ชายฝั่งยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตาในเมืองพลีมัธรัฐแมสซาชูเซตส์ยุคปัจจุบัน มีหินแกรนิตขนาดใหญ่ก้อนหนึ่งสลักตัวเลข 1620 ไว้บนนั้น คนอเมริกันเรียกหินก้อนนี้ว่า“พลีมัธร็อก” เชื่อว่าเป็นจุดที่กลุ่มพิวริตันจากอังกฤษที่เดินทางมากับเรือเมย์ฟลาวเวอร์ขึ้นฝั่ง ณ จุดนี้

เมื่อชาวอังกฤษผู้เคร่งศรัทธาในศาสนาหนีภัย อันเกิดจากความขัดแย้งด้านความเชื่อทางศาสนาเดินทางมาสู่โลกใหม่ก็เรียกตนเองว่า “พิลกริมส์” มาขึ้นบกที่ชายหาดแห่งนี้เมื่อ 400 ปีก่อน คือในปี ค.ศ.1620 จึงสลักก้อนหินก้อนนี้ไว้เป็นพยานการมาถึงโลกใหม่

ประมาณเกือบ 100 ปีก่อนที่พวกพิลกริมส์จะแล่นเรือไปอเมริกา อังกฤษเป็นประเทศที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกช่วงเวลานั้น คริสตจักรโรมันคาทอลิกกำลังสับสนวุ่นวายเพราะการปฏิรูปศาสนา กษัตริย์เฮนรีที่ 8 ยุบคริสตจักรโรมันคาทอลิก ในปี ค.ศ. 1534 เพื่อลดทอนอำนาจของพระสันตะปาปา แล้วสถาปนาตนเองขึ้นเป็นประมุขของคริสตจักรแห่งอังกฤษ อังกฤษจึงกลายเป็นประเทศที่นับถือศาสนาโปรเตสแตนต์นิกายแองกลิกันพระนางแมรี่ พระราชธิดาของกษัตริย์เฮนรีที่ 8 ขึ้นครองบัลลังก์พระนางเนรเทศชาวคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ นอกจากนี้ยังทารุณและเผาผู้ที่นับถือนิกายอื่นทั้งเป็นหลายร้อยคน จนทำให้ได้รับสมญานามว่า “แมรี่ผู้กระหายเลือด”

ผู้ที่มีศรัทธาศาสนาอื่นหรือนิกายอื่นได้รับความเดือดร้อนอย่างแสนสาหัส จึงหลบหนีการจับกุมแล้วหาทางไปตั้งรกรากยังประเทศใหม่ในเวลานั้นอังกฤษตั้งอาณานิคมแห่งแรกในอเมริกาคืออาณานิคมเจมส์ทาวน์ ชาวอังกฤษจำนวนมากอพยพไปยังอาณานิคมแห่งนี้ จนอาณานิคมขยายตัวใหญ่ขึ้น จากที่เดิมเป็นเพียงชุมชนเล็กๆ ก็มีการขยายตัวลงไปทางใต้ซึ่งเป็นบริเวณตอนเหนือของแม่น้ำฮัดสัน

วันที่ 6 กันยายน ค.ศ.1620 เรือเมย์ฟลาวเวอร์แล่นออกจากท่าเรือพลีมัธในอังกฤษมุ่งหน้าสู่อาณานิคมเจมส์ทาวน์หรือชื่อใหม่คืออาณานิคมเวอร์จิเนียที่อเมริกาหลังจากเดินทางสองเดือนในมหาสมุทร โดยมุ่งหน้าสู่อาณานิคมเจมส์ทาวน์ (เวอร์จิเนีย) ในบริเวณที่ใกล้กับแม่น้ำฮัดสัน ซึ่งเป็นบริเวณที่เป็นนิวยอร์กในปัจจุบัน ปรากฏว่าเกิดพายุพัดโหม จนทำให้เรือเปลี่ยนทิศทางขึ้นไปทางเหนือ

