ช่วงแรกที่ voice tv เปิดกิจการนั้น (และมีเรื่อยมาจนถึงวันปิดกิจการ) มีรายการวิพากษ์วิจารณ์การเมืองกันอย่างเข้มข้น ต่างลงความเห็นเออๆ ออๆ กันว่าคนไทยพร้อมเลือกตั้งมาตั้งแต่ยุคก่อนหน้าปฏิวัติ 2475 แล้ว และนั่นจึงเป็นที่มาของการปฏิวัติ!

ในยุคก่อนและหลังคณะราษฎรปล้นชิงอำนาจจากกษัตริย์นั้น คนไทยพร้อมจะเลือกตั้งหรือไม่ ผมไม่จำเป็นต้องเถียง ดูการเลือกตั้งครั้งล่าสุดนี้ก็พอตอบได้ว่า “คนไทยพร้อมหรือไม่พร้อมเลือกตั้ง”

คำว่า “พร้อมเลือกตั้ง” นั้นหมายความว่าคนไทยที่มีสิทธิเลือกตั้ง ต่างก็มีความรู้ มีความเข้าใจการเมืองในระบอบประชาธิปไตยที่ใช้วิธีเลือกตั้ง 1 สิทธิ์ 1 เสียงดีแล้ว

ประการสำคัญ...ต้องรู้เท่าทันความเจ้าเล่ห์เพทุบายของนักการเมือง รู้ว่านักการเมืองคนไหนดีคนไหนชั่ว พรรคการเมืองใดมีนโยบายแอบแฝง คลุมเครือ หมกเม็ดที่จะเปลี่ยนระบอบการปกครอง (ถ้าตนไม่เห็นด้วย) ไม่เลือกเพราะเหยื่อล่อที่เป็นเงิน ต้องไม่ขายสิทธิ์ขายเสียง ไม่เลือกตามที่คนมีอำนาจในท้องถิ่น
และหัวคะแนนบอก ไม่เลือกตามกระแสที่นักการเมืองปั่นให้คลั่งกันทั้งประเทศ แต่เลือกด้วยความใส่ใจและวิจารณญาณของตน

นักการเมืองพรรคใด - คนใดที่เคยเลือกและมีอำนาจแล้ว แต่โกงกิน ตระบัดสัตย์ โกหกตอแหลก็ต้องไม่เลือกอีก แม้จะมีเงินเป็นเหยื่อล่อมากขึ้นก็ตาม

ไม่ใช่เห็นเงินแล้วตาโต ไม่สนอีกต่อไปว่านักการเมืองพรรคนั้น - คนนั้นเคยคดโกงประเทศชาติมาแล้ว

ทั้งหมดที่กล่าวมานั้นพอเป็น “เครื่องมือชี้วัด” ได้ว่าคนไทยพร้อมเลือกตั้งหรือไม่

เมื่อดูความเป็นจริงของการเลือกตั้งครั้งล่าสุด มันก็แทบไม่ได้เป็นอย่างที่ “เครื่องมือชี้วัด” ยิ่งนึกย้อนไปถึงยุคก่อนและหลังคณะราษฎรปกครองประเทศ จึงตอบคำถามได้เลยว่า คนไทยไม่พร้อมเลือกตั้งในระบอบประชาธิปไตย แม้จนวันนี้ก็ไม่พร้อม!

การเลือกตั้งเป็นแค่ “พิธีกรรมเปิดประตู” ไปสู่ “พื้นที่” ของระบอบประชาธิปไตยเท่านั้น มันไม่ใช่ตัวระบอบฯ คนดี คนชั่ว โจร เจ้าพ่อเจ้าแม่ คนสุจริต คนโง่เขลา คนมีปัญญา จึงสามารถลงรับสมัครรับเลือกตั้งและเป็นผู้เลือกตั้งได้ทั้งนั้น แค่ไม่ขัดกับคุณสมบัติตามที่รัฐธรรมนูญบัญญัติไว้ ก็ผ่านประตูไปสร้างชาติหรือโกงชาติได้แล้ว

เมื่อเป็นดังนี้ ประเทศไทยจึงได้นักการเมืองชั่ว โกงบ้านกินเมืองขึ้นสู่อำนาจมากมาย และไม่ใช่แค่สมัยเดียว หากแต่ยาวนานมาตั้งแต่หนุ่มจนแก่ก็มี หลายคนแก่ใกล้โลงแล้วก็ยังส่งต่อเชื้อชั่วให้ลูกหลานสืบทอดต่ออีก และน่าอัศจรรย์ คนส่วนมากก็เลือกอีก!

