ในหน้าประวัติศาสตร์อเมริกา มีสงคราม 2 ครั้ง ที่ส่งผลกระทบการสร้างชาติอเมริกาอย่างแท้จริง สงครามหนแรกคือสงครามปฎิวัติประกาศเอกราชจากอังกฤษ และครั้งที่สองคือสงครามกลางเมือง โดยเฉพาะสงครามกลางเมืองที่เป็นเบ้าหลอมสำคัญที่สะท้อนความเป็น “อเมริกา” จนถึงปัจจุบัน

หลังสงครามกลางเมืองปิดฉากลง โดยสมรภูมิเก็ตตีสเบิร์กเป็นจุดตัดสินว่าฝ่ายเหนือชนะฝ่ายใต้  มีผู้บาดเจ็บล้มตายไม่น้อยกว่า 1,030,000 ราย  หรือร้อยละสามของประชากรทั้งหมด     ทหารเสียชีวิต 620,000 นาย และพลเรือนเสียชีวิต  50,000 คน  ทั้งนี้

ตัวเลขผู้เสียชีวิตที่แท้จริงอาจสูงถึง 750,000 - 850,000 นาย  ซึ่งจำนวนนี้มากกว่าจำนวนทหารอเมริกันที่ตายในสงครามโลกครั้งที่สองถึงสองเท่า สงครามกลางเมืองจึงนับว่าพร่าชีวิตคนอเมริกันไปมากกว่าจำนวนผู้เสียชีวิตในสงครามครั้งอื่นๆรวมกัน

หลังสงคราม ชาวเมืองเก็ตตีสเบิร์กช่วยกันฝังศพทหารทั้งสองฝ่ายในสุสาน เพราะหลังจากศึกสงบลง ฝนตกลงมาอย่างหนัก ทำให้ศพทหารทั้งสองฝ่ายส่งกลิ่นเน่าเหม็นตลบเมือง  จึงต้องรีบฝังศพในสุสาน  

สี่เดือนครึ่งหลังการรบในเก็ตตีสเบิร์ก  ประธานาธิบดีอัมราฮัม ลินคอล์น เดินทางไปที่เมืองเก็ตตีสเบิร์ก ในวันพฤหัสบดีที่ 19 กันยายน ค.ศ.1863  เพื่อกล่าวสุนทรพจน์ที่สุสานเมืองเก็ตตีสเบิร์ก สุนทรพจน์นี้เรียกว่า “Gettysburg Address.” และถือเป็นสุนทรพจน์ที่โด่งดังและรู้จักกันอย่างแพร่หลายในอเมริกา โดยมีใจความดังนี้

“เมื่อ 87 ปีมาแล้วที่บรรพบุรุษของเราอพยพมาก่อร่างสร้างประเทศ ณ แผ่นดินนี้  สร้างประเทศใหม่ที่มีเสรีภาพ และได้อุทิศชีวิตตนเพื่อดำรงความเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนกำเนิดมาเท่าเทียมกัน

ขณะนี้เราทำสงครามกลางเมือง นี่ถือเป็นการตรวจสอบว่าชาติของเราหรือชาติใดๆ จะยังสามารถทุ่มเทเลือดเนื้อและชีวิตเพื่อธำรงรักษาเสรีภาพให้ยืนยงตลอดไปได้หรือไม่

เราต่างมาชุมนุมกันที่สนามรบอันยิ่งใหญ่แห่งสงคราม เรามาปฎิสันถารเพื่อจะอุทิศบางพื้นที่ในสนามรบให้เป็นแหล่งพำนักนิรันดร์ของวีรชนผู้เสียสละเพื่อให้ชาติดำรงอยู่ต่อไป จึงเป็นเรื่องเหมาะสมอย่างยิ่งที่ทุกคนมารวมตัวกันในวันนี้

สิ่งที่สำคัญกว่าอื่นใดก็คือ เราไม่สามารถเสียสละ และไม่สามารถทำให้สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ได้ ท่านผู้กล้าหาญทั้งที่ดำรงอยู่และผู้วายชนม์ด้วยผ่านสงครามสู้รบ วีรบุรุษทั้งผองทำให้แผ่นดินนี้กลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์

โลกแทบจะไม่จดจำอันใดเลย และหลงลืมไปในไม่ช้าว่า เหตุใดเราจึงมาชุมนุมกันที่นี่ แต่โลกจะไม่มีวันลืมวีรกรรมของบรรพบุรุษเหล่านั้น จึงเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบของเราในการสานต่องานที่บรรพบุรุษผู้ผ่านสมรภูมิแห่งนี้ทำไว้อย่างสมเกียรติเต็มภาคภูมิก่อนหน้าเราให้แล้วเสร็จ 

เราควรรับช่วงต่อจากบรรพบุรุษที่ล่วงลับ  ผู้ซึ่งสละชีวิตเลือดเนื้อทั้งปวง เพื่อชีวิตของวีรบุรุษเหล่านี้จะไม่สูญเปล่า พระผู้เป็นเจ้าจะทรงดำรงอยู่กับเรา ด้วยความพิทักษ์ดูแลของพระผู้เป็นเจ้า ประเทศชาติของเราจะถือกำเนิดใหม่ท่ามกลางเสรีภาพ  รัฐบาลของประชาชน โดยประชาชน และเพื่อประชาชน จะไม่มีวันสาบสูญไปจากโลกนี้”

น่าเสียดายที่หลังจากนายพลโรเบิร์ต อี.ลี ประกาศยอมแพ้สงครามในเดือนเมษายน ค.ศ. 1865 คนอเมริกันทั้งประเทศต้องตระหนกตกใจกับข่าวร้ายที่ตามมา     

เรื่องนี้ถือเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของอเมริกา ข่าวร้ายที่ว่านี้คือ ประธานาธิบดีลินคอล์นถูกลอบสังหารในโรงละครที่วอชิงตันอีกห้าวันต่อมา หลังการประกาศยุติสงคราม ประธานาธิบดีลินคอล์นถูกยิงโดยนักแสดงผู้ฝักใฝ่สมาพันธรัฐชื่อจอห์น วิลค์ส บูธ (John Wilkes Booth) และเสียชีวิตในวันรุ่งขึ้น

การลอบยิงประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอล์นคือการลอบสังหารประธานาธิบดีอเมริกันครั้งแรก ในหน้าประวัติศาสตร์อเมริกา ทั้งประเทศตกอยู่ในความโศกเศร้า ชาวอเมริกันยกย่องลินคอล์นให้เป็นหนึ่งในประธานาธิบดีอเมริกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจนถึงปัจจุบัน