“ประชาชนต้องการเสรีภาพ ทั้งเสรีภาพในฐานะปัจเจกบุคคลและเสรีภาพในการปกครองตนเอง”

นี่เป็น “ใจความหลัก” ที่ผู้กระสันอำนาจใช้เป็นข้ออ้างเพื่อช่วงชิงอำนาจมาทุกยุคทุกสมัย แตกต่างก็เพียงถ้อยคำ

คณะราษฎรใช้เป็นข้ออ้างปล้นชิงพระราชอำนาจจากในหลวงรัชกาลที่ 7 เพื่อเปลี่ยนระบอบการปกครองจาก “สมบูรณาญาสิทธิราชย์” เป็น “ประชาธิปไตย”

จากนั้นก็มีการสร้างรัฐธรรมนูญ มีการเลือกตั้ง มีการขบถ มีการรัฐประหารแย่งชิงอำนาจกันเองในคณะราษฎร จนถึงปีพ.ศ 2500 เมื่อจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ยึดอำนาจ จึงหมดยุคของคณะราษฎร

ในช่วงเวลาที่คณะราษฎรแย่งชิงอำนาจกันเองนั้น ประชาชนในเมืองเป็นผู้ชมมากกว่าจะเป็นผู้มีส่วนร่วม ส่วนคนบ้านนอกคอกนาไกลปืนเที่ยงก็ยังคงก้มหน้าก้มตาทำมาหากินกันต่อไปอย่างเดิม ไม่ได้ส่งผลให้ราษฎรมีชีวิตที่ดีขึ้นแต่อย่างใด

นี่เป็นครั้งแรกที่ระบอบประชาธิปไตยจึงเป็นได้แค่ “เครื่องมือ” ชิงอำนาจกันของผู้กระสันอำนาจ ส่วนประชาชนก็ยังดำเนินชีวิตอย่างเดิมต่อไป แค่ได้รับรู้ว่าประเทศไทยมีการปกครองระบอบประชาธิปไตยเท่านั้น

มาถึงยุคจอมพลสฤษดิ์เผด็จอำนาจปกครองประเทศนั้นผู้คนมีการศึกษามากขึ้น มีฐานะดีขึ้น โดยเฉพาะคนในกรุงเทพฯ จึงมีการเรียกร้องต้องการประชาธิปไตย แต่ต้องใช้เวลานานจนถึงยุคของจอมพลถนอม กิตติขจร กับจอมพลประภาส จารุเสถียร ที่เป็นผู้คุมอำนาจปกครองประเทศ ที่เสียงเรียกร้องต้องการประชาธิปไตยดังขึ้นอย่างจริงจัง โดยมีนักศึกษา ปัญญาชนเป็นหัวขบวน

รัฐบาลทำเรื่องผิดพลาดหลายเรื่องจนนำไปสู่การประท้วงขับไล่ และจบลงด้วยผู้นำรัฐบาลต้องเดินทางออกนอกประเทศ

ระบอบประชาธิปไตยตามทฤษฎีคืนมาอีกครั้งหนึ่ง

มีการร่างรัฐธรรมนูญ มีการเลือกตั้งแต่พอถึงปีพ.ศ.2519 จอมพลถนอมบวชเป็นเณรเดินทางกลับประเทศไทย ก็เกิดการประท้วงใหญ่นำโดยนักศึกษา ปัญญาชนและกรรมกรหัวสังคมนิยม โดยมีพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยอยู่เบื้องหลัง จนนำไปสู่การปราบปรามอย่างรุนแรง เกิดเป็นโศกนาฏกรรมที่ยากจะลบเลือนในวันที่ 6 ตุลาคม

ทหารยึดอำนาจอีกครั้ง นักศึกษา ปัญญาชน กรรมกร หนีเข้าป่าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย เพื่อต่อสู้กับรัฐ ที่พวกเขาเห็นว่าเป็นเผด็จการและต้องการสถาปนาระบอบสังคมนิยม-คอมมิวนิสต์แทน

