ผมรู้จักผู้ทุกข์คนหนึ่งที่มีความทุกข์ตลอดมาหลายสิบปี เพราะชอบเปรียบเทียบสามีของตนเองกับสามีคนอื่น

เธอบอกว่าสามีเป็นคนดีหมดทุกอย่าง แต่พูดไม่เพราะ ชอบพูดห้วนๆ ไม่รู้จักเอาใจเธอ ไม่เคยให้ของขวัญเลย

แต่เวลาเธอขอให้เขาช่วยอะไรเขาก็ทำให้ เช่น ขับรถให้นั่ง ไปเป็นเพื่อนซื้อของ รับผิดชอบเรื่องการเงิน ไม่เจ้าชู้ ไม่เที่ยวกลางคืน ไม่ดื่มเหล้า

ทั้งคู่อยู่กินร่วมกันมาจนถึงวาระท้ายๆ ของชีวิตแล้ว ลูกๆ ก็เติบโตมีการงานทำดีและรักพ่อแม่ พ่อแม่ก็รักลูก

แต่เธอก็ยังรักสามีไม่ลง เพราะเธอคอยเปรียบเทียบสามีของเธอกับสามีคนอื่น และคาดหวังจากเขาสูงมาก

ทุกครั้งที่มาพบแพทย์เธอก็จะเล่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่สามีทำให้เธอขุ่นใจ

ผมเคยบอกให้เธอเล่าความดีของสามีบ้าง เธอเล่าได้เดี๋ยวเดียวแล้วก็วกเข้าหาเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอไม่ค่อยพอใจอีก แล้วก็สรุปว่าขอสามีอีกนิดเดียว ให้ทำดีๆ กับเธอ แต่เขาทำไม่ได้ เธอจึงมีความทุกข์

ผมแนะนำเธอว่า

1. อย่าเอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง แล้วคอยเปรียบเทียบกับคนอื่นตลอด ทั้งส่วนดีและไม่ดี ส่วนที่ได้หรือไม่ได้ เพราะจะทำให้กลายเป็นคนมีปมด้อย อิจฉา ริษยา ไม่มีความสุข

2. อย่าหลงคิดและปักใจกับคำว่า “ความดี” และ “ความไม่ดี” มากนัก เพราะเป็นสิ่งสุดโต่งที่หาได้ยากในความดีก็มีความไม่ดีปนอยู่ และในความไม่ดีก็มีสิ่งดีปนอยู่ ทั้งดีและไม่ดีจะพบได้ในตัวมนุษย์ทุกคน ถ้าเราไปยึดติดสิ่งดี-สิ่งไม่ดีมากไป เราจะจับผิดคนอื่นได้ตลอดว่าเขาเป็นคนไม่ดี ซึ่งในชีวิตจริงจะหาคนดีเต็ม 100% ดังใจนึกไม่ได้เลย

3. หัดมองโลกในแง่ดี มองเห็นความดีของคนให้ได้แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี และให้รู้สึกยินดีกับสิ่งดี-ความดีของเขาด้วย ถ้ามีโอกาสให้พูดชมเชยหรือแสดงความยินดีออกไป โดยเฉพาะกับคนใกล้ตัวหรือสามี จะลดการจับผิดหรืออิจฉาลงได้มาก

4. หัดปลื้มใจตัวเองเมื่อได้รับสิ่งดีแม้จะเป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ให้นึกเสมอว่าเราโชคดีนะที่ได้รับสิ่งดีๆ จากสามีหรือคนรอบตัว แต่ถ้าได้รับสิ่งที่ไม่ถูกใจหรือพบพฤติกรรมไม่ดีจากคนที่ไม่ชอบ หรือสามี ก็ให้คิดว่าเป็นความปกติ อย่าใส่ใจนาน

5. หัดเปลี่ยนความคิดให้ได้เสียก่อน แล้วบุคลิกจะเปลี่ยนตามความคิดที่ดีๆ นั้นเอง

ความรักดีกว่าความแค้นแน่ๆ อย่าเก็บความแค้นไว้เลย

จงเปลี่ยนความแค้น-น้อยใจให้เป็นความรักให้หมด รักในสิ่งที่เขาเป็นและเขาให้เราได้นั่นแหละพอแล้ว

ความทุกข์ก็น้อยลง มีกำลังใจที่อยากจะมีชีวิตอยู่อย่างคนมีคุณภาพมีคุณธรรมต่อไป