ทันทีที่มีการลงนามหยุดยิงระหว่างไทยกับเขมรช่วงเที่ยงของวันที่ 27 ธันวาคม 2568 โดยรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมของทั้งสองประเทศเป็นตัวแทนลงลายเซ็น ดูเหมือนคนไทยจำนวนมากไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่ เพราะรู้สึกว่าเขมรยังไม่สิ้นสภาพตามที่อยากได้เห็น และไม่เชื่อว่าเขมรจะรักษาคำมั่นสัญญา

หลังการหยุดยิงรอบแรกเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม โดยมีมือลึกลับเข้าไปยับยั้งการปฏิบัติการของทหารไทย ทำให้เขมรกลับเข้ามายึดปราสาทตาควายเอาไว้ได้ และแม้จะหยุดยิงไปแล้ว เขมรก็ละเมิดมาตลอด จัดตั้งเอาคนมายั่วยุ วางทุ่นระเบิด ตอดเล็กตอดน้อย ถึงขั้นเปิดฉากยิงใส่ก่อน จนทหารไทยขาขาดไป 10 ขา และเสียชีวิตอีกจำนวนหนึ่ง

ในที่สุดก็มาถึงการปะทะใหญ่รอบที่ 2 และใช้เวลานาน 20 วัน บาดเจ็บล้มตายกันไปมิใช่น้อย

แต่เอาล่ะ เมื่อฝ่ายทหารเห็นว่า สมควรแก่เวลาที่จะหยุดยิงได้ แม้ประชาชนอย่างเราๆ จะยังหงุดหงิดตามนิ้วมือนิ้วเท้าอยู่บ้าง และรู้สึกเหมือนปล่อยเสือเข้าป่า ให้มันไปฟื้นฟูสมรรถนะในการสู้รบ แต่ก็ต้องเคารพการตัดสินใจของฝ่ายทหาร เพราะเขาเป็นผู้ปฏิบัติงานที่รู้ตื้นลึกหนาบางอย่างดีกว่าเรา

คิดเสียว่า เรายึดแผ่นดินส่วนที่เป็นของไทยคืนมาได้ตามเป้าหมาย โดยเฉพาะพื้นที่ที่เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญหลายแห่ง และสามารถตั้งเงื่อนไขบีบให้เขมรต้องยอมรับการหยุดยิง (อย่างไม่เต็มใจ) โดยมีเวลา 72 ชั่วโมง หลังจากเซ็นหยุดยิงคอยดูสถานการณ์

หลังจากนี้ จะทำอะไรก็ต้องรีบทำ ไม่ว่าจะปักหมุดบอกความชัดเจนของเขตแดน, เก็บกวาดทุ่นระเบิดที่เป็นอันตรายต่อทหารและประชาชน, ล้อมรั้วตามแนวชายแดน, จำกัดการเข้า-ออกของคนเขมรสู่ประเทศไทย, พิจารณายกเลิกการช่วยเหลือเขมรด้านต่างๆ เพราะเงินช่วยเหลือก็ไม่ได้เข้าถึงชาวบ้านจริงๆ และจัดสถานะทางการทูตกับเขมรเสียใหม่

ที่สำคัญคือ จัดการกับพ่อค้านายทุนและนักการเมืองไทยที่เข้าไปโยงใยกับธุรกิจผิดกฎหมายอย่างขบวนการสแกมเมอร์

ทุกอย่างที่ว่ามาไม่มีเรื่องไหนง่าย ก็ต้องให้กำลังใจกัน เพื่อความเป็นอยู่สงบสุขของพี่น้องไทยบริเวณชายแดน แต่ยังต้องระวังการคุกคามของเขมร เพราะเป็นไปได้มากว่าจะมีมาอีกในอนาคต ตามสันดานเอาแต่ได้อันเป็นธาตุแท้ประจำเชื้อชาติเขมร

ไม่แปลกอะไรที่จะมีคนเปรียบเปรยว่า เขมรคือ “ยิวแห่งอาเซียน”

ริมรั้วบ้านหยุดสาดกระสุน ในบ้านก็เริ่มเทศกาลสาดน้ำลาย เพราะจะมีการเลือกตั้งใหญ่ครั้งใหม่ในวันที่ 8 เดือนกุมภาพันธ์ 2569 ตามที่คณะกรรมการการเลือกตั้ง หรือ กกต. กำหนดวันเอาไว้ ส่วนจะมีอุบัติเหตุทำให้ไม่สามารถเลือกตั้งได้หรือเปล่า ต้องรอดูกันไป

ขนาดตอนที่ยังไม่ได้เปิดรับสมัครก็เปียกปอนน้ำลายไปตามๆ กัน ตอนนี้การสมัครเปิดเรียบร้อยแล้ว รับรองว่าจะมีการขุดคุ้ยตับไตไส้พุงของแต่ละฝ่ายออกมาเป็นระลอก ตามความชำนาญของนักการเมืองไทย ซึ่งไม่ใช่ความสามารถในการทำงานแต่อย่างใด

เมื่อสำรวจจำนวนพรรคการเมืองไทยในปี 2568 พบว่ามีถึง 75 พรรค เหลือเชื่อมากสำหรับประเทศเล็กๆ อย่างประเทศไทยที่มีพรรคการเมืองมากมายขนาดนี้ แม้จะไม่ได้ส่งคนลงการเลือกตั้งทุกพรรคก็ตาม การเลือกตั้งครั้งใหม่นี้ จำนวนพรรคการเมืองน่าจะมากกว่านี้ เพราะมีข่าวการตั้งพรรคใหม่เพิ่มขึ้น ถึงจะมีพรรคการเมืองถูกยุบไปบ้าง เพราะทำกิจการไม่เป็นไปตามเงื่อนไขของกฎหมายพรรคการเมือง

การที่ประเทศเล็กๆ ประเทศหนึ่งมีพรรคการเมืองมากมายขนาดนี้ อาจไม่ได้บ่งบอกถึงความเป็นประชาธิปไตยขั้นสุด แต่อาจจะแสดงถึงความด้อยพัฒนาในบางด้าน และพอจะบอกเหตุผลได้บางประการ

หนึ่ง-มีคนไทยจำนวนหนึ่งคิดว่าจะอาสาเป็นตัวแทนประชาชน เสนอตัวมาทำงานเพื่อชาติและประชาชนอย่างบริสุทธิ์ใจ

สอง-หิวแสง อยากดัง

สาม-เห็นว่าการเมืองเป็นหนทางเข้าสู่อำนาจและผลประโยชน์ เผื่อมีสส.ติดมาสักสองสามคน อาจจะได้เป็นรัฐมนตรีช่วยหรือกรรมาธิการอะไรสักคณะ

สี่-พวกว่างงาน คิดว่าเงินเดือน สส.เยอะดี สิทธิพิเศษก็มาก งานการไม่ค่อยมีอะไรนอกจากประชุมแล้วก็พูดๆๆๆ เกิดฟลุคๆ ได้เป็นสส.ก็สบายไป

ห้า-หลงตัวเอง คิดว่าการมีคนรู้จักเท่าหย่อมขนรักแร้ จะทำให้ตนสามารถตั้งพรรค และได้รับเลือกตั้งโดยไม่ดูหนังหน้าตัวเอง ถ้าพูดแบบสุภาพหน่อยก็คือ “มึงไม่มีราศี”

หก-พวกซูเปอร์อีโก้ที่อยู่กับใครไม่ได้ เอาความคิดตนเป็นใหญ่ อยากเป็นเบอร์หนึ่ง

ฯลฯ

ดูแล้ว เท่าที่ผ่านมาหลายยุคหลายสมัย ข้อหนึ่งน่าจะเป็นชนส่วนน้อย แต่เราก็ต้องอยู่กันไปแบบนี้ เพราะยอมรับกันไปแล้วว่าประเทศไทยต้องเป็นประชาธิปไตย และประชาธิปไตยสำหรับคนไทยจำนวนมากคือการเลือกตั้งทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับสติปัญญาของคนไปเลือกตั้งแล้วล่ะ

ปิดคอลัมน์คราวนี้ไม่มีประโยคคมคายหรือเด็ดดวงแต่อย่างใด นอกจากจะบอกแบบบ้านๆ ว่า “สวัสดีปีใหม่ครับ”