การต่อสู้เพื่อป้องกันตัวเองหรือเพื่อการเอาชนะเป็นสัญชาตญาณของสัตว์ทุกประเภท ซึ่งรวมถึงมนุษย์ ซึ่งยกตัวเองว่าเป็นสัตว์ประเสริฐ ด้วยเหตุที่ว่ามีสมองที่น่าจะมีการคิดและสติปัญญาที่เหนือกว่าสัตว์อื่น จึงทำให้มีวิธีการและพัฒนาการต่อสู้มาโดยตลอด ที่สำคัญยิ่งคือการประดิษฐ์อาวุธที่ใช้ในการต่อสู้

มนุษย์ตั้งแต่ยุคสมัยหิน ก็ได้มีการประดิษฐ์อาวุธเพื่อนำมาใช้แล้ว จากหลักฐานทางโบราณคดีที่ปรากฏชัดเจนจากหลุมขุดค้นต่างๆ ที่ได้พบขวานหิน รวมทั้งแท่งหินปลายเรียวแหลมที่น่าจะเป็นหอกที่ใช้ในการต่อสู้ ที่ในอดีตอาจจะใช้ในการล่าสัตว์ด้วย ซึ่งนั่นคือยุคเริ่มต้นของการทำลายล้างชีวิต แต่เป็นไปเพื่อความอยู่รอด เพื่อนำมาเป็นอาหาร

หอก น่าจะเป็นพัฒนาการที่สำคัญในการจุดประกายให้มนุษย์ประดิษฐ์คิดค้น อาวุธที่เรียกว่ามีพิสัยในการทำลายล้าง จากการใช้ปาหรือใช้เขวี้ยงเพื่อใช้ในการ ล่าสัตว์หรือฆ่าศัตรูซึ่งนั่นก็คือปืน จนกระทั่งกลายมาเป็นจรวดพิสัยไกล ซึ่งสามารถยิงข้ามทวีปไปทำลายล้างศัตรู ที่อยู่ห่างออกไปนับเป็นระยะทางหลายๆ พันกิโลเมตรได้

พัฒนาการและการประดิษฐ์อาวุธที่เรียกโดยรวมว่าปืนนั้น เป็นผลมาจากการที่ มีการค้นพบสิ่งที่เรียกว่าดินปืนซึ่งค้นพบครั้งแรกในประเทศจีน และถูกนำมาใช้ ให้เกิดการขับเคลื่อนของกระสุน โดยปืนได้ถูกประดิษฐ์เป็นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ซ่ง ซึ่งถือว่าเป็นอาวุธร้ายแรง และต่อมาก็มีวิวัฒนาการมาเป็นปืนใหญ่ อันทำให้ราชวงศ์ซ่งสามารถเอาชนะสงคราม  อยู่มาได้เป็นระยะเวลามากกว่า ๑๐๐ ปี

จนมาถึงราชวงศ์หมิง ก็ได้มีการประดิษฐ์อาวุธปืนลูกซอง เพื่อใช้เป็นอาวุธประจำตัวของทหารจีนในยุคนั้น และเป็นที่มาของอาวุธที่เรียกว่าปืนไฟซึ่งกลายมาเป็นปืนเล็กยาว ในที่สุด

ปืนเล็กยาวชนิดหนึ่งที่มีการพูดถึงกันมากคือปืนเล็กยาวที่เรียกว่าปืนคาบศิลา ซึ่งมีวิวัฒนาการมาจากปืนคาบชุดซึ่งยังต้องใช้การจุดไฟให้ติดที่สายฉนวนก่อนที่จะลามมาถึงดินปืนที่อยู่ตรงก้นกระบอก  ซึ่งทำให้ไม่สามารถใช้งานได้ดีหากมีความชื้นหรือฝนตกเป็นต้น การทำงานของปืนคาบศิลานั้น ใช้วิธีบรรจุดินปืนที่ตำให้เป็นผงเล็กๆ  กรอกเข้าทางปากกระบอก แล้วใช้นุ่นหรือผ้าทำเป็นหมอนเล็กๆ อัดเข้าไป ก่อนที่จะใส่ลูกปืนซึ่งมักเป็นลูกเหล็กกลมแล้วใช้หมอนเล็กๆ อุดกั้นอีกชั้นหนึ่ง  เพื่อกันไม่ให้กระสุนหลุดตกออกมา เวลาที่จะยิงจะใช้วิธีให้นกสับซึ่งส่วนปลายติดหินคาบศิลา กระแทกกับถ้วยโลหะซึ่งบรรจุดินดำไว้ที่อยู่ตรงโคนปืน ทำให้เกิดประกายไฟวิ่งเข้าไปทางรูท้ายลำกล้อง เกิดการลุกไหม้ในดินปืนและระเบิดกระสุนออกไป  ปืนชนิดนี้มีเอกสารของจีนซึ่งเขียนยืนยันไว้ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ ๑๔ ว่าได้ถูกเริ่มนำมาใช้ตั้งแต่ช่วงเวลานั้น