ระบอบประชาธิปไตยจึงเป็นเรื่องของ “คนโลภและฉลาด” และได้ครองอำนาจเพราะมี “คนโลภและโง่” คอยสนับสนุนเชิดชูไม่จบสิ้น

การเมืองไทยในปัจจุบันจึงชวนหดหู่และสิ้นหวังมาก ประเทศชาติกลายเป็นคลังสมบัติที่คนชั่วใช้กอบโกยทรัพย์สินเป็นของตนเอง และโยนเศษเงินภาษีให้คนที่สนับสนุนเขาไว้เป็นบ่ารองตีนเพื่อก้าวขึ้นสู่อำนาจต่อไป

ทุกวันนี้ “ระบบโกงแล้วแบ่งกัน” ได้กลายเป็น “เครือข่ายแห่งการคอร์รัปชั่น” ที่หยั่งรากลึกลงสู่แผ่นดินไทยแล้ว ไม่มีใครจะขุดโค่นทำลายมันได้ ตรงกันข้าม...กลับมี
คนร่วมด้วยช่วยกันเพิ่มขึ้น ก็อย่างที่มีคนพูดกันว่า “ใครเขาก็โกงกันทั้งนั้น”

ใครอยากจะขุดรากถอนโคนระบบดังกล่าวก็ลองนึกภาพดูว่าเมื่อ “สติปัญญาและวิจารณญาณของสังคมไทย” นั้นเป็นรูปพีระมิด ความโลภที่เป็นส่วนฐานนั้นกว้างมาก แต่ส่วนยอดที่เป็นสติปัญญา-วิจารณญาณนั้นแหลมเล็กนิดเดียว ใครจะขุดรากถอนโคนได้ไหว?

ซ้ำคนที่อยากจะขุดรากถอนโคนก็ไม่มีอำนาจอะไร เลือกตั้งก็เป็นเพียงเสียงข้างน้อยนิดพรรคการเมืองส่วนมากก็แข่งกันหว่านเหยื่อล่อพรรคเล็กๆ แม้มีความตั้งใจดีแต่ก็ไม่มีใครสนใจเลือก หลายพรรคจึงเริ่มหว่านเหยื่อเช่นกัน

คนไทยยุคเก่าบอกว่า “เมื่องูกินหางตัวเอง สุดท้ายมันก็จะกินตัวเองทั้งตัว”

สำนวนไทยบอกว่า “สัญชาติคางคก ยางหัวไม่ตกก็ไม่รู้สึก” แต่ผมเห็นว่าเราเป็นยิ่งกว่าคางคก แม้ยางหัวเราตกมาแล้ว แถมเลือดตาที่กระเด็นก็ยังไม่แห้งจนถึงวันนี้ เราก็ยังไม่รู้สึกอะไรเลย ยังลอยหน้าลอยตาเชียร์พวกนักการเมืองชั่วเหมือนปัญญาอ่อน

เราจึงไม่ใช่คางคก

เราคือ “คนไทย” ที่ไม่มีใครในโลกเหมือน เพราะเราไม่สนอ่าวเหวอะไรทั้งนั้นใครจะขายชาติ - ทำลายชาติก็ได้ ยอมให้ชาติถูกทำลายก็ได้ ถ้าเราได้ประโยชน์จากพวกโกงบ้านกินเมืองแม้เพียงขี้ตีน หรือเพียงได้แห่แหนอยู่ในกระแสคลั่งพอให้อัตตาได้พองโตเท่านั้น

คางคกมีสำนึกกว่าเรามากนัก!

วิมล ไทรนิ่มนวล