แล้วก็วนกลับมาอีก! เรื่องคนกับระบบ ว่าอย่างไหนจะดีกว่ากัน ครั้งนี้จุดประเด็นเป็นบทความโดยนักเขียนที่ชื่อ “Sarawut Hengsawad” หรือ “นิ้วกลม” เขาโปรยคอมเมนต์ไว้ว่า “สังคมนี้ดีได้โดยไม่ต้องมีจอมพลัง”

“จอมพลัง” ที่เขาหมายถึงก็คือ“กัน จอมพลัง” รวมทั้งคนอื่นๆ ที่เสียสละเพื่อส่วนรวม กัน นั้นมีบทบาทโดดเด่นจนฝ่ายชังชาติร้อนรนทนไม่ไหวต้องออกมาหาเรื่องด่าตั้งแต่ด่าว่าไม่ใช่หน้าที่ของเขา แต่เป็นหน้าที่ของทหาร เมื่อเขาขอรับบริจาคก็แขวะอีกว่า “นักบุญทุนคนอื่น” และ “งบประมาณของทหารแต่ละปีมหาศาล ทหารเอาไปทำอะไรหมด” เขาทำเกินหน้าที่พลเมืองเพราะหิวแสงและคลั่งชาติรวมถึงปัญหาเรื่องความโปร่งใสเรื่องเงินบริจาค ฯลฯ

Sarawut Hengsawad ไม่เห็นด้วยกับการกระทำของ กัน จอมพลัง เขาไม่เชื่อว่าความดี-ความเสียสละของ “บุคคล” จะทำให้สังคมเข้มแข็งได้ แต่เขาเชื่อ “ระบบ” ที่ทรงพลัง

แต่ก็มีคนจำนวนมาก “สวน” เขา เพราะไม่เห็นด้วยที่แบ่งแยก “คนกับระบบ” จนสุดขั้ว อย่างเพจ “ฤา - Lue History”ก็สวนว่า “โลกนี้ไม่เคยดีขึ้นเพราะระบบล้วนๆ โลกดีขึ้นเพราะมีคนบางคนที่ไม่รอระบบ แล้วลุกขึ้นทำในสิ่งที่ควรทำ”

เรื่องคนกับระบบนี้พูดแดกดัน-เหยียดหยามกันมาตั้งแต่ยุคคนเสื้อแดงเรืองอำนาจแล้ว จากนั้นก็ค่อยหมดกระแสไป มาเป็นกระแสอีกครั้งก็ตอนมี “พรรคอนาคตใหม่” เพราะพรรคนี้ (ก้าวไกล-ประชาชน) ตั้งขึ้นมาเพื่อบ่อนทำลายสถาบันพระมหากษัตริย์เป็นหลัก นโยบายอย่างอื่นเป็นแค่เหยื่อล่อคะแนนเสียง

แล้วทำไมพวกเขาต้องพูดเรื่องคนกับระบบ?

คำตอบก็คือเรื่อง “คน” นั้นในหลวงรัชกาลที่ 9 ทรงเคยมีพระราชดำรัสว่า “ในบ้านเมืองนั้นมีทั้งคนดีและไม่ดี ไม่มีใครจะทำให้ทุกคนเป็นคนดีได้ทั้งหมด การทำให้บ้านเมืองมีความปรกติสุข จึงมิใช่การทำให้ทุกคนเป็นคนดี หากแต่อยู่ที่การส่งเสริมให้คนดี ให้คนดีได้ปกครองบ้านเมือง และควบคุมคนไม่ดีไม่ให้มีอำนาจ ไม่ให้ก่อความเดือดร้อนวุ่นวายได้”

พวกบ่อนทำลายล้างสถาบันพระมหากษัตริย์นั้นเชื่อมั่น “ระบบ-ระบอบ” พวกเขาไม่เชื่อมั่นคนหรือบุคคล เพราะระบบ-ระบอบจะทำให้คนเท่าเทียมกัน เพราะมันใช้บังคับทุกคนให้อยู่ในกฎกติกาเดียวกันและเหมือนกัน