ในประวัติศาสตร์ของชาติไทยได้ระบุไว้ว่าปืนไฟหรือปืนคาบศิลานี้ถูกนำมาใช้เป็นครั้งแรกเมื่อปีพุทธศักราช ๒๐๘๑ ในสมัยสมเด็จพระไชยราชาธิราช โดยในครั้งนั้นพม่าได้ยกทัพมาตีเมืองเชียงคาน ซึ่งเป็นหัวเมืองชายแดนทางทิศตะวันตกของกรุงศรีอยุธยา  สมเด็จพระไชยราชาธิราชได้ทรงยกทัพเพื่อไปตีเอาเมืองกลับคืน โดยพระองค์ได้นำทัพไปเอง และมีทหารอาสาชาวโปรตุเกสซึ่งมีความชำนาญในการใช้อาวุธปืนไปร่วมรบด้วย ทำให้ได้รับชัยชนะอย่างง่ายดาย ต่อมาในปีพุทธศักราช ๒๐๘๙ จึงมีการตั้งกองอาสาโปรตุเกส เพื่อทำหน้าที่สู้รบด้วยปืนไฟ ตลอดมา รวมทั้งมีการสอนให้ชาวสยามใช้ปืนดังกล่าวด้วย

ในช่วงต้นรัตนโกสินทร์ สมัยรัชกาลที่ ๒ ได้มีการจัดซื้ออาวุธปืนคาบศิลาจากโปรตุเกสกว่า ๔๐๐ กระบอก และในสมัยรัชกาลที่ ๔ คาดว่ามีปืนคาบชุดและคาบศิลาในกองทัพไทยมากกว่า ๑,๐๐๐ กระบอก เมื่อเข้าสู่สมัยรัชกาลที่ ๕ วิวัฒนาการของปืนมีมากยิ่งขึ้น ในปีพุทธศักราช ๒๔๔๒ กระทรวงกลาโหม จึงได้จัดซื้อปืนไรเฟิลระบบลูกเลื่อนยี่ห้อเมาเซอร์และกระสุนปืนเล็กยาวเพื่อมาใช้สำหรับกองทัพไทยรุ่นใหม่  ซึ่งเน้นในการปกป้องประเทศชาติ  มากกว่าการที่จะไปรุกรานทำสงครามกับชาติอื่น

เรื่องของปืนคาบศิลานั้น มีปืนกระบอกหนึ่งที่สร้างชื่อเสียงและถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ว่าเป็นปืนที่มีความสำคัญมาก นั่นคือพระแสงปืนต้นข้ามลำน้ำสะโตง เป็นปืนที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราช พระมหากษัตริย์ไทยพระองค์ที่ ๑๘ ของอาณาจักรอยุธยา และเป็นพระมหากษัตริย์ที่เป็นมหาราชองค์ที่ ๒ ของชาติไทยได้ใช้ในการสู้รบในระหว่างที่ยกทัพกลับจากกรุงหงสาวดี โดยได้นำชาวไทย ที่ถูกกวาดต้อนไปยังพม่ากลับคืนมาด้วย และถูกกองทัพของพม่าซึ่งนำโดยแม่ทัพชื่อสุรกรรมาติดตามมา หลังจากข้ามแม่น้ำสะโตงมาแล้ว ก็ได้ให้ทำลายสะพานข้ามแม่น้ำสะโตง แต่กองทัพของพม่าก็ยังจะพยายามติดตามข้ามมา สมเด็จพระนเรศวรได้ใช้พระแสงปืนต้นซึ่งเชื่อกันว่ายาวประมาณ 9 ศอก พาดประทับบนแท่นยิงแล้วยิงข้ามแม่น้ำสะโตงซึ่งกว้างพอสมควร ถูกสุรกรรมาแม่ทัพพม่าตายบนคอช้าง หลังจากนั้นเมื่อพระนเรศวรเสด็จถึงเมืองแกลงจึงได้กระทำพิธีหลั่งทักษิโณทก เพื่อประกาศอิสรภาพว่ากรุงศรีอยุธยาไม่ขึ้นกับอาณาจักรหงสาวดีอีกต่อไป

ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ได้มีการประชุมสภาผู้แทนราษฎรเพื่อให้มีการพิจารณาลงมติรับรองเรื่องงบประมาณแผ่นดินจำนวนประมาณ ๓.๔๘ ล้านล้านบาท ซึ่งเป็นงบของปี ๒๕๖๗ ที่มีความล่าช้ายังไม่ได้นำมาใช้ อันมีผลกระทบต่อการบริหารราชการแผ่นดินให้มีความเจริญก้าวหน้าและเสริมฐานะทางเศรษฐกิจของชาติ  เพราะงบจำนวนไม่น้อยเป็นงบที่ใช้ในการพัฒนาบ้านเมือง แต่เพราะความขัดแย้ง ของพรรคการเมืองทำให้การนำงบดังกล่าวมาใช้ต้องล่าช้าออกไปเป็นอย่างมาก ซึ่งโดยปกติงบประมาณประจำปีควรจะเริ่มใช้ได้ตั้งแต่เดือนตุลาคมของทุกๆ ปี หรือถ้าจะล่าช้าไปกว่านั้นก็เป็นระยะเวลาเพียงแค่ ๑-๒ เดือนเท่านั้น

