้งคณะกรรมการ 5 คน ประกอบด้วยจอห์น อดัมส์  โรเจอร์ เชอร์แมน โรเบิร์ต ลิฟวิงสตัน  เบนจามิน แฟรงคลิน  และโทมัส เจฟเฟอร์สัน จัดทำคำประกาศอิสรภาพขึ้นมา โดยเจฟเฟอร์สันร่างขึ้นแล้วส่งให้สภาภาคพื้นทวีปในวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ.1776 อีกสองวันต่อมา สมาชิกสภาภาคพื้นทวีปทั้ง 56 รายลงนามรับรอง "คำประกาศอิสรภาพสหรัฐอเมริกา" และนำไปตีพิมพ์ประกาศต่อสาธารณชน โดยมีประโยคหนึ่งในคำประกาศอิสรภาพที่ถือเป็นหัวใจสำคัญนั่นคือ

                    "We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of Happiness."

                    เราถือว่าความจริงนี้เป็นสิ่งที่ประจักษ์แจ้งอยู่ในตัวเอง นั่นคือมนุษย์ทุกคนถูกสร้างขึ้นมาอย่างเท่าเทียมกัน และพระผู้สร้างได้มอบสิทธิบางประการที่จะเพิกถอนมิได้ไว้ให้แก่มนุษย์ ในบรรดาสิทธิเหล่านั้นได้แก่ ชีวิต เสรีภาพ และการแสวงหาความสุข

                    ชาวอเมริกันจึงถือกันว่าวันที่ 4 กรกฎาคมเป็นวันชาติ โดยเริ่มต้นในฤดูร้อนของปี ค.ศ.1776 อันเป็นวันที่โธมัส เจฟเฟอร์สันประกาศ "คำประกาศอิสรภาพ" ในฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย และประเทศใหม่ได้ขนานนามเป็นครั้งแรกว่า “สหรัฐอเมริกา”