ช่วงที่กำลังมีการแต่งตั้งอับราฮัม ลินคอล์นเป็นประธานาธิบดีคนที่ 16 ในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 1861 รัฐทางใต้ 7 รัฐรวมตัวกันเป็นสมาพันธรัฐและประกาศแยกตัวออกจากสหรัฐอเมริกา นับเป็นการท้าทายอำนาจอย่างชัดเจน

                รัฐทางใต้ทั้ง 7 รัฐที่แยกตัวไป  ก็เพื่อจัดตั้งสมาพันธรัฐแห่งอเมริกา (Confederate States of America) รัฐเหล่านั้นคือ รัฐแอละบามา  รัฐฟลอริดา รัฐจอร์เจีย รัฐหลุยส์เซียน่า รัฐมิสซิสซิปปี รัฐเซาธ์แคโรไลนา และรัฐเท็กซัส มีการร่างรัฐธรรมนูญใช้ โดยเนื้อหาไม่แตกต่างไปจากรัฐธรรมนูญของรัฐบาลกลางนัก แต่มีรายละเอียดปลีกย่อยที่แตกต่างออกไปคือ ให้อิสระในการบริหารงานแต่ละรัฐ  และรับรองสิทธิในการครอบครองทาส  มิหนำซ้ำมีการแต่งตั้งประธานาธิบดีซ้อนกับรัฐบาลกลาง นั่นคือแต่งตั้งเจฟเฟอร์สัน เดวิด อดีตวุฒิสมาชิกรัฐมิสซิสซิปปี้เป็นประธานาธิบดีโดยไม่ยอมรับอำนาจรัฐบาลกลางอีกต่อไป

                วันที่ 12 เมษายน ค.ศ.1861 กองทหารของทั้งฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ปะทะกันที่ป้อมซัมเตอร์ในเมืองชารล์สตัน รัฐเซาธ์แคโรไลนา   แต่ทหารรัฐทางใต้เป็นฝ่ายชนะ ทำให้กองทัพฝ่ายเหนือต้องยอมจำนน  นับเป็นหมุดแรกที่ตอกย้ำการเกิดสงครามกลางเมือง  การรบครั้งนี้ส่งผลให้คนอเมริกันแตกออกเป็นสองฝ่าย โดยเฉพาะพลเมืองชาย  เมื่อแตกออกเป็นสองฝั่งแล้วก็เข้าร่วมกองทัพประจำรัฐหรือประจำฝ่ายที่ตนสนับสนุน เหตุการณ์นี้คือจุดเริ่มต้นของสงครามกลางเมืองแห่งอเมริกา

                รัฐบาลฝ่ายสหภาพนอกจากไม่ยอมรับสมาพันธรัฐฝ่ายใต้แล้ว ยังประกาศทันทีว่าสมาพันธรัฐฝ่ายใต้เป็นกบฎ ในขณะที่ฝ่ายใต้เองก็อ้างว่าพวกตนมีสิทธิโดยชอบธรรมในการแยกประเทศ   ฝ่ายใต้จัดตั้งกองทัพแห่งเวอร์จิเนียเหนือหรือ Army of Northern Virginia ภายใต้การบังคับบัญชาของโรเบิร์ต อี ลี   ขณะที่ฝ่ายเหนือมีกองทัพแห่งโปรโตแมคหรือ Army of the Potomac เป็นกองกำลังหลัก

                ทั้งสองฝ่ายรบกันหลายปี จนย่างเข้าปีที่สี่   ทั้งโลกต้องจดจำวีรกรรมของนายพลจอมเผา เข้าสู่ปีที่ 4 ฝ่ายสมาพันธรัฐยิ่งป้อแป้มากขึ้น กองทัพแยงกี้หรือกองทัพฝ่ายเหนือบุกยึดรัฐจอร์เจีย อันเป็นรัฐที่มีความสำคัญมากรัฐหนึ่งทางภาคใต้สำเร็จ     จากนั้นรุกคืบไปทางนอร์ธแคโรไลนาและเซาธ์แคโรไลนา  นายพลที่นำกองทัพบุกภาคใต้ตอนในคือนายพลวิลเลี่ยม ที.เชอร์แมน  ซึ่งนายพลคนนี้สร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้แก่ชาวอเมริกาในรัฐทางใต้อย่างชนิดที่เรียกว่า “แค้นฝังใจ” เลยทีเดียว