แม้ต่อมามีรัฐธรรมนูญ มีการเลือกตั้ง พวกเขาก็ยังเห็นว่าเป็นรัฐเผด็จการ

สำหรับพวกสังคมนิยม-คอมมิวนิสต์นั้น ระบอบประชาธิปไตยที่มีรัฐธรรมนูญ มีการเลือกตั้ง ก็ยังเป็นระบอบเผด็จการ เพราะใช้ระบบเศรษฐกิจทุนนิยมหรือที่เรียกกันในปัจจุบันว่า “ตลาดเสรี” ที่สำคัญคือยังมีสถาบันพระมหากษัตริย์

เมื่อ “คนป่าคืนเมือง” ด้วยนโยบาย 66/2523 พวกเขาส่วนหนึ่งเข้าสังกัดพรรคการเมือง ลงเลือกตั้ง แม้ได้เป็นสส. ได้เป็นรัฐบาล พวกเขาก็ยังเห็นว่าประเทศไทยยังเป็นเผด็จการอย่างเดิม ไม่ใช่เพราะมีทหารยึดอำนาจเท่านั้น หากแต่ยังมีสถาบันพระมหากษัตริย์

การเป็นนักการเมืองของพวกเขาจึงต้องการใช้อำนาจทางการเมือง (ที่มีกฎหมายรองรับ) บ่อนเซาะสถาบันพระมหากษัตริย์และเปลี่ยนระบอบการปกครองด้วยรัฐธรรมนูญเป็นหลัก

ล่วงมาถึงปัจจุบัน มีพรรคการเมืองที่จัดตั้งขึ้นเพื่อล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์โดยเฉพาะ นโยบายอื่นๆของพรรคล้วนเป็น “เหยื่อล่อ” คนเลือกตั้งเท่านั้น

พรรคการเมืองนี้แม้มี “รากความคิด” จากลัทธิสังคมนิยม-คอมมิวนิสต์ แต่ก็มีเป้าหมายระยะแรกอยู่ที่การเปลี่ยนประเทศจาก “ราชอาณาจักร” เป็น “สาธารณรัฐ”

คือล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์ให้สำเร็จก่อน ส่วนเป้าหมายระยะที่ 2 นั้นเจ้าของพรรคและแม่เจ้าของพรรคประกาศมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้งพรรคแล้วว่า “เขาจะเป็นสี จิ้นผิง ของเมืองไทย”

นั่นคือการปกครองด้วยระบอบสังคมนิยม-คอมมิวนิสต์ โดยใช้ตลาดเสรีเป็นเครื่องมืออย่างจีนทุกวันนี้

ดังนั้น พวกเขาและลิ่วล้อกองเชียร์ สื่อและเอ็นจีโอจึงประสานเสียงโจมตีประเทศไทยว่าเป็นเผด็จการ และพยายามบ่อนเซาะสถาบันพระมหากษัตริย์ทั้งถ้อยคำ การกระทำ รวมทั้งพยายามสร้างรัฐธรรมนูญใหม่ ที่ลดทอนพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์

เมื่อยังทำไม่สำเร็จ พวกเขาก็ป่าวร้องกันต่อไปว่าประเทศนี้เป็นเผด็จการ ปิดกั้น - กดทับสิทธิและเสรีภาพของประชาชน

สิทธิและเสรีภาพของพวกเขาก็คือความเกลียดชัง ริษยา อาฆาต ต้องการจะทำลายล้างสถาบันพระมหากษัตริย์ที่พวกเขากระสันจะครองอำนาจแทน แต่ยังทำไม่สำเร็จ จึงคับแค้นใจและพาลว่าตนไม่มีสิทธิและเสรีภาพ

ตราบใดที่สถาบันพระมหากษัตริย์ดำรงอยู่เป็นเสาเอกของบ้านเมือง พวกเขาก็จะยังคงป่าวร้องต่อไปว่าประชาชนในประเทศนี้ไม่มีสิทธิและเสรีภาพ ถูกกดทับ – ปิดกั้นกระทั่งความฝัน!

วิมล ไทรนิ่มนวล