โชคดีที่เรือเมย์ฟลาวเวอร์สามารถลอยลำจอดเทียบท่าได้ในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ.1620 ที่ท่าเรือโปรวินซ์ทาวน์ (Provincetown Harbor) อยู่ทางปลายแหลมที่มีรูปร่างคล้ายตะขอที่ชื่อว่า “แหลมคอด” (Cape Cod) ปัจจุบันอยู่ในรัฐแมสซาชูเซตส์ (Massachusetts) อยู่ห่างจากอาณานิคมเจมส์ทาวน์ (เวอร์จิเนีย) ไปทางเหนือประมาณ 800 กิโลเมตร

มีการส่งผู้ชายกลุ่มหนึ่งออกไปสำรวจชายฝั่งอ่าวแหลมคอดในวันที่ 13 พฤศจิกายน เพื่อหาสถานที่อันเหมาะสมในการตั้งถิ่นฐาน ก้าวแรกที่สัมผัสผืนดินแหลมคอด เหล่าพิลกริมส์ปิติตื้นตันมากที่เท้าแตะดินอีกครั้ง จึงคุกเข่าลงสวดขอบคุณพระเจ้าก่อนที่จะออกสำรวจต่อไป

ยิ่งสำรวจก็ยิ่งประหลาดใจ เพราะพบเศษชิ้นส่วนจากซากเรืออับปาง ชาวยุโรปเหล่านี้หวาดกลัวอินเดียนแดงที่สุด เรื่องราวที่เล่าปากต่อปากถึงความโหดร้ายป่าเถื่อนของอินเดียนแดงสร้างความหวาดกลัวในใจอย่างเหลือแสน อีกทั้งแทบจะไม่มีใครรู้จักอินเดียนแดงอย่างแท้จริงเลย ดังนั้น ชาวยุโรปจึงเรียกอินเดียนแดงว่า “พวกป่าเถื่อน” (Savage)

ในขณะที่สำรวจแผ่นดินใหม่อยู่นั้น คณะสำรวจก็เจอข้าวโพดแห้ง ซึ่งถือเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับชาวยุโรป เพราะไม่เคยเห็นมาก่อน ข้าวโพดเป็นพืชพื้นเมืองในทวีปอเมริกาพวกพิลกริมส์ที่ศรัทธาในพระเจ้าคิดว่าข้าวโพดเหล่านี้คือของขวัญที่พระเจ้าประทานมาให้

พวกพิลกริมส์และผู้โดยสารอื่นๆ จากเรือเมย์ฟลาวเวอร์ขึ้นฝั่งที่พลีมัธในวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ.1620 อีกเพียงไม่กี่วันก็จะถึงวันคริสต์มาส ทุกคนอยู่ในสภาพอิดโรยและป่วยไข้จากสารพัดโรคระหว่างการเดินทาง ทั้งโรคลักปิดลักเปิด ปอดบวม ภาวะการขาดวิตามินซีและดี รวมทั้งไข้ที่แพร่ระบาดในเรือเมย์ฟลาวเวอร์ทำให้ทุกคนต้องอพยพขึ้นฝั่งแบบจำใจ

ชาวอาณานิคมเรียกสถานที่ที่ตนสร้างบ้านเรือนว่า“นิวพลีมัธ” เพื่อเป็นเกียรติแก่แผ่นดินเกิด โดยสร้างบ้านระหว่างเนินเขาสองลูกคือ คือโคลห์ฮิลล์ ( Cole’s Hill) และฟอร์ตฮิลล์ (Fort Hill) กำหนดให้บริเวณโคลห์ฮิลล์คือสถานที่ตั้งบ้านเรือน และฟอร์ตฮิลล์คือสถานที่สร้างป้อมปราการ

จากชาวอาณานิคมเล็กๆ ขยายมาสู่ 13 อาณานิคม และยึดแผ่นดินอินเดียนแดงจนกลายเป็นประเทศสหรัฐอเมริกาในเวลาต่อมา