หากจะตั้งชื่อเล่นให้นายพลวิลเลียม เชอร์แมนคงต้องเรียกว่า “นายพลจอมเผา”  เพราะนอกจากบุกทำลายแล้วยังเผาวอดวายไปทั้งแถบ  แถมเผาแบบไม่เลือกหน้าอินทร์หน้าพรหมใดๆ ทั้งสิ้น  แม้กระทั่งบ้านเรือนและสมบัติของพลเรือนที่ไม่เกี่ยวกับทางการทหาร 

นายพลวิลเลี่ยม เชอร์แมนนำไพร่พลกว่าหนึ่งแสนนายบุกฝ่าเมืองแอตแลนตาในรัฐจอร์เจีย แต่ก่อนจะกรีฑาทัพเข้าแอตแลนตาก็เจอกองกำลังของทหารฝ่ายใต้นำโดยนายพลโจเซฟ อี.จอห์นสตัน ปรากฎว่ากองทัพฝ่ายเหนือชนะฝ่ายใต้  นายพลจอมเผาจึงเดินหน้าไปยึดเมืองแอตเลนตา ระหว่างทางกรีฑาทัพ กองทัพฝ่ายเหนือเผาทำลายทุกอย่างในทุกเมืองที่ผ่านมาราบเป็นหน้ากลอง ทุกอย่างเสียหายใช้การไม่ได้ รวมทั้งปล้นคฤหาสน์ชาวใต้ทั้งหลายด้วย นอกจากนี้ยังทำลายเส้นทางคมนาคม  ไม่ว่าจะเป็นถนน ทางรถไฟ เสาโทรเลข สะพาน ตลอดจนยุ้งฉางพืชสวนไร่นาจนหมดเพื่อไม่ให้ชาวจอร์เจียส่งเสบียงให้กองทัพฝ่ายใต้ได้อีกต่อไป

ไม่ว่าจะเหยียบย่างไปทางไหน กองกำลังแยงกี้เผาทุกอย่างจนเสียหายหมดทุกเมือง เพื่อต้องการทำลายขวัญของแนวหลัง และทำให้ทหารแนวหน้าห่วงหน้าพะวงหลังไม่เป็นอันสู้รบ การกระทำของนายพลจอมเผาชอร์แมนสร้างความเจ็บปวดหัวใจให้ชาวใต้มาจนถึงทุกวันนี้

หลังยึดเมืองแอตแลนตาได้สองเดือน กองทัพฝ่ายเหนือภายใต้การนำของนายพลวิลเลี่ยม เชอร์แมนก็เผาแอตแลนต้าจนเรียบวุธทั้งเมืองเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ.1864 แล้วย้ายกองทัพออกจากแอตแลนตาท่ามกลางซากเมืองปรักหักพัง  เสียงร้องไห้  และเสียงสาปแช่งของชาวสมาพันธรัฐ 

กองกำลังฝ่ายเหนือเคลื่อนพลต่อไปยังชายฝั่งแอตแลนติก โดยสนุกสนานกับการเผาเมืองไปตลอดทางกว่า 300 ไมล์ นอกจากเผาแล้วยังปล้นชิงทุกอย่างที่ขวางหน้ารวมทั้งฆ่าสัตว์ทุกตัวที่พบระหว่างทาง การทำลายทุกอย่างไม่ให้เหลือซากเพื่อให้ทุกคนในภาคใต้ไม่เหลืออะไร โดยเฉพาะเจ้าของที่ดินรายใหญ่ที่จนลงอย่างฉับพลัน

จากนั้นก็บ่ายหน้าไปยังเมืองสะวันนา  อันเป็นเมืองชายฝั่งที่สำคัญในรัฐจอร์เจีย  โดยมุ่งตัดภาคใต้ออกเป็นสองส่วน     เมื่อยึดเมืองสะวันนาได้แล้ว นายพลวิลเลี่ยม เชอร์แมนก็โทรเลขไปบอกประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอล์น จากนั้นเอาใจลินคอล์นด้วยการมอบเมืองที่เพิ่งยึดมาหมาดๆ เป็นของขวัญวันคริสต์มาสปีนั้น นายพลวิลเลี่ยม เชอร์แมนกลายเป็นวีรบุรุษชาวเหนือขวัญใจแยงกี้ แต่ชื่อนี้คือความปวดร้าวสำหรับชาวใต้ทุกคนมาจนทุกวันนี้