ระบบ-ระบอบที่พวกเขาเชื่อในอดีตก็คือ สังคมนิยม-คอมมิวนิสต์ แต่เมื่อระบบ-ระบอบนี้ได้พิสูจน์ตัวมันเองว่าล้มเหลว ผู้คนแบ่งฝ่ายเข่นฆ่าทำลายล้างกันอย่างเปล่าประโยชน์ พวกเขาก็เลื่อนมาเชื่อมั่นระบบ-ระบอบลิเบอรัลหรือสาธารณรัฐ ซึ่งไม่มีสถาบันพระมหากษัตริย์เช่นกัน

ดังนั้นอะไรที่เป็นของพระมหากษัตริย์ พระมหากษัตริย์ตรัสหรือทำ อย่างโครงการหลวงต่างๆ พวกเขาจึงต่อต้าน ด้อยค่า บิดเบือน ใส่ร้ายเสมอมา

คำว่า “คนดี” ที่ในหลวงรัชกาลที่ 9 ตรัสก็เช่นกัน พวกเขานำมาพูดเสียดสี-เหยียดหยามองค์พระมหากษัตริย์และคนที่รักสถาบันพระมหากษัตริย์เสมอมา โดยใช้คำว่า “คนดีย์”

คำนี้ถูกใช้เรื่อยมาทุกวัน แต่ไม่เป็นกระแสเท่ากับในช่วงที่มีม็อบเสื้อส้มในปี 2563 ตอนนี้มีกระแสขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อทหารไทยกับเขมรปะทะกันที่ชายแดน และเกิดกระแสสนับสนุนทหาร คำนี้มาพร้อมกับคำว่า “มนุษยธรรม” “สิทธิมนุษยชน” (เฉพาะชาวเขมร คนไทยไม่เกี่ยว) “คลั่งชาติ”

กัน จอมพลัง จึงเป็นเป้าโจมตีในฐานะที่เป็นคนเสียสละ เพราะพวกบ่อนทำลายสถาบันพระมหากษัตริย์ทนไม่ได้ ที่ฝ่ายของพวกเขาถูกช่วงชิงความสำคัญและคะแนนเสียงของพรรคส้มไป

การออกรายการ(โฟนอิน)วิวาทะกับรักชนก ศรีนอก นั้น ก็เพื่อทำลายเครดิตของเขาในฐานะผู้มีบทบาทนำในภาคเอกชน พร้อมกันนั้นบ่าและหัวของเขาก็ถูก รักชนก เหยียบขึ้นไปหาแสง-หาคะแนนนิยมให้แก่ระบบ-ระบอบของฝ่ายตน

แต่ระบบ-ระบอบที่ยิ่งใหญ่ครองใจคนเกือบทั่วโลกอย่างสังคมนิยม-คอมมิวนิสต์ก็พังไปแล้ว เสรีนิยม(ลิเบอรัล)ก็กำลังกัดกินตัวเองอยู่ทั่วโลก ระบบข้าราชการในแต่ละประเทศก็เหมือนบ้านที่มีปลวกมากขึ้น ตัวอย่างเหล่านี้ได้พิสูจน์มานานแล้วว่าอย่าหวังพึ่งระบบ-ระบอบอย่างเดียว เพราะทุกอย่างมันขับเคลื่อนด้วยคน ถ้าคนไม่ดี ระบบ-ระบอบดีอย่างไรก็ช่วยไม่ได้ ซ้ำกลับถูกคนไม่ดีใช้เป็นเครื่องมือแสวงหาอำนาจและความมั่งคั่งเสียอีก

ระบอบประชาธิปไตยและระบบเลือกตั้งรวมทั้งพฤติกรรมของนักการเมืองที่ทิ่มตาอยู่ทุกวันยังไม่เห็นอีกหรือว่าคนหรือระบบ-ระบอบสำคัญกว่ากัน?

วิมล ไทรนิ่มนวล