มีคนที่คิดว่าตนเป็นนักปฏิวัติและก็อยากจะปฏิวัติประเทศของตนอยู่ทั่วโลก ประเทศไทยก็มีเรื่อยมาจนวันนี้ ทั้งหมดเป็นการปฏิวัติเพื่อเปลี่ยนระบอบการปกครอง บ้างก็อยากปฏิวัติให้เป็นประชาธิปไตย บ้างก็อยากปฏิวัติให้เป็นสังคมนิยม และบ้างก็อยากปฏิวัติให้เป็นเผด็จการ ซึ่งทั้งหมดนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วเกือบทั่วโลกในศตวรรษก่อน

                การปฏิวัติให้เป็นสังคมนิยมนั้นล้มเหลวมาแล้วทุกประเทศ สุดท้ายก็ต้องเปลี่ยนเป็นระบอบทุนนิยมโดยรัฐบ้าง โดยเอกชนบ้าง มีเกาหลีเหนือเท่านั้นที่เป็นเผด็จการเบ็ดเสร็จและต่างขั้วกันมากกับอุดมการณ์สังคมนิยม

                ประเทศไทยก็มีการปฏิวัติ ตั้งแต่ พศ. 2475 ทำได้สำเร็จในด้านการยึดอำนาจจากกษัตริย์ แต่ล้มเหลวที่จะสร้างสังคมให้เป็นจริงตามที่ป่าวประกาศไว้ เพราะมัวแต่แย่งชิงอำนาจกันเอง ส่วนพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยก็ล้มเหลว เพราะปัญหาความขัดแย้งภายในพรรคเองและนโยบายของรัฐบาลที่เปิดโอกาสให้ "คนป่าคืนเมือง" จนกระทั่งมีความพยายามอีกครั้งหลังใช้รัฐธรรมนูญ พศ.2540 หรือตั้งแต่ยุคทักษิณกับชาวเสื้อแดงเรืองอำนาจ แต่แพ้ศึก

                สงครามไม่ได้มีศึกเดียว สองปีมานี้จึงมีความพยายามที่จะปฏิวัติเปลี่ยนระบอบการปกครองอีกครั้ง แต่ผมไม่เชื่อว่าจะสำเร็จ

                เพราะขนาดคุณทักษิณกับชาวเสื้อแดงมีพร้อมทั้งเงิน เครื่องมือและช่องทางการสื่อสาร รวมทั้งกำลังคนที่พวกเขาประกาศว่า “มีแก้ว 3 ประการ คือ 1 ชาวเสื้อแดง 2 พรรคการเมือง 3 กองกำลังติดอาวุธ” ก็ยังเอาชนะรัฐบาลไม่ได้

                สมมุติว่าสำชนะ...ผมก็ไม่เชื่อว่าจะเป็น “การปฏิวัติที่แท้” ตามนิยามของคำ และยิ่งห่างไกลจากความมุ่งหวังของคนที่ต้องการปฏิวัติด้วย นั่นคือ “สร้างสังคมที่เป็นธรรม สังคมที่เท่าเทียม หรือแม้จะเพ้อไปถึงสังคมพระศรีอาริย์ด้วยก็ตาม!”

                “สงครามไม่เคยสร้างความเป็นธรรม มีแต่ทำลายธรรม” ซึ่งการปฏิวัติทุกครั้งที่เกิดขึ้นในโลกนี้ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้ว โดยเฉพาะการปฏิวัติที่เปลี่ยนระบอบการปกครองเป็นสังคมนิยม - คอมมิวนิสต์

                 โลก..ยังไม่เคยมีการปฏิวัติที่แท้สักครั้ง เพราะถ้ามีการปฏิวัติที่แท้ “คนและสังคมจะเปลี่ยนอย่างมีคุณภาพ” ตามความมุ่งหวังของการปฏิวัติ (สร้างสังคมที่เป็นธรรม สังคมที่เท่าเทียม สังคมพระศรีอาริย์) ด้วยการยินดีพร้อมใจทั้งชนชั้นผู้ปกครองและชนชั้นผู้ถูกปกครอง

                แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ การกดขี่ การบังคับ การควบคุม และใช้ความรุนแรงกับผู้ถูกปกครองจนบาดเจ็บล้มตายเกลื่อนแผ่นดิน...กลายเป็น “รัฐข้าราชการ” ขนาดมหึมาและใช้กฎเหล็ก

                มันคือการปฏิวัติตรงไหน?

                จะสร้างสังคมแห่งความเป็นธรรมและเท่าเทียมได้อย่างไร?

                เพราะแม้ในชนชั้นผู้ปกครองก็แย่งชิงอำนาจเข่นฆ่ากันเอง มีให้เห็นทุกประเทศที่มีการปฏิวัติ

                ทั้งหมดมันจึงไม่ใช่การปฏิวัติ ไม่ใช่แม้แต่ภาพฝันที่พล่ามกันอยู่เสมอมาจนถึงวันนี้

                มันคือ “การปล้นชิงอำนาจ” โดยมีพลเมีองที่เข้าร่วมการปฏิวัติเป็นเครื่องมือ และพลเมืองทั่วไปเป็นเหยื่อ

                ในประวัติศาสตร์ชาติไทย ไม่ว่ายุคไหนก็ไม่แตกต่างกัน

                วันนี้เมื่อเห็นพวก “นักอยากปฏิวัติ” กำลังสำแดงเดชกันอีกครั้ง เราจะหวังได้ไหมว่าพวกเขาจะทำได้อย่างที่ป่าวประกาศอยู่ทุกวัน คือ “สร้างสังคมที่เป็นธรรม สังคมที่เท่าเทียม” ไม่ต้องถึงสังคมพระศรีอาริย์หรอก

                เพราะแค่คิดต่างพวกเขาก็รุมก่นด่าอย่างถ่อยสถุลแล้ว

                เราจะหวังได้ไหมกับพวกนักอยากปฏิวัติที่มีแต่ความป่าเถื่อน แต่ไม่มีสติปัญญา

                ชั่วชีวิตของผม...ผมรู้จักนักปฏิวัติเพียงคนเดียวเท่านั้น ซึ่งไม่ได้มุ่งแต่ปฏิวัติคนอื่นให้ได้อย่างใจตน หากแต่ปฏิวัติตนก่อน จากนั้นสังคมก็ปฏิวัติตามอย่างสันติ

                นั่นคือ พระพุทธเจ้า

“วิมล ไทรนิ่มนวล”