ในการประชุมดังกล่าว เห็นได้ชัดเจนว่าพรรคฝ่ายค้าน ซึ่งมีพรรคของคนที่อ้างว่าเป็นคนรุ่นใหม่มีความคิดก้าวไกล ได้ตั้งหน้าตั้งตาในการที่จะคัดค้านการนำงบประมาณในหลายหมวดมาใช้เพื่อให้ประเทศชาติเดินหน้า โดยกล่าวอ้างว่ามีการตั้งงบไว้มากเกินไป และอาจจะเป็นช่องทางของการทุจริต ซึ่งเป็นความคิดที่คับแคบ เพราะโดยปกติแล้วการใช้งบประมาณแผ่นดินต้องไปตามกฎระเบียบที่มีอยู่หากมีการใช้ที่ไม่เป็นไปตามกฎระเบียบหรือฉ้อฉล ก็สามารถที่จะดำเนินการตามกฎหมายเพื่อเอาผิดต่อผู้ที่คิดค้นทรยศโกงกินเงินของแผ่นดินได้

พรรคฝ่ายค้านได้มีความพยายามอย่างมาก ในการใช้วาจาและอารมณ์ผสมผสานกันโต้แย้ง ไม่เห็นด้วย รวมทั้งขอตัดงบประมาณในหลายหมวด แต่ที่ชัดเจนก็คือหากเป็นงบประมาณที่เกี่ยวข้องกับการทหาร ก็จะถูกอภิปรายเพื่อขอตัดงบ เป็นกรณีพิเศษเสมอไป ไม่ว่าจะเป็นงบของกองทัพหรือเหล่าทัพใด รวมทั้งงบของกอ.รมน. ซึ่งมีวัตถุประสงค์ชัดเจนในการที่จะปกป้องและรักษาความสงบของชาติไม่ใช่เฉพาะในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้เท่านั้น

ส่วนหนึ่งของงบทางทหารนั้น เป็นการตั้งงบเพื่อขอใช้ในการจัดซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์ ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่สำคัญที่ใช้ในการป้องกันประเทศ หรืออย่างน้อยที่สุดก็เพื่อแสดงศักยภาพให้กับประเทศเพื่อนบ้านได้เห็นว่า หากมีการรุกรานกองทัพไทยก็มีความพร้อมในการที่จะต่อสู้เพื่อชาติเพื่อแผ่นดิน

การที่เคยมีนักการเมืองของพรรคการเมืองฝ่ายค้านบางคนออกมาพูดว่า ถ้ามีสงครามเกิดขึ้นกองทัพไทยก็ไม่มีวันสู้รบเอาชนะกองทัพของชาติใหญ่ๆ ได้ ซึ่งแน่นอนถึงแม้จะเป็นเรื่องที่อาจจะถูกต้อง แต่ก็ถือว่าเป็นการหยามเกียรติของกองทัพของประเทศชาติ ที่เป็นแผ่นดินเกิดของนักการเมืองทั้งหลายเหล่านั้น ซึ่งนิยมการใช้ปากเป็นอาวุธในการประหารใครก็ตามที่เขาไม่เห็นด้วยโดยตลอดมา

งบประมาณของกองทัพจึงถูกตัดลดออกไปเป็นจำนวนไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของอาวุธยุทโธปกรณ์ทั่วไป หรือยุทโธปกรณ์ขนาดใหญ่ อาทิ เรือฟริเกตซึ่งเป็นเรือที่มีความสำคัญในยุทธนาวีที่กองทัพเรือเป็นผู้เสนอขอเพียงแค่ ๑ ลำก็ถูกตัดออก อันเป็นเรื่องที่น่าเสียดายยิ่ง

ทหารคือกองกำลังที่มีหน้าที่ปกป้องประเทศชาติ และเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่อดีตกาล  ชาติไทยของเราอยู่รอดมาจนถึงวันนี้ เพราะมีพระมหากษัตริย์ที่ทรงปกครองแผ่นดินโดยธรรมและกองทัพที่เข้มแข็ง ไม่ใช่อยู่รอดมาได้เพราะมีนักการเมือง โดยเฉพาะนักการเมืองส่วนหนึ่งที่มีแต่วาจาสามหาวโป้ปดมดเท็จ และวาจาทั้งหลายเหล่านั้นไม่สามารถจะใช้เป็นอาวุธในการปกป้องประเทศชาติได้เลยแม้แต่น้อย

ปิยะ เนตรวิเชียร